22.
 
“กลับไปเถอะลู่เอ๋อ เจ้ามิควรอยู่ที่นี่ ในยามราตรีเช่นนี้” ฟาง  ซินกลั้นใจพูด มือทั้งสองข้างกำถ้วยชาในมือแน่น จนจอกดินเผาแทบแหลกคาอุ้งมือ
          “ใยข้า ถึงมาที่จวนสกุถลโจมิได้” เจียวลู่ตัดพ้อเสียงแหบแห้ง
            นางวางห่อผ้าในมือลง ยกมือรองใต้ปลายคาง พลางเบ้ปากให้บุรุษใจแข็งกระด้างที่หลบอยู่ด้านในห้อง
          “จวนของข้า มิอาจทำให้เจ้ามีความสุขได้ สกุลโจของข้าไม่คู่ควรกับเจ้าเลยสักนิด” ฟางซินกลั้นใจตอบ
          “ใครเป็นคนบอกท่าน สกุลโจของท่านไม่คู่ควรกับหญิงไร้สกุลเช่นข้า” เจียวลู่ต่อว่าเสียงเครือ
          “เจ้ามิควรพูดเช่นนั้น”
          “ข้าพูดเรื่องจริง ข้าเป็นแค่สตรีที่ไร้สกุลหนุน ข้าเป็นแค่สตรีที่ไร้ชื่อเสียง แล้วเหตุใดท่าน ยังคงผลักไสข้าอีก”
          “เพราะข้าไร้ซึ่งวาสนากับเจ้าไง”
          “ท่านอย่ามารู้ดีกว่าตัวของข้าสิ”
          “ลู่เอ๋อ เจ้าควรสุขสบายบนกองเงินกองทอง เสวยอำนาจบารมีที่เจ้าควรได้”
          “ข้ามิได้ต้องการทุกสิ่งที่ท่านกล่าวมา” เจียวลู่ตวาด
          “ข้ามิบังอาจดึงเจ้าลงมาจากฟากฟ้าดอก” ฟางซินยอมรับ เขาไม่อาจลากเจียวลู่ลงมาลำบากด้วยได้ สกุลโจเล็กเกินกว่าที่จะปกป้องเจียวลู่ได้เสียแล้วในเวลานี้
          “ข้าไม่อยากเป็นสตรีที่ถูกขังอยู่แต่ในกรง” เจียวลู่พึมพำ
          “กรงทองนั่น เหมาะกับเจ้าแล้ว”
          “ข้ามีชายที่ข้าปรารถนาใช้ชีวิตด้วยแล้ว ข้าไม่ต้องการเป็นหนามทิ่มแทงใจพี่เจี๋ยเอ๋อด้วย” การเป็นแม่ของแผ่นดินต้องมีจิตใจโอบอ้อมอารี แต่แม่ของแผ่นดินก็เป็นเพียงสตรีคนหนึ่ง สตรีที่ไม่ได้อยากยกสามีของตัวเองให้สตรีคนอื่น
          ยิ่งเป็นคนที่ผูกพันกันมานานแบบตนเอง
          ยิ่งมิควรเป็นคนที่ทำร้ายจิตใจเสียเอง
          ฟางซินถอนใจแรงๆ “ข้ามิอาจปกป้องเจ้า และข้าเอง ก็มิอาจปกป้องสกุลโจได้ด้วย”
          หากต้องเข่นฆ่าศัตรู ฟางซินไม่เคยหวั่นเกรง แต่นี่ เขากำลังเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงกับอำนาจสูงสุด เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงผลลัพธ์ที่สกุลโจต้องผจญ เขาเอาคนในสกุลโจกว่าร้อยชีวิตไปเสี่ยงด้วยไม่ได้
          “ข้าจะลองหาทาง ขอแค่ท่านสัญญากับข้าก่อน”
          “เจ้าอยากให้ข้าสัญญาเช่นไร”
          “ไม่ยาก ขอแค่ชั่วชีวิตนี้ ท่านจะไม่รับอนุ ชีวิตของท่านจะมีแค่ข้าเป็นฮูหยินแค่คนเดียว”
          ฟางซินยิ้มจางๆ ต่อให้เจียวลู่ไม่ออกปาก หากเขากับนางคลาดกัน ฟางซินก็ตั้งใจ ชั่วชีวิตนี้ เขาจะไม่มีใครอีกเช่นกัน
          ฟางซินดันประตูให้เปิด เขาโน้มตัวลงมองสบดวงตาเจียวลู่ที่แหงนมองเขาอยู่พอดี
          “ตามตำแหน่งข้า ข้าสามารถมีหนึ่งฮูหยินแปดอนุเชียวนะ”
          “ท่านจะมีอนุมากมายขนาดนั้นไปทำไม ในเมื่อแค่หนึ่งฮูหยินก็น่าจะเพียงพอแล้ว” เจียวลู่ท้วงเสียงสะบัด
          “สกุลโจมีทายาทน้อยนิด นอกจากข้าแล้วก็มีแค่ฟางหรง ข้าเลยมีความคิดว่า หากข้ามีอนุมากกว่าหนึ่งนาง ทายาทสกุลโจก็จะมากตามไปด้วย” ฟางซินกล่าวหน้าตาย ความขุ่นมัวในใจจางหายไปทั้งหมด
          “ท่านอย่าได้ห่วงไปเลย เรื่องนั้น ข้าทำให้ท่านได้” เจียวลู่แย้งเสียงแข็ง
          “เจ้าจะทำอย่างไรหรือ ลู่เอ๋อ”
          เจียวลู่ทรงตัวยืนตรง “ข้าก็จะมีลูกให้ท่านเยอะๆ ไง” เจียวลู่ตะโกนใส่หน้าฟางซิน เขาเอาแต่อมยิ้ม ไม่ยอมพูดยอมจา สรุปว่าเขาพึงพอใจหรือไม่ นางเองก็เดาไม่ถูก
          “ข้ากำลังจะไปรับตำแหน่งใหม่ที่ด่านนอกกำแพงวัง ที่นั่นอากาศเย็นจัด ข้าเกรงว่าเจ้าจะมีความอดทนไม่มากพอ”
          “ที่นั่นมีข้าวให้ข้ากินหรือไม่”
          “ย่อมมี”
          “ที่นั่นมีแป้งสาลี มากพอให้ข้าทำขนมหวานหรือไม่” เจียวลู่ถามต่อ
          “ข้าย่อมหาให้เจ้าได้ แม้มันจะลำบากไปสักหน่อย” ฟางซินมีสีหน้ายับยุ่ง คงมีเสียงครหาไม่น้อย หากเขาต้องเอาใจเจียวลู่ ถึงขั้นนั้น
          แต่ทว่า...หากเป็นความสุขของนาง เขาก็อยากทำ
          “ที่นั่นมีผ้าห่มหนาๆ มากพอหรือไม่”
          “ตามธรรดาแล้ว ข้ามิใส่ใจเรื่องนั้นเลย แต่ข้า ก็พอหาให้เจ้าได้”
          “นอกจากผ้าห่ม มีฟืนแห้งพอจุดไฟแก้หนาวด้วยหรือไม่ท่านพี่”
          “รอบกองทัพ ย่อมมีต้นไม้ใหญ่ ข้าน่าจะพอหาฟืนแห้งตามที่เจ้าต้องการได้”
          “เช่นนั้น ข้าก็ไม่เห็นว่าจะมีสิ่งใดที่ทำให้ข้าลำบาก” เจียวลู่กล่าวหน้าตาย
          ฟางซินยิ้มมากขึ้น “เจ้าตัดสินใจดีแล้วรึ ลองทบทวนดูอีกหน่อยไม่ดีกว่าหรือ”
            เจียวลู่เงยหน้ามองสบตาฟางซินตรงๆ
          “นับตั้งแต่วันที่ข้าตัดสินใจเรียกท่านว่า ‘ท่านพี่’ นั่นย่อมหมายถึงข้าตัดสินใจไปแล้ว” เจียวลู่เผยรอยยิ้มสดใส และจ้องหน้าฟางซินตาไม่กะพริบหลังกล่าวจบ
          มุมปากสีเข้มมีรอยยิ้มจางๆ “ข้ามิอยากเป็นท่านพี่ของเจ้าดอกนะลู่เอ๋อ” เจียวลู่ขมวดคิ้ว รอยหยักใต้ริมฝีปากเห็นชัดขึ้น
          “ท่านหมายความถึงอันใด ท่านมิได้ต้องการเป็นท่านพี่ของข้าดอกรึ” เสียงของเจียวลู่สูงขึ้นปลายจมูก สีหน้าก็ตึงกว่าปกติเล็กน้อย
          ฟางซินยิ้มจนตาหยี “ข้าอยากได้ยินเจ้าเรียกข้าว่า ‘สามี’ ของเจ้ามากกว่า”
          เจียวลู่ผงะ ผิวแก้มร้อนวาบ
          ดวงตาของนางขยายกว้าง ไม่คิดว่าใต้สีหน้านิ่งๆ เช่นนี้ บุรุษสกุลโจจะมีความคิดลึกล้ำปานนั้น
          ปลายนิ้วเรียวสวยจิ้มลงบนแผงอกใต้เสื้อเกราะเหล็ก “ท่านพูดเองนะ ห้ามเปลี่ยนใจด้วย”
          “ฮ่าๆ ข้าย่อมมิเปลี่ยนใจอยู่แล้ว โฉมงามล่มเมืองอย่างเจ้า ข้าจักไปหาที่ใดเล่าถึงเจอ”
ฟางซินกำลังจะออกเดินทาง เขารับคำบัญชาจากฮ่องเต้ ได้เลื่อนขั้นเป็นแม่ทัพ แทนที่แม่ทัพหลี่คนเดิมที่ขอลากลับไปบ้านเพื่อรักษาตัว บวกกับอายุที่เข้าวัยโรยแรงแล้ว
          วัยที่โรยราของเขา ไม่อำนวยต่อหน้าที่ที่ต้องแบกรับไว้
          มันเกิดขึ้นกะทันหัน จนฟางซินคิดอะไรไม่ทัน
          ทว่าฟ้ามีตา คำวิงวอนของเขาเบื้องบนได้ยิน
          “ข้าเกรงว่าเจ้าจะลำบาก นอกกำแพงเมืองฝั่งใต้นั่น อากาศเย็นจัดเกือบครึ่งปี แถมแห้งแล้งด้วยนะ”
          “ข้ามิได้กลัวความลำบากสักหน่อย ที่ไหนมีท่าน ที่นั่นย่อมทำให้ข้ามีความสุขได้”
          “หากเจ้าตัดสินใจเช่นนั้น ข้ามิอาจทัดทาน ข้าจะพยายามทำทุกทางให้เจ้ามีความสุขให้ได้”
          ฟางซินรั้งเจียวลู่มากอด เขาหนักใจเล็กน้อย แต่สุขใจมากกว่า
          “ท่านอาจจะรำคาญข้าในอนาคต” นิสัยซุกซนแก้ไม่หาย คงเพราะยังเยาว์วัย เจียวลู่เลยชอบสนุกสนานมากกว่าการอยู่อย่างสงบเสงี่ยม
          “ข้าจะหางานให้เจ้าทำ รับรองได้ เจ้าจะไม่มีเวลาว่างมากพอให้ซุกซนทีเดียว” ฟางซินยิ้มเจ้าเล่ห์ สีหน้าก็เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม
          “งานอันใดเจ้าคะ”
          เจียวลู่ไม่เข้าใจนัก งานที่ฟางซินเอ่ยถึงต้องใช้เวลาทำนานเช่นนั้นเชียวหรือ
          “งานเลี้ยง ‘ลูก’ ยังไงเล่าลู่เอ๋อ”
          ฟางซินก้มหน้าลงมากระซิบเสียงพร่า แววตาของเขาล้ำลึกยากจะหยั่งถึง เจียวลู่เบิกตาโต ริมฝีปากเผยออ้า ท่าทางไร้เดียงสาของนางทำให้บุรุษสกุลโจอดใจไม่อยู่
          ริมฝีปากสีเข้มปิดทับกลีบปากอิ่ม เรียวลิ้นร้อนผ่าวแทรกผ่านไรฟันขาวเป็นระเบียบ และเร่งดูดซึมความหวานละมุนในอุ้งปากนั้นด้วยความกระหายหิวที่ปิดบังไม่มิด
          สตรีโฉมงามกับบุรุษผู้กล้าแกร่ง จมดิ่งในห้วงเหวแห่งความปรารถนา
          จนกระทั่ง... ไม่ถึงหนึ่งจิบชา เขาก็แผดเสียงลั่น
“โอ้ย!!” ฟางซินอุทนเสียงดัง หลังสะดุ้งโหย่งเพราะแรงกดจากปลายนิ้วที่ผิวเนื้อเปลือยของตนเอง
          “ในที่โล่งเช่นนี้ ท่านมิควรรังแกข้า” เจียวลู่พึมพำต่อว่า
          “หากเป็นห้องหับที่ปิดมิดชิด เจ้าจะยอมข้าใช่ไหมเม่ยเหม่ย” ฟางซินกระซิบ หลังจากนั้นก็ตวัดอุ้มร่างอรชรขึ้นฟาดบ่า เขาสาวเท้าเดินกลับเข้าไปด้านใน ท่ามกลางเสียงโวยวายของเจียวลู่
          หนิงเฉิงพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ
          เขากระโจนลงจากหลังคาจวนสกุลโจ สองมือของเขาท้าวอยู่ที่เอว ในขณะที่ปากก็บ่นพึมพำ
          “ไร้ยางอาย”
          จากนั้นลมสายหนึ่งก็พัดผ่านมา ตรงจุดที่มีบุรุษชุดดำก็ปราศจากสิ่งมีชีวิต
          สกุลเจียวถือกำเนิดขึ้นใหม่ เรือนนารีมิใช่เรือนร้างอีกต่อไป
 
 
 
 
 
 
 
 
 
The end