“ทั้งสองคนลงไปข้างล่างเลยนะลูก คุณปู่คุณย่าและทุกคนน่าจะรอที่สวนหน้าบ้านที่พวกเราช่วยกันจัดโต๊ะเมื่อตอนเย็นน่ะ” วาทีบอกขณะหวีผมลูกสาวให้เข้าทรง “อะ เรียบร้อยแล้ว ของขวัญพาน้องไปนะลูก”
“ค่า” เด็กน้อยรับคำแล้วเดินจูงมือน้องชายที่ดีกันแล้วออกจากห้องไป วาทีมองตามแล้วได้แต่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ ให้กับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเป็นกิจวัตร แล้วกลับห้อง
“สรุปทะเลาะอะไรกันคะ” มัตสยาถามเมื่อเห็นสามีเดินกลับเข้ามา
“แย่งผ้าเช็ดตัวน่ะ”
“ทะเลาะกันได้ทุกเรื่องจริง ๆ เด็กพวกนี้ คุณก็รีบไปอาบน้ำเถอะค่ะ มัทลงไปก่อนนะคะ” มัตสยาที่แต่งตัวเสร็จแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวยื่นให้สามีที่รออยู่
“ครับผม” วาทีรับแล้วถือโอกาสหอมแก้มคนเป็นภรรยาไปหนึ่งฟอด ซึ่งเป็นเรื่องที่เขาชอบทำเป็นประจำ ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี
“คุณแม่ครับ” เสียงเรียกจากลูกชายที่วิ่งเล่นอยู่ พอเห็นคนเป็นแม่ก็รีบวิ่งมาหาทันที โดยมีคนเป็นพี่สาววิ่งตามหลังไปติด ๆ
มัตสยามองลูก ๆ ทั้งสองที่เข้ามาเกาะขาอย่างเอ็นดู แล้วย่อตัวลงไปกอดทั้งคู่พร้อมกับเตือน “อย่าวิ่งไปไกลนะลูก และระวังด้วย”
“ครับ / ค่า” สิ้นเสียงรับคำเด็กทั้งสองก็ผละออกไปวิ่งเล่นต่อทันที
“ตาทีล่ะ” นางนิลมณีถามขึ้นเมื่อเห็นลูกสะใภ้มาแค่คนเดียว
“อาบน้ำอยู่ค่ะ เดี๋ยวมัทขอไปดูก่อนนะคะว่ามีอะไรกินบ้าง” พูดจบก็เดินผละออกไปยังโต๊ะที่มีของกินแบ่งไว้เป็นถาดใครถาดมัน อารมณ์ประมาณอาหารบุฟเฟ่ต์ แต่ที่นี่คือเป็นอาหารที่ทุกคนในบ้านชอบ นอกจากนี้ยังมีเมนูปิ้งย่างที่ตอนนี้เด็กรับใช้ในบ้านและนายวาทิตช่วยกันย่างและทยอยเอาไปวางบนโต๊ะอยู่
และแน่นอนว่าปาร์ตี้ทุกคนสามารถกินได้รวมถึงแม่บ้านและเด็กรับใช้ ที่แยกไปกินอีกโต๊ะ ซึ่งเป็นโต๊ะของกลุ่มพวกเขาเอง โดยสลับกันทำงานและกินเป็นรอบ ๆ ไป
“กินอะไรกันหรือยังสองพี่น้องเนี่ย” มัตสยาถามลูกที่วิ่งเล่นวนมาใกล้ ๆ แต่ถามยังไม่ทันจะขาดคำเสียงเรียกจากคนเป็นย่าก็ดังขึ้น
“ขุนเขา ของขวัญมากินก่อนลูกมาค่อยไปเล่น”
“ขอบคุณค่ะ” น้องของขวัญรับเนื้อกุ้งจากคุณย่าที่ถูกแกะแล้วมาใส่ปาก ไม่ต่างกับน้องขุนเขาที่รับเนื้อปูจากคุณยายมากินเช่นกัน “ขอบคุณครับ”
“นั่งกินดี ๆ ค่อย ๆ กินเดี๋ยวติดคอหรอก โดยเฉพาะลิงตัวน้อยนี่” นางนิลมณีตีก้นของหลานชายเบา ๆ อย่างเอ็นดู เมื่อหนูน้อยมานั่งแต่ไม่อยู่นิ่งปีนขึ้นตักคนนั้นทีคนนี้ทีตั้งแต่หัวโต๊ะยันท้ายโต๊ะ
“ดื้อเหรอเราน่ะ” นายเวโรจน์ถามเหลนตัวน้อยที่ตอนนี้มานั่งตักและเกาะคอของตัวเองอยู่
“ไม่ครับ” หนูน้อยปฏิเสธอย่างฉะฉาน แต่ก็โดนคนเป็นพี่สาวแย้งเสียงดัง “ดื้อมากค่ะ”
“แล้วเราดื้อไหม” นายเปรมถามหลานสาวที่นั่งกินเนื้อกุ้งในจานอยู่ข้าง ๆ พลางลูบศีรษะน้อย ๆ อย่างเอ็นดู
“น้อยกว่าน้องขุนค่ะ น้องขุนดื้อมาก ชอบแย่งของหนูด้วย” เด็กน้อยจีบปากจีบคอฟ้อง แล้วย่นจมูกใส่น้องชาย
“แย่งกันทำไม อยากได้อะไรบอกย่าเดี๋ยวย่าซื้อให้ทั้งสองคนเลย” นางนิลมณีเอ่ยขึ้น นั่นทำให้เด็กทั้งสองต่างพากันตาโต
“จริงเหรอคะ” น้องของขวัญถามย้ำด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น