ตอนที่ 21
เจอครอบครัว
             ด้วยความที่คุยกันถูกคอ ก่อนกลับนันทิดาและมัตสยาก็ได้แลกช่องทางติดต่อกันเอาไว้ โดยที่เรวันต์ไม่พอใจสักเท่าไหร่นัก เพราะกลัวอีกฝ่ายมาพูดโน้มน้าวจะทำให้ภรรยาที่เคยว่าง่ายจะแข็งข้อขึ้นมา “ยังจะติดต่อกันอีก”
             “ทำไมคะ แนนก็อยากมีเพื่อนใหม่ ๆ เหมือนกัน” นันทิดาแย้งขึ้นทันที
             “เป็นคนอื่นไม่ได้หรือไง ยัยนี่อวดดีไม่ต่างกับไอ้ทีเลยสักนิด” เรวันต์ยิ้มเยาะ ไม่แปลกใจเลยที่ทั้งสองแม้จะเจอกันมานานเท่าไหร่ก็ตกลงปลงใจแต่งงานกันเสียแล้ว เพราะเป็นจำพวกเดียวกันนี่เอง
             “ทำไมแนนต้องคบเพื่อนตามใจพี่เรย์ด้วยล่ะคะ” หญิงสาวถามกลับเสียงเขียว ชักสีหน้าใส่สามี
             “ก็เพราะพี่เป็นผัวแนนไง”
             “งั้นถ้าแนนขอให้พี่เลิกคบกับเพื่อน แล้วมาคบกับเพื่อนที่แนนหาให้พี่จะว่ายังไงล่ะคะ”
             “...” เรวันต์ถึงกับไปไม่เป็น กลอกตาไปมาก่อนจะโวยวายกลบเกลื่อน “นี่ยังไม่ทันไรเอานิสัยเขามาแล้ว”
             นันทิดาทำเสียงฮึในลำคอพลางกดยิ้มหยัน ก่อนจะปรายตามองเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ของสามีดังขึ้น
             “เดี๋ยวโทรกลับนะขับรถอยู่”
             “อยู่ติดบ้านเหมือนเมื่อก่อนบ้างไม่ได้เหรอคะ” นันทิดาถามขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่นิ่งเรียบ
             “ก็มันเบื่อ อยู่บ้านแล้วให้ทำอะไร” เรวันต์ย้อนถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
             “ดูแลแนนกับลูกเหมือนที่พี่เคยทำตอนท้องใหม่ ๆ ไม่ได้เหรอคะ” นันทิดาหันไปมองสามีที่แสนดีได้เพียงแค่เดือนเดียว จากนั้นก็ค่อย ๆ กลับมาทำนิสัยเหมือนเดิมด้วยแววตาตัดพ้อ นั่นทำให้เรวันต์ถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน ก่อนเขาจะพยักหน้า “ก็ได้ ขอโทษที่ทำตัวไม่ดี”
             ได้ยินอย่างนั้นนันทิดาถึงกับเปิดยิ้มกว้างเอนศีรษะลงไปซบไหล่ของคนเป็นสามีอย่างดีใจ และภาพนั้นทำให้นายวิทยาที่นั่งอยู่เบาะหลังถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นึกว่าจะเถียงกันใหญ่โตเสียแล้ว
             หลังจากครอบครัวของคนเป็นลุงกลับไปแล้ว วาทีก็ปล่อยให้มัตสยาได้พูดคุยกับทุกคนในครอบครัวต่ออีกพักใหญ่ ส่วนหนูน้อยของขวัญนั้น ด้วยความน่ารักน่าเอ็นดูก็กลายมาเป็นขวัญใจของเหล่าแม่บ้านและคนสวนไปแล้วเรียบร้อย ทำให้ในระหว่างที่คุยกันพวกนั้นก็อาสาที่จะดูแลหนูน้อยต่อ ซึ่งมัตสยาก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร
             “ถ้าวันนี้แม่เขาพูดหรือทำอะไรขัดใจ หรือขัดหูขัดตาก็อย่าไปถือสาเขานะ” นายวาทิตออกตัวแทนคนเป็นภรรยาที่อยู่คุยกับทุกคนไม่นานก็ขอตัวขึ้นไปพักก่อน หลังจากบ่นว่าปวดหัว
             “มัทเข้าใจค่ะ แค่ไม่ไล่ตะเพิดก็ดีใจมากแล้วล่ะค่ะ” หญิงสาวบอกติดตลก ไม่ได้รู้สึกเกลียดอีกฝ่ายแต่อย่างใด ค่อนข้างจะเข้าใจด้วยซ้ำ เพราะเธอได้เห็นผู้หญิงที่นางหมายมั่นปั้นมือจะเอามาเป็นสะใภ้แต่ละคนเรียกได้ว่าไม่ธรรมดา และแน่นอนว่าคนอย่างเธอมันเทียบไม่ติดอยู่แล้ว ดังนั้นเธอต้องให้เวลาท่านหน่อย
             “พอได้เห็นเจ้าทีอยู่กับหนูแล้วรู้เลยว่ามันเปลี่ยนไป ขอบใจมากนะ” นายเวโรจน์เอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น
             “ถ้ามันเป็นอย่างนั้นจริง ก็ยินดีค่ะ” มัตสยาน้อมรับแบบเขิน ๆ เพราะไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นตัวแปรที่สำคัญอะไรขนาดนั้น ถ้าคำว่าเปลี่ยนของวาทีในสายตาของเธอแค่รู้สึกว่าจะคุยเก่งขึ้น ยิ้มเก่งขึ้น และที่สำคัญอ้อนเก่งมาก จนไม่คิดว่าเขาจะมีโหมดนี้อยู่ด้วย
             “เรื่องแต่งงาน ซักมะรืนนี้ได้ไหม พ่อกับแม่จะเข้าไปคุยกับผู้ใหญ่ของทางหนู” จริง ๆ เรื่องนี้คนที่ต้องรับผิดชอบคือภรรยาของตน แต่ดูจากปฏิกิริยาแล้ว ถ้ารอ ลูกชายของเขาคงไม่ได้แต่ง