เจ็ดปีต่อมา
ผลพวงจากการเปิดศึกรักทั้งบนเตียงนอน โต๊ะตั่ง กระทั่งห้องอาบน้ำ ทำอย่างเร่าร้อนทุกค่ำคืนไม่มีผ่อนปรน และติงยวี่ถิงยังดื่มยาบำรุงทุกวัน นางจึงตั้งครรภ์หัวปีท้ายปี จนตอนนี้มีลูกแล้วถึงสี่คน ผู้หญิงสองผู้ชายสอง วุ่นวายมาก
ติงยวี่ถิงจึงกลายเป็นแม่บ้านเต็มตัว มีหน้าที่ดูแลเงินทั้งหมดของสามี เลี้ยงดูลูกน้อย คอยสั่งสอนอย่างเต็มที่  
นางเลี้ยงแบบผสมผสานสองยุคสมัย เด็กๆ จึงมีอิสระทางความคิดบนเหตุผลและความเข้าใจ 
นอกจากนี้ ติงยวี่ถิงยังฝึกทำอาหารจนช่ำชองระดับแม่ครัวมืออาชีพแบบครัวผสมสองยุคสมัย เพื่อคอยทำอาหารอร่อยๆ แปลกใหม่ให้ทุกคนได้กินอย่างอิ่มหนำ 
และที่ขาดมิได้คือนางยังชอบทำตัวสะสวย รอคอยสามีกลับจากทำงาน ตอนนี้เซียวหงเย่มีกิจการมากมายและหลากหลายยิ่งนัก  เขาขยันยิ่ง ยังสร้างกลุ่มการค้าใหม่โดยไม่ขึ้นต่อสกุลเซียว เป็นลักษณะคู่ค้าผูกขาดสกุลเซียว ชื่อว่าหลีเหว่ยโยว  
พอเซียวหงเย่กลับจากทำงานก็ได้เวลาอาหาร ทุกคนรับประทานพร้อมหน้าพร้อมตาบนโต๊ะในโถงหลัก ยามนี้คือช่วงเวลาพิเศษ ทุกคนได้พูดคุยอย่างเป็นกันเอง ต่างเล่าถึงเรื่องราวที่ได้เจอในแต่ละวัน แบ่งปันประสบการณ์ จากพ่อสู่ลูก จากสามีสู่ภรรยา และรับฟังปัญหาของลูกๆ พร้อมชี้แนะแนวทางและผลัดกันช่วยวิเคราะห์หาวิธีแก้ไขอย่างถูกต้องเหมาะสม 
ครั้นลูกหลับก็ใช่ว่าชีวิตจะสงบสุข เพราะทุกค่ำคืน เวลาของสามีภรรยา ยังคงเร่าร้อนแทบมอดไหม้ 
ตื่นเต้าเร้าใจมิสร่างซา
เพราะมีทั้งบุตรชายและบุตรสาว เซียวหงเย่จึงเป็นบิดาที่ต้องไว้หนวดเคราและฝึกวรยุทธจนเก่งกาจ ผสมผสานการต่อสู้สองยุคสมัยเข้าด้วยกันอย่างลงตัว 
ไม่มีแล้วบุรุษผู้มีใบหน้าสวยผิวขาวจัดสะอาดสะอ้าน เหลือเพียงบุรุษผู้กร้าวแกร่งคร้ามแดดมีกล้ามแขนที่โตขึ้น มิได้เล็กกะทัดรัดตามธรรมชาติเหมือนเมื่อก่อน
ช่วยมิได้ที่ลูกๆ หน้าตาดีทุกคน ชายหนุ่มตั้งมั่นไว้ว่า ภายหน้าหากมีบุรุษมาเกี้ยวพา คิดช่วงชิงลูกๆ ไปจากอกอย่างเหิมเกริม เขาจะได้ปกป้องบุตรสาว ส่วนบุตรชาย เขายังต้องถ่ายทอดวิชาต่อสู้ให้ลูกๆ ด้วยตัวเอง จะได้เอาไว้ปกป้องสตรีอันเป็นที่รัก ลูกๆ ต้องหล่อและเก่งครบเครื่อง
ครอบครัวของหลีเหว่ยโยวในนามของเซียวหงเย่ ล้วนมีความสุขอย่างยิ่ง
ส่วนไฉ่ตันน่ะหรือ? ยามนี้กลายเป็นหนุ่มน้อยแล้ว ทั้งหล่อเหลาและองอาจผึ่งผายมากมายทีเดียว
เซียวย่วนชิง ลูกสาวคนโตบอกว่า “ท่านพี่ไฉ่ตัน รอข้าอีกหน่อยนะ รอข้ามีหน้าอกโตๆ จะแต่งงานกับท่าน”
“...” 
ไฉ่ตันขมวดคิ้ว ก้มหน้ามองสาวน้อยวัยหกขวบอึ้งๆ
ยังไม่ทันพูดสิ่งใด เซียวย่วนฉินวัยห้าขวบรีบแย้ง “ได้อย่างไร ท่านพี่ไฉ่ตันต้องแต่งงานกับข้าเท่านั้นเจ้าค่ะ            พี่หญิงใหญ่ไปหาบุรุษคนใหม่ไกลๆ เลยนะเจ้าคะ”
“ไม่ไป ข้าชอบคนบ้านเดียวกัน”
“อ๊า! ได้อย่างไร ข้าเองก็ชอบคนบ้านเดียวกันนะ”
เด็กหญิงเซียวย่วนชิงกับเซียวย่วนฉินทะเลาะกันอย่างคนยึดติดในอะไรบางอย่าง
ขณะนั้นเซียวหมิงจวิ้นวิ่งเข้ามาขวาง “ไม่มีทาง  ท่านพี่ไฉ่ตันไม่คิดแต่งงานมีภรรยา ยังต้องอยู่เป็นสหายผู้พี่ พาข้าท่องเที่ยวไปทุกที่ในโลกใบนี้ ไปจนถึงโลกหน้า”
อ่า...โลกหน้าเลยรึ? ไปทางไหนล่ะนั่น 
ไฉ่ตันขมวดคิ้วเครียด
จังหวะนั้นเซียวหมิงอวี้พลันวิ่งดุกๆ ตะโกนมาแต่ไกลว่า “ไม่ได้นะๆ พี่ชายใหญ่จวิ้น พี่ไฉ่ตันต้องอยู่กับข้า              คอยสอนข้าตกปลา”
“ไม่เอา พี่ไฉ่ตันเป็นของข้า”
“ไม่ใช่ เป็นของข้าต่างหาก”
“ของข้าคนเดียว”
“ของข้าเจ้าค่ะ”
เด็กน้อยทั้งสี่ต่างยื้อแย่งไฉ่ตันจนหัวสั่นหัวคลอน ช่วยมิได้ที่เขาเกิดก่อน จึงช่วยเลี้ยงดูน้องๆ จนติดงอมแงม
นิสัยชอบคนบ้านเดียวกันเช่นนี้ไม่รู้ว่าเอามาจากไหน ให้ตายเถอะ!
อีกฝั่งหนึ่งของลานหน้าเรือน เซียวหงเย่นั่งจิบชา ตรวจบัญชีอย่างไม่รีบร้อน ใช้เวลาไม่นานก็ทำงานเสร็จ จากนั้นก็หย่อนกายนอนพักอย่างผ่อนคลายบนตั่งตัวยาวตรงริมระเบียงชานเรือน มองออกไปเห็นลูกๆ ทั้งสี่กับไฉ่ตัน
หัวหน้าแก๊งถูกลูกสมุนรุมล้อมจนมิดแล้ว
ติงยวี่ถิงยกขนมหอมกรุ่นมาวางตรงโต๊ะเตี้ยตรงหน้า “ข้าคิดว่าจะยอมมีลูกให้ท่านอีกแล้วกัน ดีหรือไม่?”
ประกายตาเซียวหงเย่สว่างวาบ “เจ้าใจอ่อนแล้ว?”
หญิงสาวพยักหน้ายิ้มๆ “ช่วยมิได้ที่ท่านเป็นสามีที่ดี เป็นบิดาที่ร่ำรวยมั่งมีนี่นา ภายหน้าตอนท่านแก่ชราจะได้มีลูกๆ ช่วยแบ่งเบาภาระงาน”
ตอนแรกเซียวหงเย่ยิ้มกว้าง แต่ต่อมากลับหุบยิ้มลง “ไม่สิ ไม่ใช่ ข้าคิดว่าลูกๆ พอโตขึ้นอยากเป็นหรือทำอะไร ข้าล้วนตามใจทั้งสิ้น ไม่จำเป็นต้องแบ่งเบาภาระข้าก็ได้”
ครานี้เป็นติงยวี่ถิงบ้างที่ดวงตาทอประกายวาบ “จริงหรือ?”
“จริงสิ”
“โอว...ท่านพี่” ติงยวี่ถิงโผกอดลำคอแกร่งแนบแน่น หอมแก้มสากดังฟอด “ท่านคือสามีในฝันของข้า” 
หากเป็นสามีผู้อื่นคงเป็นบิดาที่ผูกมัดลูกๆ เอาไว้เพื่อให้ช่วยแบกภาระอันหนักอึ้ง 
เซียวหงเย่กดจมูกโด่งสันกับนวลแก้มนางที่หอมนุ่ม “เจ้าต่างหากคือภรรยาดีเด่นของข้า”
“ท่านต่างหากที่ดีเลิศล้ำ”
“เจ้านั่นแหละที่เป็นกุลสตรีเกินพรรณนา”
“ท่านต่างหาก”
“เจ้านั่นแหละ”
“หื้อ...” 
ทั้งสองหัวเราะให้กันอย่างหวานชื่น จุมพิตกันอย่างดูดดื่ม 
ทำเอาแขกผู้มาเยือนต้องมองค้อนอย่างหมั่นไส้
หลินซิงเยียนนั่งจิบชากินขนมอยู่ไม่ไกล “พวกเจ้าช่วยสนใจข้าหน่อย อุตส่าห์หอบเคล็ดวิชาเชิงยุทธมาฝาก” 
เฮ้อ...พอได้สามีและคลอดลูกก็มักจะลืมสหายจริงๆ เชียว
“แน่ะ ยัง ยังไม่หยุดแสดงความรักกันอีกนะ ชิ!” หลินซิงเยียนขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย “ในโลกของพวกเจ้า ชอบกระทำการโจ่งแจ้งไม่อายฟ้าดินเช่นนี้สินะ หากข้าลองทำตามบ้าง องค์ชายสี่จะชอบหรือไม่?”
ติงยวี่ถิงรีบผละจากสามี หันมาสนใจสหายรักทันที “เจ้าอย่าบอกว่าไม่เคยทำ ฮึ! โกหกชัดๆ”
“...” 
โอ๊ะ...นางเคยทำนี่นา พระสวามีีชอบมากด้วย
หลินซิงเยียนยิ้มแห้ง
ติงยวี่ถิงรินชาให้สหาย “เจ้าไม่อยู่ดูแลลูกชายหรือ?”
หลินซิงเยียนร้องเฮ้อ “ลูกของข้าน่ะหรือ ทั้งวันอยู่แต่ค่ายทหาร บอกว่าโตขึ้นจะเป็นแม่ทัพเหมือนท่านพ่อ พิทักษ์ดินแดน ไม่มีใครอยากเป็นจอมยุทธแบบข้าสักคน  น่าน้อยใจนัก”
ติงยวี่ถิงหัวเราะ “พวกเขาบอกว่าอยากเป็นทหาร แต่ข้าเห็นวิ่งมาท้าประลองวรยุทธกับเจ้าเพื่อใช้ฝึกฝนเป็นด่านสุดท้ายในการเรียนรู้วิชาต่อสู้ทุกทีนี่นา”
“อืม..จริงด้วย โตขึ้นคงเปลี่ยนใจเป็นจอมยุทธสินะ” หลินซิงเยียนแย้มยิ้มอารมณ์ดี
จังหวะนั้น ลูกชายคนโตวิ่งมาหาตรงชานเรือน “ท่านพ่อ แย่แล้ว”
ยังไม่ทันถามสิ่งใด ลูกชายคนรองรีบวิ่งมาเช่นกัน “ท่านพ่อรีบเข้าไปด้านในเลย ท่านปู่ท่านย่ามา”
หา...
จากนั้นพลันเกิดเหตุการณ์ชุลมุน
ลูกสาวทั้งสองล้วนรู้หน้าที่อย่างดี รีบสับเท้าเล็กจ้อยวิ่งออกไปต้อนรับเซียวอี้ถังกับเซียวฮูหยินเพื่อถ่วงเวลา 
“ท่านปู่ท่านย่า อย่าเพิ่งเข้าไป เล่นกับพวกข้าก่อน  อยากเล่นตรงนี้เจ้าค่ะ”
“อ้อ...ได้สิหลานรัก”
“พวกข้าก็คิดถึงพวกท่านที่ซู๊ด...”
หน้าโถงเรือน เด็กๆ พูดคุยกันเสียงดังอย่างจงใจ ติงยวี่ถิงที่อยู่ด้านใน หันไปถามสามี “เหตุใดจู่ๆ ถึงมาล่ะ” 
“คงมาตรวจการค้าที่เมืองหลวงปะไรก็เลยแวะมาหา”
“อ้อ...”
พวกเขาเคยแก้ตัวเรื่องมีลูกว่าท่านหมอสามารถรักษาเฉพาะส่วนได้เท่านั้น แต่เรื่องขาพิการยังจำเป็นแสร้งเช่นเดิมเพื่อความสมจริงขั้นสุด
“ท่านพ่อท่านแม่เร็วเข้า” บุตรชายทั้งสองเร่งยิกๆ
ติงยวี่ถิงกับเซียวหงเย่จึงลุกตามการจับมือน้อยๆ ของสองบุตรชาย รีบหันซ้ายหันขวา 
ไหนล่ะเก้าอี้เข็นของท่านพี่ ไหนเศษผิวหนังปลอม ยังมีรอยแผลเป็นปลอมๆ อีก โอ๊ย! ฉุกละหุก หาไม่ทัน!
หลินซิงเยียนนั่งมองความวุ่นวายอย่างอึ้งๆ
ครอบครัวนี้ช่างคึกคักกันดีจริง...