“ถึงจะเป็นกลางวันแต่ผมก็อยากนอนกอดคุณนะ” มัตสยามองค้อนแล้วพาลูกสาวที่ยังคงดิ้นจะไปเล่นกับวาทีลงไปข้างล่างเพื่อที่เขาจะได้พักผ่อนให้เต็มที่ เธอเล่นกับลูกและพูดคุยกับทุกคนอยู่นานพอสมควรกลับขึ้นห้องมาก็พบว่าวาทีนั่นได้หลับไปแล้ว
ทันทีที่รู้ว่าวาทีนั้นแพ้ท้องแทนเมีย ญารินดากับแดนไทก็รีบมาหาทันที และพอมาถึง ญารินดาก็ฝากลูก ๆ ไว้กับพี่อ้อยและนางนิลมณีที่กำลังเล่นอยู่กับน้องของขวัญ ก่อนจะขึ้นมาหาวาทีและมัตสยาบนห้อง
“ถึงกับนอนซมเลยเหรอเนี่ย” แดนไทเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ นานเท่าไหร่แล้วนะที่เขาไม่ได้เห็นเพื่อนในสภาพนี้ เพราะปกติอีกฝ่ายเป็นคนที่ค่อนข้างถึกทนมากเลยทีเดียว ไม่เจ็บไม่ป่วยอะไรง่าย ๆ ด้วย
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ น่าจะเพลีย เพราะเมื่อเช้ากินอะไรลงไปก็อ้วกน่ะ และเวียนหัวด้วย” มัตสยาบอกอาการคร่าว ๆ ของสามีให้กับทั้งสองคนฟัง
“เห็นสภาพแล้วขอหัวเราะได้ไหม” ถึงจะขออนุญาตแต่ก็หลุดหัวเราะออกไปแล้ว แม้เรื่องเจ็บป่วยไม่ใช่เรื่องชวนขำอะไร แต่แค่คิดสภาพแดนไทก็อดขำไม่ได้ แล้วตอนนั้นก็มาสงสัยว่าไม่ใช่ลูกของตัวเอง กรรมตามสนองมันแล้ว เอาไว้ถ้าอยู่กันสองคนจะล้อให้หนักเลย
“พี่แดน” ญารินดาปรามพลางถลึงตาใส่
“พูดดีไปเถอะมึง ไม่เป็นบ้างไม่รู้หรอก” วาทีที่ตื่นตั้งแต่ที่เพื่อนกับเมียมันเข้ามาในห้องแล้วพูดแทรกขึ้นพร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นนั่ง
“เป็นไงบ้างคะ” มัตสยาเข้าไปช่วยประคองพร้อมกับถามอย่างเป็นห่วง
“หิว” วาทีบอกพลางยิ้มแหย ๆ เมื่อเสียงท้องของเขาร้องดังจนน่าอาย แต่มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เพราะก่อนนอนเขากินโจ๊กไปไม่กี่คำเอง
“กินเก่งแข่งกับเมียไปแล้ว” แดนไทเดินไปนั่งลงบนเตียงพลางล้อยิ้ม ๆ กวาดสายตามองสภาพของเพื่อนรักแล้วส่ายหน้า
“กินเก่งแต่กินเยอะไม่ได้ไม่อย่างนั้นอ้วกแตก” ว่าแล้วก็ถอนหายใจอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร แต่อย่างน้อยคนที่เป็นก็คือเขาไม่ใช่ภรรยาที่ทั้งอุ้มท้อง ทำงาน และดูแลลูกสาวอีกคนก็เหนื่อยแล้ว ถ้ามามีอาการแพ้เข้าไปอีกคงน่าสงสารแย่
“ยัยมัทไม่ต้องเดี๋ยวฉันไปเองดีกว่า” ญารินดาอาสาเมื่อเห็นว่าเพื่อนกำลังจะลงไปเอาอาหารมาให้วาที ซึ่งปล่อยให้คนท้องสามเดือนเดินขึ้นลงบันไดบ่อย ๆ มันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่
“ขอบใจนะ” มัตสยายิ้มให้เพื่อนรักแล้วเดินกลับมาที่เตียง เพื่อสอบถามอาการของสามีอีกครั้ง “เวียนหัวไหมคะ”
“ไม่แล้ว แค่หิวกับเพลียนิดหน่อยเท่านั้นเอง” วาทีเอามือวางทับมือภรรยาที่จับบนไหล่พลางเงยหน้าขึ้นยิ้มให้หญิงสาวได้วางใจ
“สู้ ๆ เพื่อลูกและเมีย” แดนไทผู้ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนทั้งที่ก็ลูกสองเข้าไปแล้วให้กำลังใจ
“กูสู้ตายอยู่แล้ว พอมาเป็นแบบนี้นะกูรู้สึกรักเมียยิ่งกว่าเดิมอีกนะเนี่ย”
“เดี๋ยวนี้ปากหวานไม่อายเพื่ออายฝูง” แดนไทมองสายตาหวานเชื่อมที่วาทีมองมัตสยาแล้วได้แต่ส่ายหน้าให้ไอ้คนรักเมียหลงเมียแบบไม่มีขอบเขต เมื่อก่อนมันจะเคยพูดแบบนี้กับผู้หญิงที่ไหน อดีตผู้หญิงที่มันเคยคบสาบานว่าไม่เคยได้ยินเลยสักครั้ง