“บอส!” เธออุทานพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำหัวใจเต้นรัว
            “อื้อ” คนถูกเรียกครางพร้อมกับกอดกระชับอ้อมแขนซุกหน้ากับแผ่นหลังของมัตสยาหลับตาอย่างมีความสุข
            “ทำไมถึงมานอนตรงนี้ล่ะคะ” มัตสยาเอี้ยวตัวมองคนที่กอดเธอไม่ยอมปล่อยแล้วรีบหลบสายตาเมื่ออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมา
            “กลัวกลิ้งทับน้องของขวัญน่ะ เห็นที่ข้าง ๆ คุณว่างพอนอนได้เลยมานอนด้วย อุ่นดีออก” พูดเพียงเท่านั้นชายหนุ่มก็หลับตาซบแผ่นหลังของมัตสยาต่อ
            “บอส...ลุกได้แล้วค่ะ” หญิงสาวพยายามแกะแขนที่โอบรอบเอวของเธอเอาไว้พร้อมกับขยับตัว ทว่ายิ่งขยับเขาก็ยิ่งรัดแน่น
            “ขอนอนต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ วันนี้ไม่มีงานใช่ไหม” ชายหนุ่มต่อรองเสียงอู้อี้
            “ค่ะ”
            “นั่นแหละตื่นสายหน่อยจะเป็นไรไป นอนต่อเถอะ” วาทีคะยั้นคะยอ
            “มัทตื่นแล้วนอนไม่หลับหรอกค่ะ ถ้าบอสจะนอนก็นอนไป แต่ปล่อยมัทก่อนได้ไหมคะ” มัตสยาไม่กล้าดิ้นแรงเพราะกลัวลูกสาวตื่น
            “ไม่ปล่อยได้ไหม มันอุ่นดี”
            น้ำเสียงที่ฟังดูออดอ้อนนั้นทำให้มัตสยาแอบปรายตามองเจ้านายที่ไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรแบบนี้ได้แล้วอมยิ้ม อยากใจอ่อนแต่ก็ต้องห้ามตัวเองเอาไว้ ก่อนจะทำเสียงเข้มเข้าสู้ “ไม่ได้ค่ะ มัทต้องรีบไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนยัยหนูจะตื่น”
            “เฮ้อ! คุณนี่นะ ดื้อจริง ๆ” วาทีถอนหายใจแล้วจับหญิงสาวให้หมุนตัวมาเผชิญหน้ากัน และด้วยความที่เพิ่งตื่นทำให้มัตสยายกมือขึ้นบังหน้าตัวเอง มองลอดผ่านระหว่างนิ้วก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังกลั้นขำอยู่ เลยอดไม่ได้ที่จะถามเสียงเขียว “อะ อะไรคะ”
            “ผมเพิ่งรู้นะว่านอนแล้วตื่นขึ้นมาเจอใครสักคนแบบนี้มันก็รู้สึกดีเหมือนกัน” ชายหนุ่มว่าพลางกอดกระชับร่างสมส่วนที่นอนตัวแข็งทื่อ
            “ไม่เชื่อหรอกค่ะว่าไม่เคยตื่นแล้วมาเจอผู้หญิงบนเตียงน่ะ” มัตสยาไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำเสียงเง้างอดที่พูดออกไปนั้นมันทำเอาวาทีถึงกับหลุดยิ้มออกมา
            “หึงเหรอ”
            “ไม่ใช่ค่ะ” มัตสยาลดมือลงพร้อมกับปฏิเสธเสียงสูง วาทีเห็นความลนลานนั้นแล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ “แต่มันคนละความรู้สึกนี่ อดีตแก้ไขไม่ได้ แต่ปัจจุบันกับอนาคตผมกำหนดมันได้นะ ว่าที่ตรงนี้จะให้ใครอยู่” ชายหนุ่มยกนิ้วขึ้นจิ้มหน้าผากคนที่อยู่ในอ้อมแขนของตัวเองเบา ๆ
            “เห็นตอนทำงานเนิ่ง ๆ เงียบ ๆ ปากหวานใช่เล่นนะคะ”
            “ชิมดูไหมล่ะ”
            “หื้อ” มัตสยาส่ายหน้าปฏิเสธอย่างไว ใจเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก และแทบกลั้นใจตายเมื่อชายหนุ่มคะยั้นคะยอ
            “น่าชิมหน่อยเถอะ”
            “ไม่เอาค่ะเกรงใจ” มัตสยาคิดว่าตัวเองปฏิเสธเสียงหนักแน่น ทว่าจริง ๆ แล้วมันทั้งสั่นและแผ่วเบา
  “คนกันเองเกรงใจทำไม อีกอย่างผมเต็มใจนะ” วาทีกระซิบที่ข้างใบหู ทำเอามัตสยาถึงกับขนลุกซู่ “ไม่เอาค่ะ มัทยังไม่ได้แปรงฟันเลย”
            “ผมไม่ถือ” วาทีดึงมือที่ปิดปากตัวเองของมัตสยาออกแล้วออกแรงเพียงเล็กน้อยดึงหญิงสาวเขามาชิดขึ้นกว่าเดิม แล้วใช้ปากประทับลงบนปากเม้มเอาไว้แน่น เพียงเท่านั้นมันก็คลายออกให้เธอได้พิสูจน์ความหวานจากปากของเขาว่าจริงเท็จแค่ไหน
  แม้จะไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาแค่เรื่องจูบมัตสยาผ่านมันมาแล้ว คิดเอาไว้ว่าถ้าโดนจริง คงพอรับมือได้ ทว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนั้น เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย อ่อนระทวยกับสัมผัสและจุมพิตที่ชายหนุ่มมอบให้ จนเคลิบเคลิ้มตอบสนองกลับตามที่เขานำพา