ตอนที่ 23
กรุณาระงับความหื่น
             หลังกลับมาจากฮันนี่มูน วันรุ่งขึ้นวาทีกับมัตสยาก็กลับไปทำงานทันที และก่อนจะไปมัตสยาที่รู้ว่านางนิลมณีนั้นไม่ค่อยชอบเธอรวมถึงลูกสาวจึงได้กำชับกับพี่เลี้ยงเอาไว้ว่า “ถ้าเห็นคุณมณีที่ไหนก็พยายามพายัยหนูเลี่ยงได้ก็ดีนะคะพี่”
             “ได้ค่ะ” อ้อยที่เข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดีรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ ทว่าเมื่อเจอสถานการณ์จริงมันกลับไม่เป็นอย่างนั้นน่ะสิ
             “จะไปไหนล่ะ” นายวาทิตทักอ้อยที่กำลังจะอุ้มหนูน้อยที่เล่นอยู่ลุกออกไป เมื่อเห็นว่าตนเองกับภรรยาเดินมาที่ตรงนี้ ถึงมันจะเป็นที่ที่วาทีทำไว้เป็นโซนสำหรับหนูน้อยก็เถอะ
             “เอ่อ...”
             “ให้เล่นไปเถอะ” นายวาทิตบอกพลางเดินเข้าไปนั่งแผ่นรองคลานที่ถูกปูไว้เป็นบริเวณกว้างเพื่อความปลอดภัยของหนูน้อยวัยกำลังซน
             “ค่ะ” อ้อยวางน้องของขวัญลงพลางแอบปรายตามองนางนิลมณี  เมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนทำหน้ามึนตึงแต่ไม่ได้พูดอะไรเลยทำทีเป็นไม่ใส่ใจ
             “เฮ้ย เดินเองได้แล้ว กี่เดือนแล้วนี่” นายวาทิตถามด้วยท่าทีตื่นเต้น พร้อมกับปรบมือหยอกเด็กน้อยที่ยืน และปรบมือตามเขา
             “ขวบหนึ่งแล้วค่ะ”
             “เก่ง ๆ จำได้ว่าตาทีเองก็เดินตอนขวบหนึ่งเหมือนกัน ใช่ไหมคุณ”
             “ใครจะไปจำได้” นางนิลมณีที่นั่งอยู่บนโซฟาเชิดหน้าตอบ ก่อนจะทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างขัดใจเมื่อเห็นคนเป็นสามีดูมีความสุขกับการเล่นหยอกล้อกับลูกติดของลูกสะใภ้
             “เดินเร็วคนเก่ง ลองเดินดูซิ” นายวาทิตบอกพลางปรบมือสลับกับการยื่นมือไปให้หนูน้อย ที่ก้าวขาอย่างไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่ แต่ก็ค่อย ๆ ก้าวอย่างช้า ๆ ก่อนหนูน้อยจะล้มโดยมีนายวาทิตเข้าไปรับทัน “ลองใหม่ไหม” ถามพลางจับให้ยืนแต่เหมือนหนูน้อยจะเมื่อยแล้ว เพราะทันทีที่โดนปล่อยก็จะค่อย ๆ นั่งลงแล้วคลานไปหยิบของเล่นชิ้นนั้นทีชิ้นนี้ขึ้นมาเล่นแทน
             “ตาทิตสนุกใหญ่เลย เมื่อบ้านมีเด็กมาอยู่ด้วยก็เหมือนจะมีสีสันและความสดใสขึ้นมาทันทีเลยนะ” นายเวโรจน์มองลูกชายที่แทบจะคลานเล่นกับเด็กน้อยไปแล้ว แล้วหัวเราะชอบใจ
             “มีแต่ความน่าอดสูสิไม่ว่า เอาลูกเขามาเลี้ยงเอาเมี่ยงเขามาอม มันจะได้อะไรล่ะคะ โตขึ้นจะเห็นหัวคนที่เลี้ยงหรือเปล่าก็ไม่รู้ โน้นคงจะถวิลหาแต่พ่อแท้ ๆ” นางนิลมณีว่าพลางมองค้อนสามีที่ไม่รู้จะอะไรนักหนา หลานตัวเองก็ไม่ใช่
             “อ้อยขอไปชงนมแป๊บหนึ่งได้ไหมคะ”
             “ไปเถอะเดี๋ยวฉันดูให้” นายวาทิตอาสา นั่นทำให้อ้อยวางใจก่อนจะรีบผละออกไป “เล่นอันนี้ไหมลูกน่ารักนะ” หนูน้อยหันมามองตัวหนอนที่ทำจากไม้แล้วยื่นมือมาจับจากนั้นยกขึ้นแกว่งไปมาอย่างชอบใจทว่าด้วยความที่ยังไม่รู้ความและยังจับไม่แน่นพอทำให้จังหวะที่ยกขึ้นและแกว่งลงมาหนอนไม้หลุดมือและฟาดเข้าที่หน้าผากของหนูน้อยอย่างจัง สำหรับผู้ใหญ่ทั้งน้ำหนักของของเล่นและแรงแค่นี้อาจจะไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่ แต่สำหรับเด็กนั้นก็ถือว่าค่อนข้างแรง ทำให้หนูน้อยร้องไห้จ้าขึ้น ทำเอานางนิลมณีที่นั่งอยู่โซฟาถึงกับสะดุ้งและรีบลุกไปดู
             “มีอะไรคุณ”
             “ฟาดของเล่นโดนหน้าผากตัวเองน่ะ โอ๋...ไม่ร้องนะไม่ร้อง” นายวาทิตพยายามปลอบแต่เหมือนยิ่งปลอบหนูน้อยจะยิ่งร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม