ซุนหนี่เดินกลับห้องพักด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้ม ดูดุกว่าเดิมเมื่อเธอทำหน้าอารมณ์เสีย
“เป็นอะไรไปครับ? มีใครทำให้เจ้าหญิงน้อยไม่พอใจ” หมิงยู่เดินออกจากห้องน้ำ ก็เห็นหญิงสาวเดินหน้าตึงกลับมา
“ก็ไอ้ผู้ชายมาใหม่น่ะสิ ดูถูกฉัน แถมยังหักหน้าโดยไม่สนว่าฉันเป็นผู้หญิงอีกด้วย!” ซุนหนี่พูดด้วยความโกรธ
ตีหน้าเศร้าเล่าเหตุการณ์ให้ชายหนุ่มคนรักฟัง
“วันนี้มีคนมีพลังพิเศษกลุ่มใหม่เข้ามา ผู้ชายห้าคนผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเธอมีพลังระดับสาม
ดูก็รู้ว่าโกหกแน่ๆ ซุนหนี่ไม่กล้าพูดอะไร แต่ดูเหมือนพวกนั้นจะรู้ว่าซุนหนี่รู้ทัน ที่หญิงสาวโกหก
จึงให้ผู้จัดการอ้ายเสินด่าซุนหนี่ แถมชายหนุ่มที่ดูเป็นหัวหน้ากลุ่ม ยังใช้ผ้าเช็ดหน้ามารับป้ายที่ซุนหนี่ยื่นให้
ทำเหมือนรังเกียจซุนหนี่มากๆ ซุนหนี่อายมากเลยค่ะ อึก” เธอเล่าไปร้องไห้
“ซุนหนี่อย่าร้องเลย! พี่จะไปจัดการให้!” เฉินกงที่กลับมาจากการทำภารกิจ ทันได้ยินเรื่องเล่าของคนรักพอดี
“ตะ…แต่ว่าพวกเขาระดับ3นะคะ” ซุนหนี่พูดอย่างกังวล
“หึ! มีเลื่อนเป็นระดับ3แล้ว” เฉินกงพูดอย่างภูมิใจ
“จริงเหรอคะ!? พี่เฉินเก่งจังเลย” ซุนหนี่กอดคนรักอย่างตื่นเต้น
หึ! ดูถูกเธอใช่ไหม ฉันจะรอดูตอนที่พวกแกมาคุกเข่าขอร้องชีวิตจากฉัน!
“น้อยใจจัง เฉินกงเก่งคนเดียวใช่ไหม?” เสียงหนุ่มด้านหลังพูดอย่างแง่งอน
“ไม่ๆ เก่งทั้งสองเลย!” ซุนหนี่รีบพูดเอาใจ
“งั้นต้องมีรางวัล” เฉินกงอุ้มหญิงสาวเข้าห้อง หมิงยู่เดินตามเข้าไป
.
.
ซือมั่วที่กำลังจะกินอาหารกับซูหว่านอย่างสบายใจไม่มีทางรู้เลยว่า เขาได้พบกับคู่แค้นซะแล้ว
ซือมั่วไม่ได้เอะใจเลยตอนได้ยินชื่อซุนหนี่เพราะคนที่ต้อนรับในตอนนั้น
แต่งตัวจัดจ้านมาก หน้าก็หนา ดูแตกต่างจากซุนหนี่น้องบุญธรรมของเขา
และต่อให้ซุนหนี่ยังมีเค้าโครงหน้าเดิมอยู่ ซือมั่วก็ยังจำไม่ได้อยู่ดี
 เพราะแต่ก่อนเขาไม่ชอบมองหน้าที่เสแสร้งนั้น จึงจำหน้าหญิงสาวชัดๆไม่ได้
 ซุนหนี่เองก็จำซือมั่วไม่ได้เช่นกัน เพราะเธอเจอชายหนุ่มนับครั้งได้ แล้วตอนนี้ ซือมั่วก็เปลี่ยนไปค่อนข้างมาก
ตอนนี้เขามีเกล็ดขึ้นตามใบหน้าแม้จะไม่ดู น่าเกลียด แต่ก็ทำให้หน้าดูดุขึ้นเป็นกอง
แถมสีตาของเขาก็กลายเป็นตาของอสรพิษไปแล้ว ยิ่งดูไม่เหมือนซือมั่วคนเก่าที่เธอเคยเห็น
ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูบ้านของซือมั่วดังขึ้น
“อาหารน่าจะมาแล้ว!” เฟยหยางเดินออกไปเปิดประตู
วันนี้ซูหว่านทำอาหารไว้เล็กน้อย เพราะเธอ ขี้เกียจจึงให้พวกเขาสั่งกินเอง
“อะ…อาหารมาแล้วครับ” เด็กน้อยถือถาดอาหารด้วยตัวสั่นๆ
ก้มหน้ามองพื้นอย่างอึดอัดใจ เพทายเด็กน้อยลูกครึ่งคนนี้เคยส่งอาหารให้คนมีพลังพิเศษมาก่อน
และในแต่ละครั้ง ไม่เคยมีใครปฏิบัติดีๆกับเขา บางคนก็จี้บุหรี่ใส่แขนเล็กๆ บางคนก็ตบตีที่เขามาส่งช้า
เฟยหยางที่กำลังจะรับอาหารก็นิ่งไป เขามองร่างที่ดูมอมแมม ผมติดเป็นก้อน แผลที่แขนดูก็รู้ว่ารอยบุหรี่
เฟยหยางกลืนน้ำลายอย่างลำบากใจ เฟยหลงเห็นแบบนั้น จึงแอบมองสองคนที่ยังดูไม่สนใจ
เฟยหลงพยักหน้าให้เฟยหยางเอาเด็กเข้ามา
 “เข้ามาๆ” เพทายได้ยินแบบนั้นก็ตัวสั่น
แต่เขาก็เดินเข้ามาแรงดึงของเฟยหยาง เพทายแอบมองผู้คนรอบๆ ก่อนจะสบตากับหญิงสาวคนเดียวในกลุ่ม
เขาตกอยู่ในภวังค์ก่อนจะได้สติ เมื่อหญิงสาว ละสายตาออกไป
“นั่งๆ ชื่ออะไรล่ะเรา?” เฟยหลงบอกเด็กชายก็จะถามด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร
“พะ…เพทายครับ”
“ลูกครึ่ง?” เฟยเทียนเลิกคิ้วขึ้น
เพทายพยักหน้าเบาๆ
“ฉันจะให้กิน แต่เล่าเรื่องคนที่เกี่ยวกับผู้หญิงที่ชื่อซุนหนี่มา”ซือมั่วพูดขึ้นหลังจากเงียบมานาน
“ซุนหนี่…ใช่ผู้หญิงที่อยู่แผนกลงทะเบียนตัวตนหรือเปล่าครับ?” เพทายถามเบาๆ
“อืม”
“ดูเหมือนเธอจะมีคนรักอยู่สองคนนะครับ หากจำไม่ผิดคนแรกชื่อเฉินกงมีพลังไม้ อีกคนชื่อหมิงยู่ครับมีพลังน้ำแข็ง” เพทายทบทวนความทรงจำก่อนจะค่อยๆพูด
“เฉินกง? หมิงยู่?” ซือมั่วพูดเบาๆ
“แล้วคนในค่ายมีนายพลซือหม่าไหม?” ซือมั่วถามถึงพ่อของเขา
เพราะเขารู้ว่าหากพ่อเขาอยู่ที่นี่ มีหรือทั้งสามจะไม่ไปหาผลประโยชน์จากครอบครัวของเขา โดยเฉพาะผู้หญิงเสแสร้งคนนั้น
“มีครับ แต่ว่าตอนนี้ภรรยานายพลดูเหมือนจะป่วยอยู่” เพทายตอบเสียงอ่อนลง
เพราะนายพลซือหม่าช่วยชีวิตของเขาเอาไว้ จึงทำให้เด็กหนุ่มค่อนข้างเทิดทูน
“ป่วยงั้นเหรอ!?” ซือมั่วถามอย่างตกใจ
แม่เขาป่วยได้ยังไง!? แม่เขาแข็งแรงกว่าพ่อเขาอีกนะ!
“เห็นว่าตรอมใจนะครับ” เพทายพูดอย่างเศร้าๆ
“สามคนที่ฉันถามก่อนหน้านี้ เคยไปหานายพลซือหม่าบ้างหรือเปล่า!?” ซือมั่วคิดว่าที่แม่เขาป่วยต้องเกี่ยวกับคนทรยศทั้งสามแน่ๆ
“เคยได้ยินว่าซุนหนี่เป็นลูกบุญธรรมของนายพลครับ แต่หลังจากที่เธอมาพบนายพลที่ค่าย
นายพลก็ไล่เธอออกจากบ้าน แต่ก็ยังให้เธออาศัยต่อในค่ายนะครับ
หลายคนไม่กล้าหาเรื่องเธอ เพราะกลัวนายพลจะเอาเรื่องครับ”
ซือมั่วฟังเรื่องราวทั้งหมดก็พอจะเดาอะไรออกบ้างแล้ว
สามคนนั้นต้องไปแสดงละครว่าเขาตายเพราะซอมบี้ แต่พ่อแม่เขาไม่ยอมรับ จึงไม่อยากเห็นหน้าคนที่ทิ้งลูกชายที่ถูกกัด
แม้จะไม่ยอมญาติดี แต่ก็ยอมให้อยู่ค่ายเพราะคำว่าลูกบุญธรรมของผู้หญิงคนนั้นแน่ๆ
แม่เขาคงใจอ่อนกับละครที่หล่อนเสแสร้ง แกล้งทำ แต่ไม่นานหรอกเขาจะไม่ปล่อยให้ พวกมันมาลอยหน้าลอยตาที่ค่ายนี้อีกต่อไป!