บุรุษที่มีสาวใช้อุ่นเตียง หากยังไม่แต่งภรรยาล้วนเรียกว่าบุรุษไร้พันธะไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ทว่าสาวใช้นางนั้นกลับตั้งครรภ์ ด้วยเกรงจะรู้ไปถึงหูของสกุลจิ่นจนสองตระกูลต้องผิดใจกัน มารดาที่รู้เรื่องสาวใช้ของเขาจึงบันดาลโทสะโดยการเอาเด็กออกแล้วขายนางทิ้ง
นั่นคือสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เหอคุนดื่มเหล้ามากเกินไปในวันนี้ ยิ่งคิดถึงอดีตสาวใช้คนสนิทผู้นั้นก็ยิ่งรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว ความปรารถนาขุมหนึ่งจึงปะทุขึ้นมาอย่างช่วยมิได้
ชายหนุ่มหรี่ตา เริ่มหายใจแรง
อี๋ชิวมองคุณชายรูปงามอย่างลุ้นระทึก พลางวางถาดถ้วยยาลงบนโต๊ะอีกคราแล้วกล่าวเสียงหวานอย่างห่วงใย “คุณชาย ท่านไม่สบายหรือเปล่า ให้บ่าวดูแลเถิดเจ้าค่ะ”
นางยอบกายเข้าใกล้เหอคุนคล้ายไม่ตั้งใจให้เนินอกสัมผัสท่อนแขนแกร่งแต่อย่างใด
เมื่อใกล้ชิดกัน กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวของดรุณีวัยแรกแย้มก็อบอวลเข้าจมูก เหอคุนยิ่งรู้สึกร้อนผ่าวเจ็บร้าวไปทั้งตัว
“อี๋ชิว...”
“อ๊ะ! คุณชาย...”
อี๋ชิวกรีดร้องเสียงหวานด้วยความตกใจ ร่างนุ่มถูกอุ้มแล้วโยนลงบนเตียง กายหนากรุ่นร้อนของเหอคุนทาบทับทันที
พวงแก้มสาวน้อยแดงเรื่อเนื้อตัวถูกบดเบียดไร้ช่องว่างใด ใบหูขาวได้ยินแต่เสียงหอบหายใจอันหนักหน่วงของชายเหนือร่าง
เสื้อผ้าถูกฉีกทึ้งครู่หนึ่งพลันเปลือยเปล่าตั้งแต่หัวจรดเท้า อี๋ชิวลอบยิ้มกว้างยามที่เหอคุนซุกใบหน้าสง่างามตรงซอกคอขาว ฝ่ามือหนาของเขาบีบเคล้นเนินอกนางอย่างไม่ปรานี
“คุณชาย...”
อี๋ชิวปรือตามองเพดาน ในขณะที่เหอคุนสอดกายแข็งขึงร้อนผ่าวเข้ามาในกายนาง สาวน้อยเจ็บแปลบกรีดร้องเสียงหนึ่ง
นางถึงกับหัวเราะอย่างไร้สุ้มเสียง จากนั้นก็เอื้อมแขนขึ้นโอบรอบคอแกร่ง มือเล็กขยุ้มตรงบ่ากว้าง ขยับร่างนุ่มตามจังหวะอันหนักหน่วงแสนร้อนแรงของชายเหนือร่าง
“คุณชาย...ท่าน....อ๊ะ! คุณชาย...เบาหน่อยเจ้าค่ะ”
ภาพการกอดรัดบนเตียงอันเป็นท่วงท่าเฉพาะชายหญิงขณะร่วมรักผสานกับเสียงหอบหายใจทุ้มต่ำและเสียงครวญคราง ทำเอาสาวใช้หน้าห้องพลันตกตะลึงกันถ้วนหน้า
เพราะประตูมิได้ถูกปิดให้สนิทเท่าใด คล้ายจงใจเปิดเผยรอผู้ชม กอปรกับเส้นเสียงชวนวาบหวามก็มิได้เบาแต่อย่างใด เหล่าสาวใช้สองคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องจึงอ้าปากตาค้างจ้องตาไม่กะพริบ แม้ไม่อยากมองแต่กลับเห็นได้อย่างแจ่มชัด
“หรือว่าคุณชายต้องการเปิดเผย ไม่คิดลักลอบเหมือนก่อนแล้ว” สาวใช้คนหนึ่งกระซิบกับสาวใช้อีกคน “โอ้! ช่างกล้า”
แหงนหน้ามองฟ้า ตะวันยังส่องสว่างอยู่เลย
จังหวะนั้น บ่าวชายผู้หนึ่งพลันวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
สาวใช้ทั้งสองรีบยกมือห้ามมิให้เข้าใกล้หน้าห้อง “พี่เจิงช้าก่อน”
เจิงเอ่ากล่าวอย่างงุนงง “ทำไมหรือ?”
“คือว่า...คือ” สาวใช้ทั้งสองอึกอัก
เจิงเอ่าขมวดคิ้ว “หลบไป”
“อ๊ะ!” สาวใช้ถูกผลักจึงหลุดจากช่องว่างระหว่างประตู
เจิงเอ่าเอื้อมมือขึ้นทำท่าจะเปิดประตู ทว่าสายตาพลันเหลือบเห็นภาพเหตุการณ์กามกิจผ่านช่องว่างตรงหน้า บ่าวหนุ่มพลันหน้าชา ชั่วครู่ต่อมากลับร้อนรุ่มวูบวาบไปทั่วตัว
ทั้งหมดเงียบกริบรอบด้านเงียบสนิทราวดินแดนคนตาย มีเพียงในห้องที่ส่งเสียงกระเส่าเล็ดลอดออกมาไม่หยุดหย่อน
สาวใช้ขยับกายมากระซิบถาม “พี่เจิงเอ่ามีเรื่องใด?”
เจิงเอ่าเริ่มร้อนใจจึงกล่าวเสียงสั่น “พ่อบ้านหานให้ข้ามาแจ้งนายน้อยว่าคุณหนูจิ่นมาถึงแล้ว”
“หา! คุณหนูจิ่นคู่หมั้นคุณชายน่ะหรือ?”
เจิงเอ่าพยักหน้า “มีคนเดียวนั่นล่ะ”
“มิใช่กำหนดเดินทางถึงปลายเดือนรึ?”
“ข้าก็ไม่รู้เช่นกันว่าเหตุใดจึงมาก่อนกำหนด”
“แล้วนายท่านกับนายหญิงเล่า”
“ทั้งสองไปเยี่ยมบ้านเดิมยังไม่กลับมา”
“อา...แย่แล้ว”
เสียงสนทนาต่อคำของบ่าวไพร่หน้าห้องไม่อาจหยุดยั้งการกอดกระหวัดรัดรึงของคนทั้งสองบนเตียงนอนภายในห้องได้ เสียงครวญครางก็เช่นกัน ร้องร่ำใส่ใบหูกันในระยะประชิดเช่นนั้น
เกรงว่าต่อให้หน้าห้องมีเสียงตีกลองก็คงไม่ได้ยินกระมัง พวกเขาคงได้ยินแต่เสียงรัญจวนของตัวเองแล้วล่ะ
สาวใช้ทั้งสองและบ่าวชายแซ่เจิงทำได้แต่ยืนนิ่ง ไม่กล้าเข้าไปขัดจังหวะหฤหรรษ์ของเจ้านายเพื่อแจ้งข่าวแน่นอน
ครู่หนึ่งต่อมา ดูเหมือนว่าคนมาเยือนรอนานเกินไปแล้ว บ่าวชายอีกคนหนึ่งพลันวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
“เร็วเข้า พวกเจ้า รีบเข้าไปเรียนคุณชาย” เขาทุบอกตนเพื่อสูดลมหายใจเข้าบรรเทาความเหนื่อย “นอกจากคุณหนูจิ่น ยังมีแขกคนสำคัญเป็นถึงตัวแทนของเจี้ยนอ๋องเชียว อย่าชักช้า”
“หา!” สาวใช้ทั้งสองตกใจ เจิงเอ่าถูมือวิ่งวุ่นทันใด
ทำอย่างไรดี คนข้างในยังไม่เสร็จเลย...อา...ฟังเสียงอีกที ได้ยินเสียงลมหายใจลากยาว พวกเขาเสร็จกันแล้ว…
หืม...เสียงหนึ่งดังขึ้น พวกเขากำลังเริ่มรอบสอง
โอ! ไม่นะ