หลังพิจารณาเสร็จสิ้น จิ่นเยี่ยนจึงเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “พวกเราต้องหลอกล่อนังนั่นไปทางริมระเบียง จากนั้นก็ยั่วโทสะ ให้ข้าถูกทำร้าย”
สาวใช้กะพริบตา “จะดีหรือเจ้าคะคุณหนู?”
จิ่นเยี่ยนหัวเราะเบาๆ “ต้องดีอยู่แล้ว ตลอดการเดินทาง ท่านอ๋องเอ็นดูข้าอย่างกับอะไรดี เจ้าก็เห็นนี่”
สาวใช้พยักหน้า “เจ้าค่ะ”
จิ่นเยี่ยนเล่าแผนการอีกว่า “อาวุธทรงพลานุภาพของสตรีก็คือน้ำตา ท่าทางบอบบางน่าสงสารควรค่าให้ทะนุถนอมปกป้อง ไหนเลยจะหยาบกระด้างเฉกเช่นสตรีนางนั้น เจ้าลองตรองดูเถิด หากท่านอ๋องเห็นข้าที่อ่อนแอถูกรังแก พระองค์ยังจะเรียกนังนั่นไปปรนนิบัติถึงเตียงอีกหรือไม่ บุรุษที่ฉลาดเฉลียวไม่เลือกนังงูพิษนอนร่วมหมอนแน่ ดีไม่ดีอาจจะมิใช่แค่ขายทิ้งแต่ถึงขั้นส่งเข้าคุกของจวนว่าการเจ้าเมืองไปเลย”
สาวใช้พยักหน้า พร้อมจดจำนำไปใช้บ้างในภายหน้า ได้ยินนายสาวกล่าวอีกว่า “นังนั่นคงคิดว่าตนสูงเทียมหงส์แล้ว เพียงถูกท่านอ๋องเรียกใช้งานแค่ชั่วข้ามคืนก็ทำเป็นสูงส่งเชิดหน้าใส่ข้าที่เป็นถึงญาติผู้น้อง คอยดูเถิด ว่าใครจะแน่กว่ากัน ไป!”
สิ้นคำสั่งนั้น สองนายบ่าวก็เดินตามหลังเฟิงลี่ไปเงียบๆ รอกระทั่งกลุ่มของเฟิงลี่เดินออกมาก็ดำเนินตามแผนการทันที
การปะทะคารมของสตรีพลันเกิดขึ้น 
หนึ่งคือลูกพ่อค้าที่แสร้งทำตัวเป็นคุณหนูในห้องหอ อีกหนึ่งคืออดีตหญิงสาวบ้านป่าที่ปิดบังฐานะสูงศักดิ์เอาไว้มิดชิด 
นิสัยดิบเถื่อนที่หาได้ยากยิ่งในหมู่สตรีชั้นสูงจึงเกิดขึ้นอยู่ตรงริมระเบียงทางเดินชั้นใน
เจิ้งเซียวเล่อใช้เวลาคุยกับชินอ๋องและเจิ้งเหวินไท่ราวหนึ่งชั่วยามจึงจากมาเพื่อเตรียมตัวเดินทางต่อ
อ๋องหนุ่มเดินนำหน้าจางฉวนและหลี่เค่อมาถึงระเบียงทางเดินซึ่งเป็นมุมหนึ่งของเรือนพักด้านใน สายตาพลันเหลือบเห็นสตรีหลายคนยืนอยู่ด้วยกันกลุ่มใหญ่ นับได้ประมาณห้าคน หนึ่งในสตรีกลุ่มนั้นถูกผลักอย่างแรงจนร่างอ้อนแอ้นซวนเซเบาๆ แล้วล้มลงบนพื้นระเบียง ท่าทางของนางคือกำลังถูกการทำร้ายอย่างอุกอาจจากแน่งน้อยผู้เกรี้ยวกราด
เจิ้งเซียวเล่อขมวดคิ้ว เมื่อมองเห็นสตรีที่ถูกรังแกชัดเจน
นางคือจิ่นเยี่ยน ญาติสาวผู้อ่อนไหวของเขา
อ๋องหนุ่มหยุดยืน มองเหตุการณ์อยู่นิ่งๆ ตรงมุมด้านหนึ่ง
เขาเห็นใบหน้าอ่อนหวานของจิ่นเยี่ยนเปรอะเปื้อนไปด้วยม่านน้ำตา ท่าทางของนางอ่อนแอน่าทะนุถนอม บอบบางยิ่งกว่ากลีบบุปผาแรกแย้ม แลดูโศกตรมอมทุกข์น่าเวทนานัก
สาวใช้ของจิ่นเยี่ยนรีบเข้าไปคุกเข่าข้างกายอย่างลนลาน “คุณหนู เจ็บหรือไม่เจ้าคะ?”
จิ่นเยี่ยนช้อนตามองอย่างอ่อนแรง น้ำตาเม็ดโตราวไข่มุกร่วงหล่นจากดวงตา แพขนตางามงอนสั่นไหวเบาๆ
“พวกเจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว”
น้ำเสียงอ่อนระโหยที่เอ่ย ฟังดูเจ็บปวดทรมานราวกับถูกนางมารร้ายรุมกลั่นแกล้งมาแรมปี จิ่นเยี่ยนค่อยๆ ลุกขึ้นคุกเข่าอย่างยากลำบาก ปากก็พูดเสียงสั่นเครือว่า
“ข้าจะฟ้องท่านอ๋อง”
น้ำเสียงของนางแม้ดูขลาดเขลาแต่กลับไพเราะอย่างยิ่ง ทั้งอ่อนหวานและนุ่มนวลเรียกร้องให้ใส่ใจในความรู้สึกคนฟัง
สตรีอีกนางก้าวเท้าขึ้นหน้า มองจิ่นเยี่ยนอย่างเย็นชา แววตาร้ายกาจ นางคือเฟิงลี่ เบื้องหลังของนางคือม่านอวี้และโจวหลิวหลัน สตรีทั้งสามพร้อมรังแกคนโดยไม่สนวิธีการ             
ช่างเป็นภาพที่ทำผู้แอบมองต้องปวดใจ...
เจิ้งเซียวเล่อถึงกับเบิกตา มองกลุ่มสตรีอันธพาลของภรรยาอย่างคาดไม่ถึง 
ครู่หนึ่งจึงเดินเข้าไปประคองจิ่นเยี่ยน
เฟิงลี่หรี่ตามองสามีไม่พูดอะไร ทุกชีวิตถึงกับกลั้นใจ เพ่งมองไม่กล้าส่งเสียงเช่นกัน
เจิ้งเซียวเล่อไม่สนใจสายตาใคร เขาโน้มตัวลงเอื้อมมือแตะไหล่จิ่นเหยี่ยน
เมื่อร่างสูงโน้มกายลงและฝ่ามืออุ่นแตะลงที่เนินไหล่มน หญิงงามนามจิ่นเยี่ยนพลันมีน้ำตาไหลรินจนเต็มดวงหน้าหวานแล้วร้องไห้ออกมาอย่างไร้สุ้มเสียง
โฉมงามยามนี้ช่างน่าสงสารจับใจ
เจิ้งเซียวเล่อจึงรีบประคองนางขึ้นมา
และโดยไม่ทันมีใครสังเกต จิ่นเยี่ยนลอบยิ้มร้ายแวบหนึ่ง
สำเร็จ!
**********************
“เกิดอะไรขึ้น?”
เจ้าของเสียงคือเจิ้งเหวินไท่ ในจังหวะที่เจิ้งเซียวเล่อเดินเข้าไปประคองจิ่นเยี่ยน เขาก็เดินมาถึงทุกคนแล้ว เมื่อบังเอิญเดินมาทางนี้และได้พบเห็นเหตุการณ์ไม่ยุติธรรมเช่นกันจึงส่งเสียงถามขึ้น “พี่รอง มีเรื่องอะไรหรือ? คุณหนูท่านนี้เป็นอะไรหรือไม่?”