Chapter 21

"I know.."she still hugging me.
"When you lost your memories,after your family's death pinilit ni Vernon na makita ka.Sobra siyang nasaktan that he told us that he can pretend na sa araw na iyon ang unang beses na nagkakilala kayong dalawa.Sinabi kong wag nyang pilitin dahil masasaktan lang siya..but he still did."
I sobbed.Noong araw na umiiyak ako sa harap ni mama,he came to bring me up as if we know each other.Iyon pala ang totoo,matagal ko na siyang kilala.At sobrang nasasaktan ako habang iniisip ko ang nararamdaman nya na makita akong wala man lang alam kung ano ba kaming dalawa.
Sobrang sakit.
Tiniis nya lahat ng iyon sa kabila ng katotohanan na may sakit siya sa mga panahon na yon.Wala akong alam and all I did was to hurt him.Push him away from me.
"I know you won't believe me if I told you na si Verion ang taong unang umiwas sayo at hindi si Vernon.."
Napaharap ako sakanya dahilan para alisin nya ang yakap saakin.Tiningnan nya ako.
"What are you saying?"I asked in confusion. "Nagkakilala rin kami ni Verion,that time?"
"We all know na may cancer si Vernon,except from you.Gusto na sana naming ipaalam sayo but after knowing na nawalan ka ng alaala hindi nalang namin sinabi.After all,ang kambal ang nabura sa isipan mo.Mula nang maaksidente ka sa mismong harap ng mansyon,you forgot about them.."
Sinundan ko ng tingin ang pagbaling nya sa parte ng fountain sa baba ng kinakatayuan namin.Buntong hininga siya.
"Kailangang bumalik ng Manila ni Vernon for his chemo,and I don't know how to explain to you kung sakaling mawala nalang siya bigla sa mansyon.So,I called Verion and he came.Kararating nya lang noong lalapitan mo sana siya pero bigla ka nalang nyang hindi pinansin.Pinagsabihan ko siya that time na kung may galit man siya sayo,isantabi nya muna because he should act as his twin.For that week,hindi siya nakinig saakin.He treated you as no one,and someone he hated."
He have the guts to do that to me matapos nya akong sagasaan!Alam kong galit siya,alam ko na kahit pinansin nya na ako ng mga araw na iyon naroon pa rin ang galit nya.But then,kailangan nya ba talagang gawin saakin 'yon?Did he purposely bumped me para makalimutan ko lahat?
"When Vernon came back,I can see how hard for him to get back to you matapos kang galitin ni Verion.Sobra akong nasasaktan habang nakikita kong umiiyak si Vernon doon sa harap ng fountain because of you.Hindi ko magawang masabi sayo,wala akong magawa Niña.Pinapatayan kita ng calls,pinipilit kitang kausapin si Vernon kase...Niña,hindi mo alam kung gaano kabigat sa loob ko na makitang si Vernon ang nagdadala ng lahat ng sakit,lahat ng bigat sa dibdib nya.."
Pen started wailing.Nagkukwento siya pero hirap siyang tapusin ang isang salita dahil sa sobrang sakit para sakanya na alalahanin ang mga nangyare.Napabaling ako sa gilid ko habang mariing kong kinakagat ang ibabang labi,napapapikit ako sa tuwing humihikbi si Pen.I cried with her,sharing our pain with each other.
"After that,you thought he leaves you.Gusto kitang saktan,alam mo ba?Gustung-gusto kitang saktan,Niña!How dare you forgot about him,when all he did was to love you endlessly kahit pa alam nyang malabong maalala mo siya!He still hope for it!Wait for it,pero wala ka man lang ginawa para sakanya,instead you pushed him away kahit sa muli nyong pagkikita!"
Pareho kaming humihikbi doon.And  everytime she yells at me nadudurog ang puso ko.
"He even pretend to be a licensed lawyer,bakasakaling iyon ang kailangan mo para tanggapin siya sa buhay mo..kahit hindi na bilang si Vernon na nakilala mo maraming taon na ang nakalipas..kahit,si Vernon nalang na nakilala mo matapos mawala ang buong pamilya mo..
Kahit iyon nalang...but he still fails.When you thought he leaves you,nasa hospital siya noon inatake ng sakit nya.Halos gusto nya ng sumuko pero pinilit nya pa ring mabuhay sa kaunting panahon,makabalik lang sayo..tanggapin mo lang siya.Kahit sana iyon nalang,Niña.."
I can't breathe. I.. don't know what to say pero sobra akong nasasaktan.
"..Hinintay ka nya,Niña. He waited until the last time..."
Hinarap ako ni Pen.Her face were weak,pale and swollen.Namumula ang ilong nya at ang ilalim ng mga mata nya.Inabot nya ang kamay ko at hinawakan iyon ng mahigpit.
"Do you know why I hated to go to the hospital,even just once to visit him?"she asked me.
Kahit hindi ko na itanong.Alam ko ang sagot.She hated it,because she's hurt.Because she don't want to see him badly in pain both in sickness..and his heart.
Tumango ako.Paulit ulit akong tumango habang humahagulgol ako.
Tangina,Niña ang sama mo!Ang sama sama ko!
That night then,magdamag akong umiyak.Pen chose not to stay with my room and sleep in guest room para lang bigyan ako ng space na ilabas lahat ng nararamdaman ko,matapos kong malaman ang pinakamalaking pagkakamali ko sa buhay ko.
I lose him because I don't hold on tight to that memory.Mas inisip ko ang pride ko,mas pinili kong saktan siya.When all he did was to love me beyond those untold and myriad memories we had.
I still chose to be numb.
Namamaga pa rin ang mga mata ko ng pumunta ako ng ground cemetery kung saan ko siya huling nasulyapan.Naupo ako doon sa harap nya habang nilalapag ko ang basket ng bulaklak.Nagsindi ako ng candles bago tinitigan ang pangalan nya doon.
•Verius Anton Requejo
Born: March 15,1994
Died:August 4,2020
He died exactly at 12pm.He's too young to suffer like this.At the age of 26,sana isa na talaga siyang abogado ngayon.Napangisi ako.
"You bastard.."I hissed painfully.
"..no one requires you to pretend as if you are licensed. Paano ko nalaman?Tss,I have my ways." nagsasalita ako as if I am talking to him personally.
Kinakausap ko siya as if I'm literally facing him.Pinilit kong wag humikbi pero hindi ko talaga mapipigilan ang luha ko na tumulo.
I stay there for a while.Nakatitig lang ako doon,as if I'm waiting for him to get up at yakapin ako.Still,hindi iyon mangyayare.
Someone put a bouquet of flowers katabi ng basket na nilagay ko.Sa sobrang bigat ng loob ko,hindi ko magawang mag-angat ng tingin sa gumawa n'on.
Buntong hininga lang ako.Maya-maya lang nag-squat na ito sa harap ko,sa baba ay ang lapidang tinititigan ko.
"You think he'll forgive me for all the pain and suffering..I gave to him?Do you think..."
"He will.."that familiar sonorous voice made me stop for a while as I get goosebumps from it.
Napaayos ako ng upo doon sa damuhan.Dahan dahan ang pag-angat ng tingin ko.Pakiramdam ko ayaw kong tingnan kung sino man ang taong kaharap ko na sumagot saakin.
Pagtama ng mata namin sa isa't isa,napaawang agad ang bibig ko habang unti-unting namimilog ang mga mata ko.
"Ver-"
He's in Canada,Pen told me that.
"Don't mistook me as him."he immediately cut my words.
His looks are still intimidating.Wearing a black cap to his black hair,a Louis Vuitton chains camo varsity jacket below his black Vneck shirt and a black pants.
Mas nadepina ang ganda ng pisikal na anyo nya,as his face gets mature.He looked ardent and his physique were virile.Mabibigat ang mga titig nya,it was brooding and his jaw clenched repeatedly.
Kilalang kilala ko pa rin siya. So I can't mistook him to be Vernon because they are far different.
Akala ko kailangan ko pang humingi  ng tulong sa awtoridad para hanapin siya.Pero base naman sa kwento ni Kuya,he wanted me to know it once I got back to who I am.
Napatayo ako mula sa pagkakaupo.Ganun na rin ang ginawa nya at naglakad palayo.He's more likely here to visit his twin pero pakiramdam ko may iba pang rason.
Hindi ako nag-atubiling sundan siya.Sa isang cafè kung saan kami laging nagkikita ni Tita Tasia,I saw her again.Nang mapansin nya ang pagpasok ko,she rose from her seat at ngumiti saakin.
"Iha.."she said in whisper.
Hindi ko inexpect na makita silang dalawa ngayong araw,but it turns out na kailangan kong harapin sila agad-agad.I cleared my throat bago lumapit ng tuluyan sa mesa kung nasaan siya.
Pinaghila ako ng upuan ni Verion.So it is the main reason kung bakit siya naroon dahil alam nyang naroon ako sa mga oras na iyon.
Naupo ako.Ganon rin siya sa katabing silya kaya mas lalo lang akong hindi naging komportable.Pero mas mabuti ito kesa maupo siya sa harap ko.
"Kumusta ka na?"Tita asked me.She was casual to me kaya hindi ko na rin iisipin pang maging iba sakanya.
"Ayos lang po.How about..you,Tita?"I asked back.
Ramdam ko naman ang pagsulyap saakin ni Verion habang sumisimsim siya sa beer na kinuha nya sa bag nya.Nakapatong ang mga braso nya sa mesa habang hawak ng isang palad ang can.Inalis nya ang tingin nya saakin para tumayo at magpunta ng counter.
"Trying to be fine.Well,I couldn't because I'm seeing his twin."naiwang nakabuka ang mga labi nya.Seems she has something to say.
"Niña.."she called me.
Tumango ako. "It's fine.Don't blame yourself for not telling me,Tita.Mas gusto kong makitang ayos kayo than trying to blame yourself for everything na hindi naman ginusto ng kahit sino.Please,don't do this to yourself po."
Nagsimulang bumuhos ang mga luha nya.I had no reason to act as if I am the one who suffered too much,when everyone does.Walang may gustong makalimot ako,hindi nila ginustong itago iyon mula saakin.If I have to blame it for someone,I think it's better to blame me.Kase ako ang pinaka-nakasakit sa anak nya.
He died without me as his girlfriend.He died having me as his friend.Not so special as what he think about me.Kaya ako ang dapat sisihin sa lahat..because it is much reasonable.
Ngumiti ako. "He'll be happy if you're happy,Tita."
She chuckles between her tears.
"I know,I'm sorry."
Bumalik si Verion sa tabi ko at nilapag ang isang brewed coffee sa harap ko.Sinulyapan ko iyon bago siya balingan.He raised his left brows at nag-iwas ng tingin saakin.
Bahagyang gumalaw ang mga noo ko sa pinapakita nyang expression saakin.Thou,he's expressing it through facial pero wala akong makitang emosyon doon.My lips protruded.
Narinig ko namang tumawa si Tita.
Nilingon ko agad iyon.
"Aish,this kid.Can't you be sweet when you stare at her?"she said to him.
Napaawang ang bibig ko. "Tita.."
She giggled more. "Son.."
"What?"Verion answered,irritated but sounded gentle to his Mom.
Hindi ko alam kung may ideya ba si Tita sa nagawa ni Verion saakin.Sa tingin ko,wala nga.Because she's acting like this.Hindi ko na rin siguro babalakin pang saktan pa si Tita.But I want Verion to face his wrong.
Kung hindi man kulungan ang paraan,I don't know.Ayaw ko lang masaktan si Tita knowing that she's still hurting inside from what happened.Mahirap sa isang Ina na mawalan ng anak so it'll take time for her to fully recover.
Pag-uwi ko ng mansyon,nagkakantahan sila doon sa karaoke.Natigil lang noong pumasok ako pero pinigilan ko silang gawin iyon.
"Pwede ko bang makasama sa inuman ang mga Tita ko?"I asked them habang tahimik silang naroon sa mga pwesto nila.
Nilapitan ako ni Tita Ashley. "Niña,we can do that but..you sure?"
Ngumiti ako ng malawak. "Am I weak to your eyes?Tss,sige na po!"
"This kid,oy Niña.."natigilan agad ako doon.I tilted my head bago ilipat ang tingin ko sa nagsalita.
Walang umiimik sa mga Tita ko.Lahat sila nasa kanya rin ang atensyon.Kaya ba nagkakaraoke sila ngayon?
Mabilis kong tinakbo ang distansya ko mula kay Tita Emera.When she saw me coming,namilog agad ang mata nya.
"Hey,don't--"
Niyakap ko siya ng mahigpit na muntik nya pang ikatumba.Nagtiliian naman ang ilang Tita ko sa paligid.While Tita Emera can't move because of my sudden attack.
"Niña!"
"Tita,I missed you po!"sabi ko.
Nang makabawi,pinilit nyang alisin ang katawan kong nakakapit sakanya.
"How dare you to miss me?Are we close?Hey,let go of me!"
Pero hindi ko ginawa.Hanggang sa tumigil nalang siya sa pagpaalis saakin at niyakap na rin ako.
Rinig ko ang buntong hininga nya.Did just the Lion turn into kitten?
Alam kong hindi kami nagkaroon ng memories together ni Tita Emera but she's the closest one to my Mama.Kaya kahit hindi kami ganon,I still want to thank her for loving my Mama na parang kapatid.
"Thank you.."I said.
Inalis nya agad ang kamay sa likod ko at hinawakan ako sa balikat.Maya-maya,tinulak nya ang noo ko gamit ang hinlalaki nya.
"Don't ever do that again or I'll break your bones.."
Nakita kong nagtago si Seven sa likod ng mama nya.Takot sa narinig mula kay Tita.Ngumiwi ako at tumawa pagkatapos.
"Para namang gugustuhin nyong magalit sainyo si Mama.."sabi ko.
Umirap siya at iniwan ako doon.Sinundan ko siya ng tingin habang bumabalik siya doon sa sofa at kinuha ang mic.Napangisi lang ako.
Nagsimula kaming mag-inuman matapos akong kumain.Panay na ang kantahan nila Tita Denise at Tita Shannon,nakikiagaw lang ng mic sila Tita Astrea at Tita Maribel kapag gusto nila yung kanta.
Sila Tita Zyra at Tita Ashley naman nasa magkabilang gilid ko sa sofa,umiinom at kumakain ng pulutan.
"Niña!Niña!"tawag ni Tita Astrea.Inaabot nya saakin ang mic habang nagsisimula ang instrumental doon sa TV.
Masaya kong inabot ang mic pero agad ding natigilan ng makita ko ang title na lumabas doon sa TV.
'We could happen'
My breath hitched the moment I hear the familiar voice in my head.Iyong mga araw na kinanta nya 'yan sa harap ko.Mapupungay ang mga mata nya at ramdam ko ang pagmamahal nya saakin sa mga oras na iyon.
Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko habang chinicheer ako ng mga Tita ko,not knowing it's hurting me inside.
Pinilit kong wag dibdibin iyon.I cleared my throat at nagsimulang kantahin iyon.
"I'll hold the door,please come in and just sit here for a while,
This is my way of telling you I need you in my life,It's so cold
Without your touch,I've been dreaming way too much,
Can we just turn this into reality~"
"Woohh~ganda ng boses!"si Tita Maribel.
The song was up-beat.Pero mula nang kantahin iyon ni Vernon saakin,pakiramdam ko isa na siyang sad song.
"Cause I've been thinking 'bout you lately,maybe you could save me from this crazy world we live in,
And I know we could happen,
Cause you know that I've been feeling you~"
Napapikit ako ng ilang sandali bago muling ipagpatuloy ang pagkanta.In that moment,I can't hear anything but his voice.The sound from the stereo and the empty living room,ako lang ang nandoon.Mag-isa.Kumakanta ng musikang isang beses ko lang narinig mula sa mga labi nya.
"Storms,they will come
But I know that the sun will shine again,he's my friend
And he says that we belong together.
And I'll sing this song to break the ice,
Just a smile from you would suffice,
It's not me being nice but it is real tonight~"
I haven't seen anything else better than him.Siya lang ang gusto ko,sad to say na sa mundong ito lahat ng gusto mo mabilis na nawawala sayo.
As if it was a joke to hurt someone's feeling.As if it's okay to lose someone you cherish the most.
"There's no other there's no other love
That I'd rather have,you know
There ain't no one there ain't no one else,
I want you for myself~
I've been thinking 'bout you lately,maybe you could save me from this crazy world we live in,
And I know we could happen,
Cause you know that I've been feeling you~
I know you want me too.."

Komento sa Aklat (26)

  • avatar
    Zion Seannafair

    I love the story but not the storm lol. very good novel and is highly recommended to read.🤍

    23/04/2022

      0
  • avatar
    Jessica Abad Fernandez

    sobrang ganda ..miss author update naman next chapter..nkakabitin basahin 🥰

    24/07/2025

      0
  • avatar
    Fael Bautista

    good

    09/09/2024

      0
  • Tingnan Lahat

Mga Kaugnay na Kabanata

Mga Pinakabagong Kabanata