เมื่อกินข้าวเสร็จก็เดินกลับและในระหว่างทางที่กำลังจะเดินผ่านหน้าร้านขายอาหารตามสั่ง ก็มีชายคนหนึ่งที่มาพร้อมกับลูกโป่งเป่าลมรูปทรงการ์ตูนและสัตว์ต่าง ๆ โดยมีด้ามจับหลากสีจะเดินเข้าไปในร้าน วาทีก็เรียกเขาเอาไว้ก่อน “เดี๋ยวสิครับพี่” ก่อนจะเดินตามชายคนนั้นที่ไป
            “ครับ”
            “อันเท่าไหร่” ชายหนุ่มพยักพเยิดไปที่ลูกโป่งรูปการ์ตูนในมือของชายคนนั้น
            “สามสิบห้าบาท สามอันร้อยครับ”
            “เอาสามอัน”
            “เลือกเลยครับเอาลายไหน” บอกพร้อมกับหมุนท่อพีวีซีที่ถูกเจาะให้พอเสียบกับก้านลูกโป่งให้ชายหนุ่มหน้าตาดีดูลายทั้งหมด
            วาทีขมวดคิ้ว ก่อนสุดท้ายจะเรียกเลขาฯ สาวที่ยื่นอยู่ข้างหลัง “คุณมัทคุณมาช่วยเลือกหน่อยสิ เอาลายที่คุณคิดว่าน่ารักนะ”
            “ค่ะ” มัตสยาไม่รู้หรอกว่าชายหนุ่มจะซื้อไปทำไมและไปให้ใคร แต่ในเมื่อเขาบอกว่าเอาลายที่เธอคิดว่าน่ารัก ทั้งสามชิ้นจึงเป็นการ์ตูนที่เด็กผู้หญิงส่วนใหญ่จะชอบทั้งหมด “เอาสามลายนี้ค่ะ” เธอยื่นไปให้คนซื้อดูเขาพยักหน้าแล้ว หยิบเงินส่งให้คนขายทันที
            “เงินครับ”
            “ขอบคุณมากครับ” เมื่อรับเงินเสร็จชายคนนั้นก็เดินเข้าไปในร้านพร้อมกับตะโกนบอกแม่ค้าว่าเอาเหมือนเดิมนะ ในขณะที่มัตสยาถือลูกโป่งและมองมันอย่างไม่ค่อยเข้าใจว่าวาทีซื้อมันมาทำไม ไปฝากลูกค้าเหรอ
            “คุณนุพอจะรู้ไหมคะว่าบอสซื้อไปทำไม” หญิงสาวกระซิบถามคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ ซึ่งเขาก็ส่ายหน้ายิ้ม ๆ ปนขำ “ไม่รู้เหมือนกัน ถามบอสดู เผื่อเกี่ยวกับงานจะได้เตรียมตัวถูก”
            ได้ยินอย่างนั้นมัตสยาก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยรัว ๆ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปใกล้ ๆ เจ้านายที่เดินคู่กับไอซ์ที่เหมือนจะไม่ยอมห่างจากชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย “บอสคะลูกโป่งพวกนี้...” ถามยังไม่ทันจะจบ วาทีที่หันมาก็พูดแทรกขึ้น
            “ฝากให้น้องของขวัญ ลูกสาวคุณด้วยละกัน” แล้วก็เดินไปอย่างไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าเห็นของน่ารักแล้วนึกถึงเด็กน้อยที่น่ารักมาก ๆ ขึ้นมาก็เท่านั้น
            “เอ่อ...ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” มัตสยาทำสีหน้าบอกไม่ถูก แต่ก็อึ้งในน้ำใจที่เจ้านายอุตส่าห์นึกถึงลูกสาวของเธอ
            “เล่นได้ไหม” อนุรักษ์ถามเสียงกลั้วหัวเราะ เพราะเท่าที่รู้ลูกของมัตสยายังไม่ได้โตมาก
            “ถอดด้ามจับออกก็เล่นได้ค่ะ ไม่น่าเชื่อนะคะว่าบอสจะน่ารักขนาดนี้” มัตสยาบอกพลางอมยิ้ม ยิ่งรู้สึกประทับใจในตัวเจ้านายมากยิ่งขึ้นไปอีก
            “แบบนี้แหละบางครั้งก็ดีมากจนบางครั้งเราต้องอึ้ง”
            “เห็นด้วยค่ะ” มัตสยายืนยันเสียงหนักแน่น พร้อมกับเดินถือลูกโป่งในมือแกว่งเล่นไปมาระหว่างเดินไปจนกระทั่งถึงบริษัทอย่างอารมณ์ดี
            เมื่อไปถึงที่โต๊ะทำงานไม่รู้จะวางที่ไหนก็เลยมัดก้านมันรวมกันแล้วเสียบมันใส่แก้วน้ำทรงสูงวางไว้บนโต๊ะใช้มันประดับแทนดอกไม้ถือว่าเก๋ไก๋ดีเหมือนกัน
            “เข้าท่าดีนะ” อนุรักษ์เอ่ยชม ในขณะที่วาทีปรายตามองแล้วกดยิ้มมุมปาก และจะเดินเข้าห้องทำงาน แต่ก็ชะงักเมื่อเพิ่งนึกได้ว่ายังมีใครอีกคนอยู่
            “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว คุณกลับไปก่อนแล้วกัน ผมจะทำงาน”
            “แต่นี่มันยังไม่ถึงเวลาเริ่มงานนะคะ” ไอซ์ดูนาฬิกาแล้วแย้ง
            “ผมน่ะไม่ได้มีเวลางานหรือเวลาพักตายตัวหรอกน่ะ บางวันงานเยอะอย่าถามหาเวลาพักเลย แม้แต่เวลากินข้าวแทบจะไม่มี ผมไปล่ะ ไม่ไปส่งนะครับ” พูดจบก็เดินเข้าห้องทำงานไป ปล่อยให้สาวสวยอย่างไอซ์ได้แต่ยืนอ้าปากเหวอทำตาปริบ ๆ อย่างไม่คาดคิดว่าคนอย่างเธอจะถูกผู้ชายเมินได้ขนาดนี้
            “อะไรเนี่ย” ไอซ์บ่นอย่างหงุดหงิด และหงุดหงิดหนักขึ้นไปอีกเมื่อหันมาเจอเลขาฯ สองคนนี้กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน
            “นี่พวกคุณ ในขณะที่เจ้านายนั่งทำงานงก ๆ พวกคุณกลับนั่งคุยกันเล่นเนี่ยนะ”
            “แต่เวลานี้มันเวลาพักของพวกเรานี่ครับ” อนุรักษ์แย้งขึ้น
            “แต่พี่ทียังไม่พักเลยนะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้ทำให้อนุรักษ์เกรงกลัวเพราะมั่นใจว่าไม่ได้ทำอะไรผิด มีบ่อยครั้งไปที่งานของเลขาฯ เสร็จแต่งานของบอสไม่เสร็จ “เราทำหน้าที่ของเราเรียบร้อยแล้วครับ” ชายหนุ่มบอกยิ้ม ๆ ก่อนจะลุกขึ้นและหันไปถามมัตสยาที่ตอนนี้หันไปเล่นกับลูกโป่งอีกแล้ว “ผมว่าจะไปชงกาแฟคุณจะเอาหน่อยไหมคุณมัท”
            “ดีค่ะ” มัตสยาตอบรับพร้อมกับลุกขึ้นทันที
            “ขอตัวนะครับ” อนุรักษ์พยักหน้าเรียกมัตสยาแล้วเดินนำออกไป “ขอตัวนะคะ” มัตสยาบอกก่อนจะรีบตามอนุรักษ์ไปเช่นกัน ปล่อยให้แขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างไอซ์ได้แต่ยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
            “ถือดีทั้งเจ้านายลูกน้อง น่าหงุดหงิดที่สุด แล้วฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้เพื่อ...” สบถบ่นก่อนจะเดินกระแทกเท้ากลับออกไป และสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มาข้องเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้อีก เธอทั้งสวยและรวยมากจำเป็นต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ
            ไม่จำเป็น!!!