เมรีหันมายิ้มหวาน เธอมองกล่องใส่พิซซ่าตาวาว กลิ่นหอมโชยออกมาจนทำให้กระเพาะเธอทำงานหนัก มันคงอร่อยอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเธออดอยากปากแห้งมานานหลายวัน
“มันอาจจะไม่โชคดีอย่างที่คิดก็ได้ครับ บางมุมของผม เธออาจจะรับไม่ได้” พระรามพูดเสียงแผ่ว เขาก้มหน้าลง ไม่อาจต่อตากับเมรี เมื่อมันเป็นเรื่องน่าละอายมากกว่าดี
“ไม่มีคนใดในโลก...ดีเลิศทุกด้านหรอกค่ะ...มันต้องมีข้อด้อยบ้าง แต่หากพร้อมจะสู้ไปด้วยกัน มันก็กลายเป็นเรื่องขี้ผง”
หญิงสาวตอบเสียงหนักๆ ดูเหมือนผู้ชายสมบูรณ์พร้อมตรงหน้ากำลังมีปัญหา เธอน่าจะสะกิดใจตั้งแต่เห็นหน้าเขาบนยอดภูเขาหนาวเย็นนี่แล้ว เมื่อเขาสามารถเลือกที่จะไปไหนก็ได้ เมื่อเขามีกำลังทรัพย์มากพอ แต่นี่พระรามเลือกการเก็บตัว
“สักวันผมอาจจะเจอเธอคนนั้น” ชายหนุ่มระบายลมหายใจออกมาช้าๆ เขาพูดไปแบบนั้นเอง เมื่อพระรามแน่ใจเขาไม่มีวันเจอใครที่สามารถทำใจยอมรับในสิ่งที่เขาเป็นแน่ๆ ตลอดชีวิตเขาคงหงอยเหงา เมื่อกลัวที่ตัวตนจริงๆ จะเปิดเผยให้คนอื่นๆ รู้
“คุณอาจจะเจอเธอแล้วก็ได้ค่ะ ลองเปิดใจดูสิคะ”
เมรีเปรยลอยๆ เธอลองแอ้วชายหนุ่มดู หากเขายอมเปิดใจ ก็จะไม่รอช้าที่จะสานต่อ เมื่อรู้สึกอบอุ่นยามอยู่ใกล้ผู้ชายเพอร์เฟคอย่างเขา
พระรามชะงัก เขาหูฝาดเหรอ? ถึงได้ๆ ยินคำพูดเหมือนจีบกันซึ่งๆ หน้าหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของเมรี ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น!! เขามองเห็นสะพานทอดยาวจากเมรี มาจรดตรงปลายเท้าตัวเอง จะถอยหรือจะลองสู้ดีล่ะ ดวงตากลมโตของสาวผมดำ ใบหน้าหวานหยด เหมือนจะท้าทายอยู่ในที ใจหนึ่งพระรามอยากกระโจนขึ้นไปบนสะพานแห่งนั่น อีกใจหนึ่งกลับคัดค้านอย่างแข็งขัน เขาไม่สามารถรับความเจ็บปวดๆ ใดใดได้อีก มันเจ็บปวดจนใจชาด้าน แต่มันเหมือนแผลกลัดหนองรอวันปะทุต่างหาก วันใดก็ตามที่แผลเน่าเฟะหนองแตกทะลัก วันนั้นเขาคงไม่มีที่ยืน
“ผะ ผม...” เวลานี้เขายังไม่อยากเสียเพื่อนใหม่ พระรามเลยไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไรดี
“หิวแล้วค่ะ ทานเลยดีกว่า เดี๋ยวอาหารเย็นชืดจะไม่อร่อย” เป็นเมรีที่ตัดความลำบากใจของเขา เธอหันเหความไม่สบายใจของพระรามไปที่การรับประทานอาหารมื้อค่ำ เธอเปิดกล่อง หยิบพิซซ่าชิ้นโตๆ ใส่จาน พร้อมกับเลื่อนจานมาวางตรงหน้าเขา รอยยิ้มของเมรีทำให้เขาสบายใจขึ้น เธอสื่อความจริงใจให้เขาเห็น ก่อนหน้านี้เธอคงแค่หยอกเล่น
“ครับ...ในรอบ3 วัน วันนี้ผมจะได้มี ‘เพื่อน’ ทานมื้อค่ำวันแรก”
เสียงของพระรามกลับเป็นดังเดิม เมรีจึงยิ้มกว้างมากขึ้น
“ขอไปตักข้าวก่อนนะคะ คุณจะเอาด้วยไหม ฉันหุงข้าวไว้ด้วยล่ะค่ะ”
“ได้ครับได้...ไม่ได้ทานนานแล้ว มาระลึกความหลังกันดีกว่า”
ชายหนุ่มตอบตามตรง การรับประทานอาหารไทย เขาจะได้ลิ้มรสก็เฉพาะเมื่อมารดาอารมณ์ดี นานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ที่เขาห่างเหินการร่วมรับประทานอาหารไทยกับมารดา จนมาได้ลิ้มรสอีกครั้งก็เวลานี้เอง มันน่าจะเป็นช่วงเวลาแห่งความสุข พระรามคิดเช่นนั้น
“เห้อ!” เสียงถอนลมหายใจ เมื่อเมรีอยู่ในที่ที่พระรามมองไม่เห็น ใบหน้ายิ้มแย้มต่อหน้าชายหนุ่มสลดลง เธอห่อเหี่ยวในหัวใจชะมัดๆ หากเขาปฏิเสธตรงๆ เธอคงหน้าแหกกว่านี้ “ดีนะว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ ไม่อย่างล่ะแกเอ๋ย...หน้าแหกยับ”
หญิงสาวตักข้าวใส่จาน ตักไปบ่นตัวเองไป ไม่รู้ผีตัวไหนสิงสู่เธอ ถึงได้ใจกล้าหน้าทน หยอดเขาไปแบบนั้น เมรีไม่ใช่ผู้หญิงรักสนุก เธอคร่ำเคร่งอยู่กับการเรียน มุมานะจนไม่มีเวลามองผู้ชาย ไม่เคยสนใจหากใครจะเดินหน้าเขามาจีบ...นี่เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวสนใจมนุษย์เพศชาย และเขาสมบูรณ์แบบเสียจนเธอท้อ...
“มาแล้วค่า ข้าวสวยร้อนๆ วันนี้ฉันคงเจริญอาหารน่าดูมีหนุ่มสุดหล่อมาทานเป็นเพื่อน”
หลุดปากพูดออกไป ในใจก็ได้แต่ก่นด่าตัวเอง ยังไม่เข็ดอีกหรือไงกับมุขที่แป๊กแล้วแป๊กอีก
“ผมก็คงไม่ต่างกันหรอกครับ มีสาวสวยรับประทานเป็นเพื่อน ในสถานที่สุดโรแมนติก”
ไม่รู้พระรามเกิดบ้าอะไรขึ้นมา? เหมือนกันเขาพูดสวนกลับไป และไม่สามารถลากคำเหล่านั้นกลับคืนมาได้
เมรีอึ้งกับคำตอบ เธอเงยหน้ามองชายหนุ่ม ผิวแก้มของเขาระเรื่อ อมชมพูน่าฟัด! แสดงว่าเขาเองก็มีใจตรงกับเธอ แต่อาจจะเหนียมๆ อยู่จึงยังรักษาท่าที แบบนี้มีสิทธิ์ลุ้น หยอดอีกหน่อยแล้วกันดูปฏิกิริยา หากเขารับลูก งานนี้เดินหน้าเต็มสูบ
“คุณพระรามคะ ทำไมคุณเลือกที่จะมาพักผ่อนในที่เงียบๆ แบบนี้คะ?”
พระรามคิดในใจก่อนตอบ “ผมชอบที่เงียบๆ จะได้พักเต็มที่ แล้วคุณล่ะมาทำอะไรที่นี่ครับ ในเมืองน่าจะสะดวกกว่าไม่ใช่เหรอ ทำไมคุณถึงเลือกที่ห่างไกลแบบนี้แทนล่ะครับ”
“ฉันไม่ได้เลือกที่นี่ค่ะ เหตุการณ์จำเป็น ฉันเป็นนักเรียนทุน มีค่าใช้จ่ายแบบจำกัด มันจำเป็นฉันเลยต้องมา แต่มันทำให้ฉันทำงานได้อย่างมีสมาธินะคะ เงียบและสงบจริงๆ ข้อเสียข้อเดียวคือ หาของกินยาก และฉันทำเองไม่เป็น”
ไม่มีอะไรต้องอาย...เมื่อเธอพูดเรื่องจริง หากเขาจะรังเกียจความจนของเธอ เมรีก็ควรทำใจ ดีกว่าฝืนไปแล้วมาเสียใจทีหลัง
ชายหนุ่มเงียบไป ก่อนจะพูดออกมาช้าๆ “ผมเป็นคนชอบเก็บตัว เลยมีเพื่อนน้อยไปหน่อย อาจจะเป็นเพราะครอบครัวของผมก็ได้ เลยทำให้ผมกลายเป็นคนเงียบๆ เช่นนี้ ผมไม่สนุกหากอยู่ท่ามกลางผู้คนที่ไม่รู้จัก มันอึดอัดผมก็เลยชอบที่จะอยู่เงียบๆ คนเดียว”
นารีบีบคั้นทำให้เขากลายเป็นคนเก็บตัว หน้าฉากเธอคือผู้หญิงอ่อนหวานและน่าถนอม แต่นางจะแสดงความไม่พอใจลับหลังสามี และเขาคือคนคนเดียวที่รองรับอารมณ์นั้นๆ เมื่อมารดาเองก็ไม่มีใครคบเช่นกัน
“อืม...ค่ะ ฉันพอเข้าใจ” หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ เธอเจริญอาหาร เมื่อกินข้าวหมดจาน ก็ต่อด้วยพิซซ่าชิ้นโตๆ อีกสองชิ้น พระรามมองยิ้มๆ เขาไม่ค่อยเห็นผู้หญิงที่ไหนรับประทานอาหารได้น่าอร่อย จนทำให้เขาพลอยเจริญอาหารตามไปด้วย เมรีดูสบายๆ และทำให้คนรอบข้างพลอยสบายใจไม่ต้องเกร็งไปด้วย เขาชอบยามที่เธอเคี้ยวอาหารตุ้ยๆ ในปาก มันดูน่าเอ็นดู และอยากทำอาหารให้เธอรับประทานทุกวัน
“คุณคงคิดในใจสินะคะ! คิดว่าผู้หญิงอะไรไม่มีรักษามารยาทเล๊ยทานข้าวเสียงดังๆ ไม่สมกับเป็นกุลสตรีสักนิด”
หญิงสาวเอื้อมหยิบทิชชูในกล่องมาเช็ดคราบซอสมะเขือเทศที่นิ้ว พูดพร้อมกับยิ้ม ไม่ได้คิดว่านั่นคือข้อด้อยของตัวเอง
“เปล่านะครับ ผมไม่ได้คิดแบบนั้นสักนิดเลย คุณทานได้อารมณ์ดีจัง พลอยทำให้ผมรู้สึกอร่อยไปด้วย ทั้งที่เป็นแค่อาหารง่ายๆ” พระรามรีบปฏิเสธ เขาแจงเสียงเรียบ และยิ้มกว้างเมื่อเมรียิ้มแหยๆ
“ใครๆ ก็ชอบว่าฉันน่ะค่ะ ว่าฉันไม่สมกับเป็นผู้หญิง...ฉันไม่ชอบเก็บอาการไว้ ฉันพอใจฉันก็บอกตรงๆ ฉันรัก ฉันก็จะบอกว่ารัก หากฉันเกลียด ฉันก็บอกว่าเกลียดเหมือนกัน” แต่พระรามรู้สึกว่าหญิงสาวจะเน้นคำว่ารักนิดหน่อย เท่าที่เขาจับสังเกตได้
“แบบนี้ดีแล้วครับ...ผมชอบ”
ฮั่นแน่! หญิงสาวสะท้านวูบ ผิวแก้มร้อนฉ่า เมื่อผู้ชายเงียบขรึมหยอดกลับมานิ่มๆ เธอวางหน้าเฉยๆ เสลุกขึ้นยืน เพื่อแก้อาการขวยเขิน “น้ำเย็นๆ ไหมคะ ฉันลืมเอาน้ำมาเสียได้...” แล้วหล่อนก็เดินตัวปลิวจากไป จนพระรามได้แต่แอบอมยิ้ม ปล่อยให้เธอรุกฝ่ายเดียว มาตั้งแต่ต้น พอหยอดกลับหน่อยเดียวเปิดแน่บหนีไม่เป็นกระบวนเชียว เธอไม่ใช่ผู้หญิงก๋ากั่นเปรี้ยวเข็ดฟัน...เป็นแค่คนจริงใจและเปิดเผยแค่นั้นเอง