"Hello,Ma'am?"
"Weng,andyan si Pen?"I asked after she answered the phone.Naitapon ko ang yosi kanina sa ashtray na hindi ko pa nauupos.
"Ah..Ma'am?Ano po..."
"Don't you dare lie to me."I gritted my teeth habang masamang nakatingin sa kawalan.
Pagod na ako sa kasinungalingan.Ano pang pagsisinungaling ang matatanggap ko bukod sa matagal ng may sakit si Vernon?And behind that there are some small lies na nagawa pa naming pagkatampuhang dalawa.
Ayoko nang balikan ang mga nakaraan na iyon.Hindi lang siya ang nagsinungaling saakin noon,even Vernon and Tita Tasia.Pero inintindi ko dahil iniisip kong wala akong karapatan na magalit!
Now,what lies did she put on me huh?Ano nanamang sakit ang matatanggap ko dahil doon?
"W-Wala po siya dito..d-dalawang linggo na po."
"What?!" The fuck...
Dalawang linggo? 2 weeks of absence and she didn't even tell me?
"..sinabi niya po saakin Ma'am na wag ipaalam sainyo k-kase mabilis lang naman daw po siya..Pero dalawang linggo na po iyon noong sinabi niya.Hanggang ngayon hindi pa siya bumabalik.."
I heard a loud voice calling her name.Nagsalubong agad ang mga kilay ko with so much anger and hatred for Penelope.
What again,Penelope?!
"Weng!Sino yan?"I heard Pen's voice on the other line. "Halika dito,may pinagsabihan ka tungkol sa pag-alis ko?"
"Ma'am..ah,wala po!Saan kayo galing?"Weng asked her,still in call with me.
Hindi ako nag-ingay.I wanted to hear it.Saan ka galing,Pen?What the hell are you doing behind my back?
"Manila.I just visit my friend's bestfriend.."she answered to her.
Nagkunot lalo ang noo ko.Narinig kong may inutos si Pen sakaniya bago maputol ang linya.
Who was that?Sinong kaibigan ang tinutukoy nya?And so then,I'm right.Galing nga siya dito sa Manila and it's true na siya iyong nakita ko sa intersection!
Napabuga ako ng hangin bago pabagsak na naupo sa gilid ng kama ko.
Hindi ko alam kung anong gagawin ko sa mga oras na yon.Kinakabahan ako sa hindi ko malamang dahilan.Para akong sasabog sa kaba.I was irritated and I feel like hindi ko mapipigilan ang sarili kong umuwi ngayon sa Sorci.She's damn fooling me for whatever reason!
Nagsinungaling nanaman siya saakin!
Dinala ko si Vera para umuwi ng Sorci.There's no way I'll get rid of this thing.Importanteng malaman ko kung ano iyon.Ayoko mang bigyan ng ibang kahulugan pero ilang beses na siyang nagsinungaling saakin and it's hurting me so much!At mas nasasaktan ako because of the next thing will happen.Paano kung may mangyare nanaman na hindi ko magugustuhan?
Ayoko ng masaktan.Is this not enough?
My friend's bestfriend.Who could that be?May iba pa siyang kaibigan bukod saakin,that's not impossible.Mahilig siyang maki-socialize and maybe she got peers there.Whatever or whoever that is,aalamin ko.
Gabi na ng narating ko ang mansyon.Paglapit ko palang ng gate ay pinagbuksan na agad ako ng guard.
"Good evening Ma'am!Hindi nyo sinabing uuwi kayo.Sabihin ko lang po kay Ma'am Zyra!"
Umiling ako. "No need.Just get Vera inside."
Bahagyang natigilan naman siya doon at kuryusong tiningnan ako.
"Ma'am may anak kayo?Kaya kayo umuwi?"
"Huh?Anak?" Kunot noo agad ako.
What is he talking about?
Tinuro nya ang sasakyan ko habang hawak ang gilid ng gate.Sinundan ko naman iyon ng tingin.
What?He think I have someone inside that car,and that's a kid?
Binaling kong muli ang atensyon sakaniya.
"I don't have kids,fyi.Tinutukoy ko po ang sasakyan ko,Manong.Please park it inside."I explained.
"Pasensya na Ma'am,sige po!"
Tumango ako. "Salamat."
I headed towards the main door.Nadaanan ko pa ang fountain kaya bahagya pa akong natigilan doon at napatitig ng matagal.I had to think of him and reminisce those moments at the same time.
Hindi na masakit.Pero ang lungkot.
Biglang may bumusina sa gilid ko kaya naman mabilis akong napatili.Accidentally,I stepped forward and dampened my hand on the fountain.
"Ma'am!"
I got shocked and I couldn't move.Sobrang lamig ng tubig at pakiramdam ko pumasok ang lamig na iyon sa buong katawan ko.
I feel like my heart froze the reason why I shortened my breathe for a while.
"Ma'am pasensya na po!"
I heard footsteps running towards us.
"Hey!Manong,what are you doing?"I heard Tita Zyra's voice lingered on the mansion.
"Oh Niña?"she trailed off. "Sasagasaan mo ang pamangkin ko?"
Her eyes widened and sneered at Manong.
"Ma'am,hindi po!Hindi ko po alam na nariyan pa siya.Pasensya na po!"
I immediately grab my hand out of the cold water.Napalunok ako bago bumaling kay Tita.
"Tita,it's fine."I said.
"You sure?Manong ah,you did that to me the last time!You're not afraid to get sued,are you?"
Manong just duck his head habang magkasaklop ang mga palad sa unahan.I tapped Tita's shoulder.
"Manong,okay lang.Pakipark na si Vera please."sabi ko.
"Manong ah!"
"Tita,stop it."I said to her.She glared at me.Umiling lang akong muli.
"Fine.Let's just go inside."she calmed immediately.
It was not the same day as I always feel compared to the days I come here for vacation or something.Ngayon,ibang iba ang pakiramdam ko.Parang may mali.Parang ang daming tinatago nila saakin.
I just don't know why I suddenly froze when I dampen my hand on the fountain,parang ayoko na ulit lumapit doon.There's a weird feeling in me that says I have done that before.Hindi ko lang alam kung kelan or kung bakit,but I saw the same fountain and the same expression I did.
I stayed at my room after the dinner that Tita made for us.We talked a lot and Seven asked to play with me in the sala.Hindi ko iyon napaunlakan dahil pagod ako sa biyahe and I have something to do after this day.
I'm going to the Foundation.Hindi ko man alam kung paano kakausapin si Pen but honestly,gusto ko siyang saktan.How could she do this to me?
Anong mahirap sa pagsabi ng totoo?She can tell me that she's here,wala naman akong problema doon.She can tell me everything,simpleng bagay lang naman iyon.
"Pen.." I called her when I reach to her office.Awang ang bibig nyang bumaling saakin at mukhang gulat na makita ang presensya ko.
"N-Niña!"dali-dali siyang lumapit saakin habang naroon pa rin ang gulat sa mukha nya.
Something's really bothering me.Tiningnan ko lang siya without any expression in my face.I promise to hold my anger.I will let her explain and the moment she lie to me again,hindi ko alam kung anong magagawa ko.
"Bakit ka nandito?Akala ko hectic ngayon ang trabaho mo-"
"Akala ko rin."I cut her off.
Nilagpasan ko siya at naupo sa sofa doon.I put my purse on the table and put my arms around my chest.
Dumeretso naman siya sa kaharap na sofa at tiningnan ako.She kept rubbing her palms on her tighs and constantly swallowing because of nervous.
Hindi rin siya makatingin ng deretso saakin when I stared at her silently.
"You want,uh,tea?"she asked while pulling the bottom of her lips.
Hindi ako sumagot.
"Niña?"
"Did you purposely lied to me,Pen?"
Doon na siya natigilan.She blink repeatedly and couldn't remain eye contact.
"What are you saying?"
"Don't act differently.Alam kong nagsinungaling ka saakin."
"Wala--"
"Nagsinungaling ka saakin,Pen.You lied to me the past years and again this time..Pen,ano ba?!"I yelled at her habang tumatayo ako mula sa sofa.
Her eyes were moist the moment na sumigaw ako sakaniya.
"Ginagawa mo akong tanga!Buong buhay ko nasa iyo ang tiwala ko!I listened to you everytime,and I am not hesitant to do whatever it is!Nakinig ako sayo,binigay ko sayo ang tiwala ko bilang nag-iisang kaibigan ko Pen!Why are you doing this to me?"
She cried while looking down.Magkasaklop ang mga palad nya sa hita habang paulit ulit na humihikbi sa harap ko.
"I'm sorry..."
I scoffed while my heart is getting heavy.There's a lump in my throat and I couldn't remove it kahit paulit ulit na akong lumulunok.
Tiningnan kong muli siya.
"..Ano pang tinatago mo,ha?Ano pa,Pen?!Tell me.."
My voice broke the time I state the last sentence.Ano pa..Ano pang kagaguhan ang malalaman ko?Ano pang kasinungalingan ang dudurog saakin?
Nasasaktan ako sa tuwing iniisip ko na niloloko ako ng taong binigyan ko ng tiwala mula pa noong una.Naniwala ako sakanya sa lahat ng bagay,I gave her my full trust at eto...she's still doing it!
Noong nawala ang pamilya ko siya ang karamay ko.Siya ang nagpalakas ng loob ko,enough reason for me to take everything she says!
Noong nawalan ako ng pamilya,nandoon siya 'e!
Noong nawala si Vernon,nandoon din siya for me!
And I couldn't believe that she'll lied to me!Kaya gusto kong malaman kung ano pa ang hindi ko alam.Kase ayoko ng maging miserable ang buhay ko dahil lang paulit-ulit na nawawala ang mga taong mahal ko!
She didn't die...Pen won't but she's killing my trust!
"I...couldn't tell you this time.Tita Tasia told me not to tell you yet hangga't hindi ko pa nakikita ang senyales na pwede ko nang ipaalam sayo--"
"Tita...Tita Tasia?"I cut her off again.
Nag-angat siya ng tingin saakin.
"Yes.But don't get mad to her.Ginagawa nya lang 'to para sainyong dalawa."
I can't breathe properly.Paulit-ulit akong lumunok,I slumped slightly and get back on my posture.
"Niloloko nyo ako..."I mouthed staring at nothing.
"Niña,hindi sa gan'on.."
Umiling ako.
"Niloloko nyo ako..."I sob.
"Niña.."
Doon na ako humagulgol.She immediately ran to me and hugged me.I refuse her but ended up hugging her,too.
Ang bigat bigat ng loob ko.Para akong lutang na naglalakad pabalik ng sasakyan.Hindi ko alam kung tama bang magmaneho ako but I don't care.
Isn't it fun to die instead than hear them lie to me again?
Hindi ako makapaniwala na pati si Tita Tasia nagsinungaling rin saakin.I understand that she lied to me for Vernon pero eto...I kept asking why?
Bakit kelangang itago saakin?
I don't know still kung ano iyon.Wala akong lakas na itanong kay Pen ang bagay na tinutukoy nya.Pwedeng nagsisinungaling rin siya but she mentioned Tita.I wanted to ask her,but I'm so tired.Gusto ko munang magpahinga.Piliting kalimutan ang pag-ikot no'n sa isip ko.
If I could.Pero hanggang sa panaginip ko naroon iyon.Ang fountain,the school..the places I can't remember I've been before when I was a kid or ngayong nasa edad na ako.
I know I have never been there...pero pakiramdam ko galing na ako doon.
...with someone.
To know those thing,I leave my work again to Tita Ashley.She didn't refuse pero ilang araw pa bago siya makakauwi kaya hinayaan ko muna ang sarili na magpakalunod sa trabaho.Even those times,hindi ko pa rin makalimutan ang mga lugar na napanaginipan ko.
Was that a sign?Or just a dream?Kahit ano pa iyon,aalamin ko.Wala namang mawawala sakin kung hindi iyon konektado sa kahit na ano.That will serve as peaceful days for me kahit papaano.Kung sakali man na wala.
The next week,dumating na si Tita sa Manila.I leave her there habang sinabi nya saakin na isama ko si Angel pauwi ng Sorci.
"Sige po.Is it okay with her,Tita?"I asked while holding Angel's back.
She's sniffing the flowers habang nangingiti.Napangiti rin si Tita sa nakikitang ginagawa ng anak.
"I do think so..."she smiled.
Sinama ko siya sa Sorci.Sa mga sandaling iyon naging masaya ako.Madaming kwentong baon si Angel kaya naman nalibang ako habang nasa biyahe.Pagdating namin ng Sorci,tinakbo agad siya ni Seven pagpasok palang namin ng gate ng Mansion.
Manong duck his head again.Nanliliit ang mata ko sa biglang pumasok na ala-ala.Para akong pumasok sa araw na nangyare iyon.The same place is seen in that memory.Naroon ang garden,the high walls na pumapaikot sa buong mansion,and the fountain sa gitna.Bumukas ang gate at pumasok ang isang pamilyar na sasakyan.A porsche Cayman led its way papasok.
May tumatakbo,and something is dripping.Hindi ko alam kung ulan ba iyon o ang fountain but then,bigla nalang lumiwanag ang buong paningin ko.And the moment the car hit the same spot,kumalabog ng malakas ang dibdib ko.
"Ma'am?"
Mabilis akong napabaling sakanya.Then another memory flashes.
Nakaramdam ako ng panlalamig sa braso ko.I felt shiver on my body and then,my brain ache.
Napasigaw ako doon.
"Ma'am!"
"Ate Niña!Oh my god,mommy!"
"Ma'am?"Napabalik ako sa wisyo.
"..ayos lang ho kayo?"
Mabilis akong tumango habang hinuhugot ko ang hininga ko.
Ngumiti siya saakin.
"Pumasok na po kayo at mukhang uulan."he told me na muli ko lang tinanguan.
I can't get it.Kahit noong kumakain kami sa loob,iyon lang ang nasa isip ko.Hindi ko alam na kinakausap pala ako ni Tita and all I did was to ask her what did she say.Hanggang sa kwarto,iyon lang ang nasa isip ko.
I spaced out a lot.Para akong wala sa sarili na tumititig sa kawalan,thinking about nothing but that memory.
Next days,pinuntahan ko ang mga lugar na iyon.And I couldn't believe it.
Everything was related.
A memories...not anymore.