ตอนที่ 28
ไม่ได้ดั่งใจ
             มัตสยาคิดว่าการออกไปดื่มกับทอฝันจะแค่คืนนั้นคืนเดียว แต่จริง ๆ แล้วเปล่าเลย วันหยุดที่ปกติวาทีจะอยู่บ้านกับลูกกับเมีย แต่วันหยุดอาทิตย์นี้ถูกยกให้เป็นของทอฝันไปจนหมด ซึ่งมัตสยาเองก็ไม่ได้คิดมากอะไร เพราะเป็นเพื่อนสนิทสามีและเพิ่งกลับมาใหม่หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปีมาก ๆ คงอยากระลึกความหลังกันอะไรก็ว่ากันไป
             ทว่าในวันแรกของการทำงานก็ไม่วายโดนแย่งเวลา “มัทเที่ยงนี้มีนัดแทรกอะไรไหม ถ้าไม่สำคัญผมไม่รับนะ” วาทีที่เดินออกจากห้องทำงานมาถามคนเป็นภรรยา
             “ไม่มีค่ะ บอสมีอะไรหรือเปล่าคะ” มัตสยาถามอย่างสงสัย เพราะปกติเขาไม่ใช่คนที่จะมาถามอะไรแบบนี้ซ้ำ ๆ และแทบจะไม่ได้สนใจด้วยว่าวัน ๆ หนึ่งตัวเองมีเวลาว่างหรือเปล่า
             “เที่ยงนี้พวกเราจะไปกินข้าวกับไอ้ราล์ฟมัน” วาทีที่เอามือหนึ่งค้ำที่โต๊ะส่วนอีกมือยื่นไปจับปลายคางของคนเป็นภรรยาบอกยิ้ม ๆ
             “ค่ะ” มัตสยาตอบรับอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทั้งที่วันนี้จะไม่ได้ออกไปข้างแท้ ๆ และตั้งใจว่าตอนเที่ยงก็จะหาอะไรกินใกล้ ๆ จะได้มีเวลาพักเยอะ ๆ
             “ใกล้เที่ยงแล้ว คุณเตรียมตัวเถอะ เราจะออกไปกันเลย เผื่อเวลารถติดด้วย” วาทีบอกหลังจากดูนาฬิกา เดินกลับเข้าห้องและกลับออกมาอีกครั้ง
             “ที...” เสียงเรียกที่ไม่ได้ทุ้มต่ำมากหรือสูงจนเหมือนผู้หญิง แต่มีความก้ำกึ่งค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์ของทอฝันดังขึ้น ทำให้วาทีหันไปมองแล้วก็ต้องเลิกคิ้ว
             “มาทำไมไหนว่าจะนัดเจอกันที่ร้านไง”
             “กลัวแกชิง เลยมารับไง” ทอฝันยิ้มหวานให้พร้อมกับเดินเข้าไปเกาะแขนของอีกฝ่าย
             “นี่ว่ากำลังชวนมัทออกไปพอดี”
             “อืม...” ทอฝันหันไปมองคนที่เป็นทั้งภรรยาและเลขาฯ ของวาทีด้วยสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย ก่อนจะปรับให้มันดูสดใสยิ้มแย้มเหมือนเดิม “งั้นไปสิ รบกวนเวลาของพวกคุณแล้วนะคะ”
             “ไม่เป็นไรค่ะ” มัตสยาส่ายหน้ายิ้ม ๆ แล้วเก็บของบนโต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้นหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย
             “ไม่มีงานด่วนอะไรใช่ไหม” วาทีถามย้ำ ซึ่งมัตสยาก็ส่ายหน้า “ช่วงบ่ายล่ะ”
             “มีประชุมตอนบ่ายสองค่ะ”
             “งั้นเราก็ไปกันเลย” วาทียกนาฬิกาขึ้นมาดูอีกครั้ง ก่อนจะแกะมือทอฝันที่เกาะแขนของตัวเองออกแล้วเข้าไปจูงมือของมัตสยา เดินนำออกไปพร้อมกับชวนทอฝันที่เดินตามมาติด ๆ คุย
             ทอฝันขับรถมาเอง แต่ตอนออกไปกินข้าวเธอขอติดรถของวาทีไปด้วย เรื่องการจองร้านอาหารหญิงสาวเป็นคนจัดการทั้งหมด และร้านที่จองคือร้านอาหารฝรั่งเศส ซึ่งเธอก็บอกเรื่องนี้หลังจากขึ้นมานั่งบนรถและวาทีถามถึงร้านที่จองเอาไว้
             “ร้านอาหารฝรั่งเศส” วาทีหันไปมองหน้าเพื่อนสลับกับภรรยาแล้วถอนหายใจ
             “ใช่ แกชอบกินและฉันเองก็ชอบกิน” ทอฝันทำหน้าเหลอหลาเมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของวาที
             “เปลี่ยนได้ไหม แกไม่ได้กลับไทยตั้งนานไม่อยากกินอาหารไทยบ้างเหรอวะ” วาทีถามอย่างสงสัย
             “ก็ร้านนี้พวกเราเคยไปกินด้วยกันบ่อย ๆ ก็เลยอยากระลึกความหลังหน่อย หรือแกไม่ชอบแล้ว”