“ยัยมัท...” แดนไทปรามภรรยาที่เหมือนจะพูดเตือนอะไรบางอย่างกับเพื่อนรัก แต่เขาเห็นว่ามันเป็นเรื่องภายในครอบครัว ให้พวกเขาเป็นคนตัดสินใจเองน่าจะดีกว่า นั่นทำให้ญารินดาออกอาการหงุดหงิด แต่ก็ยอมทำตามที่สามีร้องขอผ่านสายตา
“ขอบคุณค่ะ แต่ตอนนี้มัทอยู่กับบอสมีความสุขที่สุดแล้ว” มัตสยาปฏิเสธแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด
“แต่พวกเธอกำลังทะเลาะกันอยู่ไม่ใช่เหรอ”
“ทะเลาะกันไม่ได้แปลว่าเกลียดกันนี่คะ สามีภรรยาคู่ไหนบ้างที่ไม่ทะเลาะกัน มันไม่มีหรอกค่ะ ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะคะ มัทเจอคนที่รักและเข้าใจมัทกับลูกมากที่สุดแล้ว” มัตสยาบอกออกไปตรง ๆ อย่างไม่คิดที่จะถนอมน้ำใจอดีตสามี เพราะมาถึงตอนนี้เธอกับเชนเกี่ยวข้องกันแค่เป็นพ่อกับแม่ของลูก แต่ความรู้สึกอื่น ๆ มันไม่มีหลงเหลือแล้ว
“มัทคงรักเขามากสินะ” เชนยิ้มฝืน ๆ มาถึงตอนนี้เขารู้แล้วว่าได้สูญเสียมัตสยาไปให้คนอื่นโดยสมบูรณ์แล้ว
“ค่ะ รักมาก” แม้จะพูดเองแต่มัตสยาก็อดที่จะเขินเองไม่ได้ เพราะคำคำนี้เธอรู้สึกว่ายังไม่เคยพูดเคยบอกกับคนเป็นสามีอย่างวาทีเลยสักครั้ง
“งั้นพี่ก็ขอโทษที่พูดอะไรแบบนั้นออกไป” เชนบอกอย่างรู้สึกสำนึกผิด แต่ก็ไม่ได้เสียใจที่ได้พูดมันออกไป
“ไม่เป็นไรค่ะ”
“มื้อนี้พี่เลี้ยงเองนะ” เชนหันไปบอกแดนไท ที่ปกติถ้ามีอีกฝ่ายมาเขาไม่เคยได้จ่ายเงินค่าอาหารหรือค่าต่าง ๆ คนเดียวเลย ไม่ถูกแย่งจ่ายก็ต้องหารครึ่ง
“ไม่มีปัญหาครับ”
เชนยิ้มให้อีกฝ่ายเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าทุกคนอิ่มแล้วก็เรียกพนักงานมาเก็บเงิน จากนั้นก็ออกจากร้านไปที่ลานจอดรถเพื่อแยกย้ายกันกลับบ้าน
“ไหน ๆ อีกนานกว่าจะได้มาเจอกันอีก พี่ขอกอดมัทกับลูกได้ไหม” เชนที่จะต้องแยกไปขึ้นรถของตัวเองขอในสิ่งที่เขาอยากจะทำอีกสักครั้ง ซึ่งก็ทำเอาทุกคนตกใจไปเหมือนกัน แต่คนโดนขออย่างมัตสยาคิดว่ามันไม่ได้เสียหายอะไรเลยไม่ได้ปฏิเสธ “ค่ะ” จากนั้นก็เดินเข้าไปสวมกอดอดีตสามีที่มือข้างหนึ่งยังอุ้มลูกสาวเอาไว้อยู่
“พี่ยังรักและหวังดีกับมัทและลูกเสมอนะ มีอะไรก็โทรหาได้ตลอด พี่ไปล่ะ” เชนกอดกระชับอดีตภรรยาครู่หนึ่งก่อนจะปล่อย แล้วหอมแก้มลูกสาวอีกครั้ง “พ่อไปนะเอาไว้มีเวลาเมื่อไหร่พ่อจะแวะมาเยี่ยม” เขามองภาพลูกสาวตัวน้อยยกมือไหว้และโบกมือพร้อมกับรอยยิ้มไร้เดียงสาก็ได้แต่กลั้นน้ำตาแล้วเดินผละออกไป
“เคลียร์กับคนเก่าแล้ว ก็รีบกลับบ้านไปเคลียร์กับคนใหม่เสียนะ” ญารินดาตบที่ไหล่ของมัตสยาเบา ๆ ก่อนจะเดินนำไปที่รถ
“อื้อ แต่ตอนนี้ฉันเพลียมากแก เหนื่อย ๆ ยังไงไม่รู้” มัตสยาทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอให้กับอาการที่ไม่สู้ดีของตัวเองในวันนี้ และด้วยเหตุนี้ขามาเลยให้คนขับรถมาส่งที่บ้านของ
ญารินดาแทนที่จะขับมาเอง
“นอนไม่พอแหละ” ญารินดาพูดแล้วก็หยุดชะงักเหมือนกับเพิ่งนึกอะไรบางอย่างออก “ว่าแต่แกอยากจะอ้วกหรือเปล่า” เธอหันมาถามมัตสยาอย่างรอคอยคำตอบ
“ไม่ แต่รู้สึกเวียนหัวอยู่เหมือนกัน สงสัยจะนอนไม่พอและอากาศร้อนด้วยมั้ง” มัตสยาคาดเดาพลางกะพริบตามองเพื่อนรักปริบ ๆ อย่างงง ๆ
“หรือว่าแกจะท้อง ประจำเดือนแกมาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ เดือนที่แล้วมาไหม เดือนนี้มาหรือยัง” ญารินดาโยนคำถามใส่รัว ๆ ทำเอามัตสยาคิดคำตอบตามแทบไม่ทัน “เมื่อไหร่ มาแล้ว เอะหรือยังไม่มา ฉันทำงานหนักจนจำไม่ได้อะแก แต่จดไว้ที่บ้านอยู่นะ” มัตสยาที่รู้ตัวว่าทำงานหนักเรื่องบางเรื่องจึงต้องอาศัยการจด อย่างเรื่องนี้ก็เช่นกัน และเธอเริ่มจดมันตั้งแต่คิดว่าอยากจะมีลูก ไม่อย่างนั้นพอนึกอยากรู้จริง ๆ ไม่มีทางจำได้หรอก มันจะสับสนว่าที่ผุดขึ้นมาในหัวตอนนี้จริงๆ แล้วมันของเดือนไหนกันแน่
“ไม่เป็นไร พี่แดนสตาร์ทรถค่ะ แล้วรออยู่ที่นี่กับเด็ก ๆ นะคะ เดี๋ยววายกับยัยมัทมา” ญารินดาจัดแจงให้สามีกับเด็ก ๆ ขึ้นไปนั่งบนรถเสร็จก็พามัตสยาเดินกลับเข้าไปในห้างอีกครั้ง
“แกจะพาฉันไปไหน” มัตสยาที่ยังงง ๆ เบลอ ๆ เพราะการตัดสินใจและจัดการอันรวดเร็วของญารินดา
“ร้านขายยา”
“อย่าบอกน่ะว่าแกจะให้ฉันซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจน่ะ”
“ใช่น่ะสิ”
“เป็นไปไม่ได้หรอก เมนส์ฉันมันก็มาไม่ค่อยตรงประจำอยู่แล้ว อาจจะมาช้าหรือมาแล้วแต่ฉันจำไม่ได้ก็ได้ กลับบ้านเดี๋ยวไปดู” มัตสยาพยายามพูดเพื่อไม่ให้ตัวเองมีความหวังมาก เพราะรู้ว่ามีลูกค่อนข้างอยาก อย่างตอนน้องของขวัญเองก็รอมาหลายปีเลยทีเดียว ดังนั้นในรอบนี้เธอเลยไม่คิดว่ามันจะมาไวขนาดนี้
“แกนี่ทำงานหนักเกินไปแล้วนะ รออยู่นี่” ญารินดาบ่นเพื่อนเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปซื้อที่ตรวจสอบการตั้งครรภ์ด้วยตัวเองในร้านขายยาครู่หนึ่งก็เดินกลับออกมา “ไปห้องน้ำกัน”
มัตสยาเข้าไปในห้องน้ำพร้อมอุปกรณ์ โดยมีญารินดายืนรออยู่ด้านนอก เมื่อตรวจเสร็จเธอก็ถือที่ตรวจออกมาจากห้องน้ำเพื่อรอลุ้นผล และผ่านไปประมาณห้านาทีสิ่งที่ปรากฏทำขึ้นให้หญิงสาวทั้งสองเบิกตากว้างหันมามองหน้ากันแล้วยกปิดปากกรีดร้องออกมาอย่างดีใจ ก่อนจะรีบออกจากห้องน้ำกลับไปที่รถ
“ยัยมัทท้อง” ญารินดาบอกสามีอย่างตื่นเต้นดีใจทันทีที่เปิดประตูรถออก
“จริงเหรอ” แดนไทถามย้ำ ก่อนจะหันไปมองมัตสยา เมื่อเจ้าตัวพยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้มเขาก็ออกอาการดีใจไม่ต่างกัน “พี่ดีใจด้วยนะ ไอ้ทีมันต้องดีใจมาก ๆ แน่”
“มะ...มันจะชัวร์ใช่ไหมแก อุปกรณ์ที่เราซื้อมามันไม่หมดอายุหรือมีปัญหาใช่ไหม” มัตสยาถามอย่างเป็นกังวล กลัวดีใจเก้อ
“เอาอย่างนี้เพื่อความชัวร์ พี่แดนขับรถไปเจอคลินิกไหนเปิดหรือโรงพยาบาลแวะพายัยมัทตรวจหน่อย” ญารินดาเสนอทางออกที่จะทำให้เพื่อนรักมั่นใจ
“เอาแบบนั้นเลยเหรอ” มัตสยาถามตาโต
“ก็เออสิ”
หลังจากนั้นขับรถออกมาไม่นานนักก็เจอคลินิกแห่งหนึ่งแดนไทเลยแวะให้สองสาวได้เข้าไปตรวจส่วนเขากับเด็ก ๆ ที่ตอนนี้หลับไปหมดแล้วรออยู่บนรถ
ครู่ใหญ่ทั้งสองก็เดินกลับออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม ผลตรวจไม่เปลี่ยน มัตสยาตั้งท้องอย่างที่ตัวเองปรารถนาแล้ว นั่นทำให้หญิงสาวกลับบ้านพร้อมกับที่ตรวจครรภ์ทั้งจากที่ตรวจเองและขอจากคุณหมอ ไปอย่างตื่นเต้นดีใจและเธอคิดว่าเมื่อวาทีได้รู้เรื่องนี้ต้องมีความรู้สึกไม่ต่างกัน เพราะเธอกับเขาต่างรอคอยเวลานี้มาตลอด