"Happy birthday po.I'm going now."
Mabuting tinapos ng maaga ang party pero may mga natitira pa ring kaibigan si Tito na naroon na sa labas ng garden at nag-iinuman.
Tito hugged me.Tumango siya pagkatapos bago ako yakapin rin ni Tita.Verion was still on the sofa,sitting comfortably while constantly looking at me.Wala na ang mga tropa nya but Bonica was inside the kitchen.
After knowing it pakiramdam ko gusto ko nalang magkulong ng kwarto.Sinulyapan ko si Verion saglit.
Seeing him is a reminiscent of his twin.Thou,I see how far they were different from each other,ngayon masasabi kong kambal nga sila.
Your twin was not that nice,I know.
And I feel bad for knowing it.
"Verion,drive Niña home."his Dad spoke na nagpalipat ng tingin ko sakaniya.I saw Verion furrowed brows.
Umiling naman agad ako.
"Tito,I'm okay.May dala po akong sasakyan."sabi ko.
He looked at me. "You mean,the yellow one?"
Tumango ako.
"Hindi nya siguro nakita,Hon." Tita said.
"The tires was flat."
Napaawang naman agad ang bibig ko.Flat?That was not flat earlier.
"Come on,son."si Tita.
Nakita ko naman ang pagpasok ni Bonica sa sala.I remember what she revealed to me.Hindi ko alam iyon.Iba ang inisip ko noong una.
I didn't know that Vernon did that with her.Kahit na hindi pa kami,kahit na.Gustung-gusto kong iyakan ng sobra ang parteng iyon sa nalaman ko,pero sa dami ng nakakubling sikreto na ngayon ko lang natuklasan,mas gusto ko nalang maging kalmado.
She walked all the way to one direction.Naupo siya sa tabi ni Verion but he immediately stood up.I saw how Bonica was shock and disappointed at the same time.
Lumipat ang tingin nya saakin.Umiwas agad ako at humalik kay Tita.Si Tito naman ay nawala nalang bigla dahil tinawag ng bisita nya sa labas.
"Aalis na po ako."pagpapaalam ko at deretso nang naglakad palabas.
"Son!"she hissed as if she was pissed a little.
I heard Verion groaned. "Don't tell me what to do,please!"
"Then do what you should do!"si Tita.
"Come on,Mom.Just stop."
Mabilis kong narating ang gate.Hindi na ako napansin pa ni Tito because he was busy there.Buntong hininga akong tinitigan ang gulong ng sasakyan ko nang matagpuan ko iyon sa gilid.When I looked at the tires,it was really flat.
Ngayon pa talaga?
"I should have checked on you.Ngayon ka pa talaga nagloko."I murmured to myself.
I was about to sigh nang may nauna ng gumawa n'on.Bahagya pa akong nagulat bago umirap ng palihim.
Hilig nya talagang manggulat.
"Does cheating have time?"he asked while broadly standing there with such nuisance.
His hands were on his pocket,wearing a Vneck white shirt and a black cap.He must've been obsessed with black.
"Pinagsasabi mo?"tanong ko.
Kunot ang mga noo ko nang talikuran ko siya para maglakad paalis.Nilagpasan ko ang sasakyan nya before I could hear his footstep.Sumunod siya saakin.
"Hey."pagtawag nya.
"Ano?"sagot ko in a calm voice.
Sumabay siya sa lakad ko.I looked at him bago gumalaw ang mga kilay nya saakin.
"Sigurado kang lalakarin mo 'to?"
"Minamaliit mo ang kakayahan ng mga binti ko?"I asked irritated.
"No.That..."his stares goes down on my feet na sinundan ko naman ng tingin.
My legs were seen vividly in this night time.Dala pa na itim ang suot kong dress na ang tanging tinatakpan lang ay ang braso ko at ang kalahati ng binti ko.It was above the knee,and it was not fitted.
Umangat ang tingin ko sakanya.His stares remained on my legs kaya bahagya akong nailang lalo pa at kakaiba ang tingin nya doon.
"..That could spread widely without knowing it because of pleasure.."
"Putangina mo."
Iniwan ko siya doon.I hold my purse habang naririnig ko ang halakhak nya sa likuran ko.Putangina nya.
How could he talk to me that way?I am not into it,alam nya ba?And I was not like those damn girls he had!
"Hey!What's with walking out?"
Hindi ko namalayan ang pagsabay nyang muli sa lakad ko.Kahit binibilisan ko hindi ako nakakalayo.Eto 'yung nakakainis sa babae.Kahit mahaba ang biyas mo,you can't walk faster than guys.
"Hey.Gusto mo ba talagang lakarin 'to pauwi?That might get tired you know.Sa isang pagkakataon ka lang dapat napapagod."
I can hear the sound of his smirk.Hindi ko alam kung pang-iinis pa ba iyon pero kinikilabutan ako.Tumigil ako at hinarap sya.
"Ano ba talagang gusto mo?Ano pa,Verion?Bukod sa pagtangkang patayin ako,ano pa?"
He remained standing.In his hard face it is vivid that he was a bit shock and confused.
Hindi siya sumagot.Umiling nalang ako bago siya talikuran at naglakad na muli paalis.Hindi na rin naman siya sumunod pa,that is better.
I was on the highway now nang may tumigil na sasakyan sa gilid ko.Tiningnan ko iyon.
Binaba nya ang window at tiningnan ako.Sumenyas siya na sumakay ako but I just stay there,staring at his gestures.
Bumaba siya. "Come on,Niña."
Ayoko nang itaas pa ang pride ko.Ayoko ring lakarin pa ang kalsada because my foot are hurt now.Hindi ko rin naman alam na ngayon pa mafaflat ang sasakyan ko.
I hopped in his car.Tahimik ang byahe at wala rin akong balak kausapin siya.He has done me wrong,maraming beses na.Masyado ba akong mabait dahil hanggang ngayon nandito ako at nakikisama sa ugali nya?
"I'm sorry."
Kahit narinig ko iyon,hindi ako bumaling sakaniya.He could talk about anything,apologize or what..but he can't ask me to be considerate.
"..about what I did to you when we are kids."
Kids? O siya lang itong isip-bata?They were college,supposedly dapat ako din but because my Papa wants me to be the heir,I didn't attend.And what did he do?
Imbes na patawarin ako pinalala niya lang ang sitwasyon.Muntik nya pa akong mapatay!
"..but to be real,Niña.I didn't do it."he said.
"You have said sorry tapos itatanggi mo bigla?"tanong ko.
"Not that one."ramdam ko ang pagsulyap nya saakin.
"The accident.The one that almost took your life away."
Halos mapigti ang hininga ko sa pagbanggit nya n'on.Here we go again with this topic.Sa tuwing naaalala ko ang pangyayareng 'yon mas lalo kong nadedepina ang galit ko sa ulan at lamig ng hangin.
Such nuisance.Sobrang nakakagalit.
Hanggang ngayon na alam ko na ang dahilan kung bakit ayoko sa ganoong panahon,I still can't accept this fact.May gusto pa rin akong maintindihan.May gusto pa akong malaman.
"I didn't do it,Niña."
I scoffed.I tried so hard not to act reckless here pero sa ginagawa niya parang gusto kong ibangga ang sinasakyan namin.
"You didn't,my ass."I hissed.
"Bakit hindi mo ako paniwalaan?Why do you keep on blaming it to me?"
Nilingon ko siya. "Bakit?Kanino ko ba dapat isisi?Kay Manong?He told me it was you,Verion!You even talk to him!"
Mabilis nyang itinabi ang sasakyan at mariing hinarap ako habang ang kanang kamay ay nilagay nya sa likod ng backrest ng frontseat at ang kaliwa naman ay nanatili sa steering wheel.
He stared at me angrily and furious.His eyes were saying something pero mas itinuon ko ang paniniwala ko sa sariling konklusyon at narinig.He can't persuade me to believe him!
"Wala ako sa mansion nyo,Niña!I don't even go there that night!"
"Stop being indenial!Kaharap mo na ang biktima mo,bakit kelangan mo pang magsinungaling?I just want you to tell me honestly,please."
His adams apple moved.Pumikit siya ng mariin tila pinipigil ang natitirang pasensya nya saakin.
"Could you just...listen to me.Just this once.Kahit ngayon lang,Niña."
Dumilat siya.We were both breathing heavily as if we ran miles without break.Hindi ko alam kung paano maniniwala sakanya.
Pero bakit pakiramdam ko kailangan kong gawin?Why do I feel like I should?
He sighed,defeated. "Fine.I won't ask you to believe me.Hayaan mo na,tutal siya lang ang tama sa paningin mo."
Napairap ako.I sighed,trying to calm myself for a moment.
"Stop being dramatic,hindi bagay sayo."
Sa sandaling iyon,kahit tumaas ang boses namin sa isa't isa we managed to calm ourselves.I don't know for what reason.Pero ngayon,andami kong tanong.
He tapped my seat a little bago ibalik ang parehong kamay sa steering wheel.He started the engine again.
Wala ng umimik pa saaming dalawa hanggang sa makarating na kami ng bahay.Nauna na akong bumaba at hindi na hinintay pang makaalis siya.Hindi na rin ako nagpaalam o nagpasalamat sa paghatid nya.
As I arrived at my room,he texted me.
Verion:
Can you call me?
Verion:
You should atleast say goodbye,kahit hindi ka na magpasalamat saakin.
Binato ko ang purse ko sa gilid ng kama.Hinanap ng labi ko ang yosi kaya kumuha ako sa pack then head to the terrace,hindi pa nakakapagpalit ng damit.
Sinindihan ko iyon at humigop bago hayaan iyon sa labi ko.
His name showed on the screen.
This time it's not text.
"Ano?"I answered.
Tama siya.Atleast,sana man lang nagpaalam ako bago siya umalis.I wanted to but he made me feel mad at him.It's his father's birthday pero hindi ko man lang nacelebrate ng maayos kasama ang pamilya nya.
And also the fact na wala si Vernon.Kahit hindi nila binabanggit ang anak nila,I know somehow they are thinking about him.Hindi nga lang ganoon kasakit dahil naroon si Verion.They are identical.
"Let's talk about it."
"Do you want me to get stressed out and smoke 24/7?"
I heard him sighed again. "I can see you up there."
Natigilan ako saglit bago bumaling sa gate.Sa kaunting sinag ng ilaw mula sa streetlight sa kabilang kalsada,naaninag ko ang sasakyan nya.
What the hell?
"Tigilan mo 'yan."he added.
Napaubo ako sa pagkamaling higop ko sa yosi.The smoke goes inside my throat in a wrong timing kaya naman halos maiyak ako sa paghapdi ng lalamunan ko.
"Putangina."I coughed again.
"Stop cursing,too."
Umayos ako ng tayo habang hinahanap ng kamay ko ang ashtray para ilagay doon ang hindi pa nauupos na yosi.
"Why are you still here?Umuwi ka na!"sabi ko.
"Aakyat ako."
Napaawang ang bibig ko sa sinabi nya.Mabilis kong tiningnan ang gate nang tumunog iyon sa pagtulak nya.Now I can see him.
In his large frame and stance,he walked manly papasok ng main door.Tiningnan nya pa ako bago sumilay ang maliit na ngisi sa mga labi.
Napatakbo ako pababa ng kwarto.Pero bumalik akong muli para magpalit ng damit.I wore simple white shirt and short shorts.Pagkatapos bumaba na ako.
Naabutan ko siya sa sala.He was comfortably leaning his back on the backrest at nakapatong ang kanang braso sa top ng sofa.His other hand was holding a remote as his eyes was fixed on the playing television.
Feel at home,huh?
Napabaling siya saakin ng nasa last floor na ako ng hagdan.I raised my eyes then looked at sideways para dumeretso ng kusina.I heard his giggles.
"Hindi ka nagsasara ng pinto?"he asked that echoed on the living room.
Naroon pa rin siya habang naghahanap ako ng makakain sa ref.But I can't find none.
Napahawak ako sa batok ko habang iniisip kung anong ipapalamon ko.Bakit kase hindi nalang siya umuwi?
"Thieves can easily enter,you know."
"So,are you thief?"tanong ko.
Kumuha nalang ako ng baso at naglagay ng tubig.Mag-oorder nalang ako ng pagkain.Yun naman talaga ang ginagawa ko kapag gusto kong kumain.
"Masyado akong gwapo para maging magnanakaw.Pero pwede rin,I'm an exception."
"Hangin."I whispered.
Uminom ako sa baso na hawak ko habang umoorder ako ng pagkain.When I finished,nanatili ako sa kitchen.
"Niña.."he called,serious.
Tumingin ako sa pinto kahit wala namang tao roon.Kahit siya walang balak umalis sa pwesto nya.
"Hmm?"
"If I told you earlier that Vernon is sick,will you choose me?"
What?
"If I told you Vernon had an intimate night with Bonica,will you choose me now?"
My mouth left hanging.What is he saying?
Nakarinig ako ng yabag papalapit.Before I could blink,naroon na siya sa may hamba ng pintuan.He leaned his shoulder on the side of the door and stared at me.
"Kailangan kong gawin 'yon para umiwas sayo.But that's not really my intention.Hindi ko ginustong ipahiya ka,or even made you cry because of it.I'm sorry."
Napaisip ako sa sinasabi nya.He mean the thing he did years ago.Tiningnan ko lang siya,pilit kinukuha ang gusto nyang ipahiwatig saakin.
"He liked you,so I can't say he shouldn't.I must give that happiness to him but he ended up killing you."
Gumalaw ang mga noo ko doon.
Bahagya akong kinabahan.Ilang beses akong napalunok at hindi maintindihan ang nararamdaman ko ngayon.What the fuck is he saying?
Vernon tried to kill me?
Muntik pa akong matawa.
"He asked for that car."
Now I'm more confused.
Dahan dahan siyang naglakad palapit saakin.When he reached the counter top,tumigil siya doon.Now,while looking at him I feel like I'm staring at his twin.
Now that I'm closer to him,I can see Vernon.I can see him.
"Believe me this time,Niña."