“อยู่ต่อ! เพื่อ?”
หญิงสาวตวัดตาขุ่นเขียวใส่ เธอถามกลับเสียงแข็ง เขารั้งเธอไว้อีกเพราะอะไร ที่ได้ไปยังไม่พออีกเหรอ?
ชายหนุ่มนิ่งไปนิด นั่นสิเขาควรตอบสีดาว่าอย่างไรดี “ไม่รู้สิ!” ทศกัณฐ์เลือกที่จะไม่สนใจสิ่งที่ซุกไว้ในใจ เขากลัวคำตอบที่จะได้รู้ เมื่อไม่เคยเชื่อถือ ไอ้สิ่งที่เรียกว่า ‘ความรัก’ สักเท่าไร มันแค่ความปรารถนาฉาบฉวย ไม่ได้ยืนยง เหมือนบิดาของเขาไง พอเจอคนใหม่ก็ตีจาก ตัวเองก็เหมือนกันหากเจอผู้หญิงคนใหม่ ในอนาคตเขาคงลืมเธอได้เอง
“ถ้าเคลียร์งานจบ ฉันส่งมอบงานให้คนของคุณ ฉันก็จะกลับเลยค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงเย็นชา หากสังเกตดีๆ ทศกัณฐ์จะเห็นว่าปลายนิ้วของสีดาสั่นระริก เธอรู้สึกใจหายวูบ เหมือนหัวใจเธอหายไปทั้งดวง
“เธอเกลียดฉันสินะ...ถ้าสิ่งที่เธอทำเพราะเธอไม่อยากจะเห็นหน้าฉัน...ฉันจะไปเอง!” ชายหนุ่มหลุบเปลือกตาลง รู้สึกปวดร้าวไปทั้งกระบอกตา เขาจะทนได้เหรอ หากวันข้างหน้าสีดาเดินจากไปจริงๆ
“ขอบคุณค่ะที่เข้าใจสิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ” สีดาแข็งใจพูด ขอบตาร้อนผ่าวและอีกไม่นานน้ำร้อนๆ คงไหลเอ่อออกมา เธอรีบกะพริบเปลือกตาถี่ๆ เสก้มหน้าลงขับไล่เงาน้ำตาอย่างเร่งด่วน จะมาอาลัยอาวรณ์อะไรกับคนที่ไม่เห็นค่าตัวเอง การมาปารีสครั้งนี้เธอแพ้ยับเยิน เสียทั้งตัวและเสียทั้งใจ
“ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้! ยังไงคุณก็ต้องอยู่ดูแฟชั่นโชว์? ครั้งนี้ก่อน”
“ไม่เป็นไรค่ะฉันขอกลับเลยดีกว่า...เดี๋ยวเอาไว้ดูในยูทูปย้อนหลังเอาก็ได้ค่ะ” สีดาปฏิเสธเสียงเด็ดเดี่ยว เธออยากไปจากเขาเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ กลัวความอ่อนแอของตัวเองจะแสดงออกมาให้เขาเห็น เธอจะกลายเป็นผู้หญิงน่ารังเกียจในสายตาของเขาทันที
“คุณไม่อยากเห็นความสำเร็จของตัวเองก่อนเหรอ?” ชายหนุ่มถามเสียงแห้งโหย หน้าของเขาก็แห้งแร้งพอๆ กับคำถามนั่นแหละ
“ไม่ค่ะ!” สีดาตอบกลับแบบไม่ต้องคิด เธออยากไปจากตรงนี้ก่อนที่จะแพ้ใจตัวเอง
“ถ้าฉันไม่อนุญาตให้เธอไปล่ะ” ทศกัณฐ์ลองเสี่ยงพูด เขาอยากรั้งเธอไว้ข้างกาย เพื่ออะไรนะเหรอเวลานี้เขายังไม่สามารถปล่อยมือจากเธอได้
“คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉันหรอกค่ะ คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตของฉัน” กระเป๋าเดินทางถูกปิดงับลง เมื่อหญิงสาวเก็บสมบัติทุกชิ้นของตัวเองยัดใส่ในกระเป๋าจนเรียบร้อย เธอหันมายิ้มเย็นชาให้กับชายหนุ่ม พร้อมกับค่อยผุดลุกขึ้นยืนช้าๆ
“สีดา! ทำไมคุณดื้อแบบนี้น่ะ” ชายหนุ่มบ่นพึม เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนหัวแข็งและรั้นเท่ากับคนตรงหน้าแบบนี้มาก่อน
“ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละ” หล่อนว่ากลับอย่างไม่ยอมลงให้ เจ็บปวดในใจจนอยากจะแหกปากร้อง เขาใจร้ายใจดำกว่าที่เธอคิด แค่ปล่อยเธอไปเขายังไม่อยากทำ
“เอาที่สบายใจเลย! อยากไปก็ไป”
ทศกัณฐ์ผลุนผลันออกไปจากห้องพักสีดา เขากระแทกเท้าโครมคราม แสดงความไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อออกมาพ้นห้องพักของสีดา เขาเดินวนอยู่หน้าห้องเธอ ไม่สามารถตัดใจไปไกลๆ ได้ ฝ่าเท้ามันหนักอึ้งจนอยากที่จะขยับเดินหนี
“ไอ้ลิง! ช่วยกูหน่อย”
ชายหนุ่มตัดสินใจโทร. หาลูกน้องคู่ใจ เขาควรจัดการอย่างไรกับคนดื้อข้างในห้องนั่นดี
วานรวางโทรศัพท์เขาผุดลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานที่กำลังสะสางเอกสารกองใหญ่ เมื่อแฟชั่นวีคใกล้เปิดตัวเต็มทน เขาต้องติดต่อประสานงานเพื่องานต่างๆ จะได้ไม่สะดุด หลังประชุมเครียดเมื่อคืนจบลง เกิดอะไรขึ้นกับเจ้านายอีกล่ะ
“ไอ้ลิง! ยัยนั่นจะกลับบ้าน...เอาไงดีวะ”
แค่วานรโผล่หน้ามาให้เห็น เจ้านายหนุ่มก็ยิงคำถามให้เขาปวดหัวตุ๊บๆ ทันที? เจ้านายยังรั้งเธอไว้ไม่ได้ แล้วคนนอกอย่างเขาจะทำอะไรได้ล่ะ!
“เออ...”
“รีบคิดมาเร็วๆ เลยกูมึนตึบ ห่าเอ๋ยนอนไม่หลับเลยกู” ชายหนุ่มบ่นอุบเขาเดินพล่านไปพล่านมา เมื่อสีดาเก็บตัวเงียบ ในห้องเงียบกริบเหมือนไม่มีใครอยู่
“เจ้านายบอกคุณสีดายังครับ”
“บอกอะไรวะ?” เสียงถามเคร่งเครียด วานรต้องการให้เขาบอกอะไรกับสีดา?
“อ้าว! ก็บอกรักเธอไงครับ...เจ้านายอยากให้เธออยู่ด้วย ก็แสดงว่าเจ้านายรักคุณสีดา” ลูกน้องคนสนิทยกมือขึ้นเกาศีรษะ เรื่องง่ายๆ แค่นี้ทำไมถึงลืม
“กูเนี้ยะนะ รักยัยนั่น?” คำถามที่ไม่น่าถามดังออกมาจากปากผู้ชายตัวใหญ่ แววตาของเขาสับสนจนคนมองเห็นใจไม่ดี สรุปเจ้านายคิดจะฟันฟรี เหมือนรายอื่นๆ อย่างนั้นเหรอ แล้วจะรั้งคุณสีดาไว้เพื่ออะไรล่ะ!
“เรื่องนี้ผมไม่รู้หรอกครับ...เจ้านายต้องลองค้นหาในใจเจ้านายดูเอง เจ้านายต้องการรั้งคุณสีดาไว้เพื่ออะไร?”
นั่นสิ? เขาไม่อยากให้สีดาจากไปเพราะอะไร เขาต้องการอะไรจากเธอ!
ใบหน้าปั้นยาก กับแววตาว้าวุ่นของทศกัณฐ์ ลูกน้องคนสนิทอยากจะกระทุ้งเตือน แต่เขาต้องการให้เจ้านายรู้ใจตัวเองด้วยตัวเอง...มากกว่ามีคนกระซิบบอก
“ไอ้ลิง! กูเคยพูดนี่หว่า...คนเราไม่มีทางรู้ว่าความรักจะเข้ามาหาเมื่อไหร่? จนเมื่อความรักแวะมาทักทายเรานั่นแหละ เราถึงจะรู้ ทำไมกูโง่จังว่ะ!” ทศกัณฐ์พูดยิ้มๆ เส้นผมที่บังตาอยู่ถูกเขี่ยกระเด็น ชายหนุ่มยกมือเสยผม สำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง ยกมือขึ้นมองแหวนที่นิ้วก้อย แหวนที่กัณฑ์มัทรีมอบให้เพื่อให้เขามอบให้ใครอีกคนยามที่ตัวเองแน่ใจ เวลานี้เขาแน่ใจแล้วว่า ตัวเองรู้สึกอย่างไรกับผู้หญิงที่ชื่อ ‘สีดา’ ไม่ใช่เพราะสะดุดตาเมื่อเธอแนะนำตัวว่าเป็น ‘สีดาของยักษ์’ แต่เพราะเขาถูกใจเธอ... พระกามเทพเจ้าเล่ห์ แอบเล็งศรรักยิงปักอกเขา... แต่กลับไม่สะกิดบอก ปล่อยให้โง่งมอยู่ได้ตั้งนาน!!
“เชียส!”
วานรยิ้มแป้น ในที่สุดเจ้านายตัวแสบก็ยอมรับความจริงสักที ต่อไปคือการทำให้คุณสีดาเข้าใจ และยอมเปิดใจรับแค่นั้น “สู้ๆ เจ้านาย ผมรอเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว”
“สะเออะ! แหมๆ จะเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวไม่ดูสารรูปเลยนะไอ้ลิง” ชายหนุ่มหันมาตวาดลูกน้อง ไม่ได้โกรธแค่หมั่นไส้