Chapter 21
Confusion
Hindi mapakali si Marco habang nasa kalagitnaan ng board meeting, the board members are attentively listening to marketing executive that was speaking infront, discussing about the impressive increase sales of the company.
But the president, himself isn't paying attention on the discussion. His mind is flying somewhere to pay attention on what ever their topic is all about.
Even the presence of Angela, who's seating a few meters away from him, didn't bother him.
Why am I thinking about her? In the middle of a fucking board meeting?
Shit! I'm a mess!
A big mess!
"Meeting adjourned!" He suddenly announced out of nowhere, the speaker became stiff, hearing the president announces the dismissal in the middle of her discussion.
Everyone in the room turn their attention to him, who's seating at the end of the long conference table, in silence.
"But Mr. San Mateo, we just got started the meeting sir." The vice president, bravely brokes the silence.
"I'm leaving, just continue the discussion without me." Sabi Marco at tumayo na ito sa pagkakaupo sa swivel chair at naglakad na palabas ng conference room.
"Marco, wait!" Habol sa kanya ni Angela, ngunit hindi nyo ito pinansin na para bang wala itong narinig.
Nagpatuloy lang ito sa paglalakad papunta sa elevator na parang nagmamadali itong umalis at may mahalagang pupuntahan.
F*ck that meeting! Fuck those investments! She's not answering my fucking calls!
Where the heck is she?
Uminit ang ulo sa paulit-ulit na pag-dial ng number ng cellphone ni Cassy, dahil nito sinasagot ang tawag niya.
He actually find it weird that an 21 year old girl like her, didn't know how to operate a simple cellphone, that everyone has now a days, even a fucking 3 year old child knows how to use that shit!
Kung hindi lang sa biodata at mga certificate na binigyan sakanya ng mommy niya, nung ipasok ito bilang personal assistant. Iisipin niyang isa itong matanda na na sumanid sa katawan ng isang 20 years old na babae dahil mula sa pananamit at pag-iisip nito, ay pang matandang hukluban.
He's driving fast, na halos paliparin na niya yung sasakyan makarating lang agad sa condo niya.
***
"Cassy! I'm home!" He exclaimed, pagkabukas na pagkabukas niya sa pinto ng kanyang unit.
He's expecting her to be there, at sasalubungin siya niyo tulad ng nakasanayan. But to his disappointment, wala siyang Cassy-ing nakita sa loob ng bahay niya.
Where the heck is she?
Naguguluhang tanong nito sa sarili, sa dalawang buwan niyang nakasama ito sa bahay ay ngayon niya itong hindi nadatnan sa kanyang pag-uwi.
Iritableng hinugot ang kanyang telepono sa bulsa at muling tinawagan ang telepono ng dalaga.
Ngunit bumagsak ang kanyang balikat nang marinig ang telepono nitong nari-ring, na nakapatong sa ibabaw ng kanyang coffee table
Damn it! She left her phone!
At dahil sa hindi malamang kadahilanan ay hindi ito mapakali, ay dali-dali nitong kinuha ang susi ng sasakyan at nagmadaling lumabas ng ng kanyang unit.
He's driving with directions, it's already afternoon, the sun is starting to came down. Hindi niya maintindihan kung bakit sobra-sobra ang kanyang pag-aalala.
He even think that he's just over reacting, but he can't help it. She's not home yet, and its already night time.
"For the f*ck sake! Where is she?" He cursed in frustration, while manouvering the steering wheel.
***
Wala sa sarili kong mag iisang tinatahak ang daan, hindi ko alam kung gaano na katagal akong naglalakad habang tulala at wala sa sarili.
Hindi ko minahal si Marcelo, kasi kung minahal ko siya ay dapat ay ipinaglaban ko ang pagmamahal ko sakanya. I don't deserve his love, I don't deserve him, I don't deserve this chances that have give to me. Many people out there are more deserving to be given a chance than I am.
Ang sakit kasi eh, ang sakit malaman lahat nang katotohanan. Mas gugustuhin ko pang hindi nalang malaman lahat ng nadiskobre ko mula nung biglan ako ng pagkakataong balikan ang nakaraan at tuklasin ang lahat ng mga bagay na nangyari.
Hindi ko gusto pagsisihan ang lahat, hindi ko gustong pagsisihan ang mga naging desisyon ko. Pero ngayon, hindi ko maiwasang hindi mag-isip. Kung sakaling hindi ko tinalikuran ang lalaking mahal ko ay magiging masaya kaya ako? Hindi kaya magiging ganito ang takbo ng buhay?
Ayokong maging makasarili, pero hindi ko maiwasang isipin, na sana inisip ko nalang yung sarili ko.
Siguro kung pinili ko nalang ang sarili ko, hindi sana ako tatandang mag-isa. Hindi ako mangangailangan ng presensya ng mga kapatid kong, wala akong ginawa kundi ang mahalin sila, pero tingin ko'y kahit anong gawin ko ay hindi parin magiging sapat.
Wala sa sariling naglalakad habang lumipad kung saan ang aking isipan.
Napatigil nalamang ako nang makaramdam ng pagod at pagka-manhid ng paa.
Napatingin ako sa paligid at mapagtantong nasa harapan pala ako ng simbahan. Pagabi na, ngunit nakakapagtakang bukas parin ito.
At para bang may sariling isip aking mga paa na dinala ako papasok dito.
Bumagsak ang mga luhang aking kinimkim ng hindi ko alam kung gaano na katagal. Napaupo ako sa kabilang dulo ng upuang kahoy at taimtim na nagdasal.
Ipinikit ang aking mga mata habang sinasambit sa aking isipan ang novenang dasal na kabisado ko mula pagkabata. At taimtim itong idinadasal.
Kahit gaano kabigat yung nararamdaman ko, kapag nagdadasal ako't nasa loob ng simbahan. Ay kahit papaano'y gumagaan ang pakiramdam.
Nabalot ng katahimikan ang paligid at tanging ang aking mahihinang hikbi lang ang maririnig, nang biglang May nagsalita.
"Kamusta ka na Cassandra? " Laking gulat ko nang marinig ko ang pamilyar na boses ng batang babae.
Agad na iminulat ang aking mga mata, tama nga ang aking hinala. Ito ay yung batang nagpabago ng takbo ng kapalaran ng aking buhay.
"Angel?" Namamahang tanong ko rito. At naramdaman ko ang mga palad niyang maliliit at malalambot sa aking pisngi, na tila ba'y pinahid niya ang mga luhang patuloy sa pagtulo.
"Hindi ka niya binigyan ng pagkakataon para masaktan ka, ngunit may mga bagay na iyong matutuklasan sa iyong paglalakbay na ito." Sabi nito, habang nakatingin sa aking mga mata.
" Isa lang ang masisiguro ko, Cassandra."
"Lahat ng mga bagay na nangyari at mangyayari pa lamang ay may dahilan, wala kang dapat ikatakot." Sabi nito habang binigyan ako ng napakagandang ngiti, na para bang naalis lahat ng puot at galit na nararamdaman kani-kanilang.
"Nagsisimula ka palang sa pagtuklas nang misteryo nang iyong nakaraan, pati na rin ng iyong hinaharap, maging matatag na." Sabi nito at tulad nung nakaraan ay naglakad na ito palayo sa'kin.
At hindi ko maintindihan, kung bakit hindi ko maigalaw ang aking katawan, na ni isang salita'y wala akong nabigkas.
"Paalam, hangang sa muli nating pagkikita ay babalik ka na sa kasalukuyan."