38
บอกลาสามีเก่า
หลายครั้งที่ผ่านมาตอนพาลูกมาเจอ เชนจะเสนอสถานที่ที่พาลูกสาวได้ไปเปิดหูเปิดตาอย่างสวนสนุก สวนสัตว์และสถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ ที่ไม่ได้ไกลจากกรุงเทพฯ หรือไม่ก็อยู่ในตัวกรุงเทพฯ เอง แต่ครั้งนี้ด้วยความที่ทั้งเชนและมัตสยาต้องมีธุระที่ต้องไปจัดการต่อ เลยนัดกันมาเจอที่ห้างแห่งหนึ่งที่มีสวนสนุกในร่ม ที่พอจะเป็นพื้นที่ให้เด็ก ๆ ได้สนุกสนานกัน ซึ่งเด็ก ๆ ก็สนุกจริง ๆ ตั้งแต่เข้ามาก็เล่นไม่มีหยุดพักกันเลย เป็นผู้ใหญ่เองที่ต้องสลับกันมานั่งพักเหนื่อย
“มัทเป็นอะไรหน้าตาดูไม่ค่อยดีเลย” เชนที่เป็นห่วงมัตสยาอุ้มลูกสาวเดินตามมาถาม
“นั่นสิ แกไม่สบายหรือเปล่า” ญารินดาที่ปลีกตัวออกมานั่งก่อนใคร ถามเพื่อนที่มาทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ อย่างคนที่เพิ่งสังเกต
“เปล่า มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยเลยนอนไม่ค่อยหลับน่ะ” มัตสยาว่าพลางหลับตาทิ้งศีรษะพิงที่ไหล่ของญารินดา
“แกทะเลาะกันกับคุณทีหรือเปล่า” ญารินดากระซิบถามคิดว่าให้พอได้ยินกันสองคน แต่ด้วยบรรยากาศรอบ ๆ มีเสียงค่อนข้างดัง การกระซิบเลยไม่ค่อยเหมือนกับการกระซิบสักเท่าไหร่
“นิดหน่อยน่ะ” มัตสยายอมรับ เรื่องที่เธอทะเลาะกับวาทีคราวนี้เธอยังไม่ได้เล่าให้เพื่อนฟัง เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเป็นห่วง
“เดี๋ยวพี่พาลูกไปเล่นก่อนนะ” เชนที่เหมือนจะรู้ว่าสองสาวน่าจะต้องการพื้นที่ในการคุยกันตามลำพังเขาจึงพาลูกสาวออกมาเล่นต่อ
“ทะเลาะกันเรื่องอะไร” เมื่อได้อยู่กันสองญารินดาก็ถามถึงปัญหาที่เกิดขึ้นของเพื่อนรักทันที
มัตสยาเล่าถึงเหตุผลให้กับญารินดาฟังตั้งแต่ต้นจนจบ แล้วถอนหายใจ “มันก็เป็นอย่างนี้แหละ”
“แล้วไม่ได้บอกเหตุผลไปเหรอ” ญารินดาถามอย่างสงสัย เพราะถ้าได้ฟังเหตุผลที่ว่า เชนต้องย้ายไปทำงานที่ต่างจังหวัดถาวร ตั้งแต่พรุ่งนี้และไม่รู้อีกนานแค่ไหนกว่าจะได้มาหาลูกสาวอย่างน้องของขวัญอีก คิดว่าวาทีน่าจะเข้าใจ
“จะบอกแต่เขาไม่ฟังเลยพูดตัดบทตลอด ฉันก็เลยตัดรำคาญ ในเมื่อเขาไม่อยากฟังฉันก็ไม่เซ้าซี้ที่จะพูด ตอนนี้ความสัมพันธ์มันก็เลยเป็นอย่างนี้แหละ” มัตสยาบอกก่อนจะทำหน้าเศร้าฟุบหน้าลงกับเข่าด้วยความรู้สึกเหนื่อยไปทั้งกายและใจ
“ทะเลาะกันนานหรือยังหรือเพิ่งทะเลาะ”
“ถ้าเรื่องพี่เชนก็เพิ่งไม่กี่วันนี้เอง แต่ก่อนหน้าจู่ ๆ เขาก็ทำมึนตึง ถามก็บอกแค่ว่าไม่มีอะไรเหนื่อยจากงาน” ว่าแล้วมัตสยาก็อดที่บ่นไม่ได้ ไม่รู้ช่วงนี้เป็นอะไรถึงมีเรื่องมาทำให้เหนื่อยใจอยู่ได้ตลอด
“เขาอาจจะเหนื่อยจากงานจริง ๆ ก็ได้” ญารินดาปลอบอย่างคนที่ไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบาง แต่อยากให้เพื่อนของเธอสบายใจขึ้นมาสักนิดก็ยังดี
“มั้ง ฉันอาจจะคิดมากเกินไปก็ได้ เลยทำให้พักนี้นอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่” มัตสยาถอนหายใจอีกเฮือกก่อนจะยืดตัวแล้วบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบ
“ฉันว่าพวกแกรีบเคลียร์กันดีกว่าไหม ปล่อยไว้อย่างนี้มีแต่ผลเสีย” ญารินดาบอกอย่างเป็นห่วง
“คิดว่าอย่างนั้นแหละ วันนี้ถ้าไม่คิดว่าพี่เชนจะย้ายไปอยู่ที่อื่น ฉันเลื่อนนัดไปแล้วนะเนี่ย เพลียมาก”
“งั้นแกจะงีบไหม”
“ไม่เป็นไร”
“สรุปทะเลาะเรื่องอะไรกัน” ญารินดาสะดุ้งเมื่อได้ยินคนมากระซิบถามข้างหู พอกันไปปรากฏว่าเป็นสามีเธอเลยฟาดเข้าให้ “มาแอบฟังตั้งแต่เมื่อไหร่”