ปี๊ดดดดดด มะปอกไพ มะปอกไพ หม่าม้าหลีกไปกั้บ หนูจาโปกป้องหม่าม้าเอง ปี๊ดดดดดด ไปน้าปะป๊าไปน้าาา หนูมะให้คุยๆน้า ปี๊ดดดดดด"
ไม่ทันที่คนสองคนจะได้เปิดปากคุยกัน จู่ๆน้องแตมก็วิ่งไปที่เตียงหม่าม้าตัวเล็กแล้วหยิบเอานกหวีดที่ตนเป็นคนเอาไปวางไว้ข้างเตียงเผื่อหม่าม้าเจอแมลงสาบขึ้นมาและรีบตรงดิ่งไปปะป๊าและหม่าม้าที่กำลังคุยอยู่เพื่อให้ปะป๊าหยุดการจ้วบจ้าบหม่าม้าสุดที่รักของเขาเดี๋ยวนี้
"ปะป๊าไปๆเยยน้าาาา ปี๊ดๆ อันตารายหม่าม้าก้าบอันตาราย ปี๊ดๆ หนูมะยอมให้ปะป๊าคุยๆกับหม่าม้าหรอกปะป๊าโนกเขามะขาน ปี๊ดดดดด"
"หนูรู้ด้วยเหรอว่าฉันเป็นพ่อ? "
"หนูเปงเดกชาหลาด หนูรู้ๆเลยปะป๊ากับๆเลยน้า ปะป๊ามะน่ารัก ทิ้งๆหนูกาบหม่าม้า ไปๆเยยปี๊ดดดดดด"
"โอ๊ยลูก!พอก่อนได้มั้ยหูปะป๊าจะแตกแล้ว ทำไมเธอถึงให้ลูกเล่นของอย่างนี้ฮะ! "
"หนูซื้อๆเอง อย่าว่าหม่าม้านะปะป๊ามะน่ารักหนูโป้งๆเยย ปี๊ดดดด"
ข้าวหอมที่มองภาพตรงหน้าอยู่ขณะนี้จากตอนแรกที่มีความเครียดเพราะกลัวว่านายมาเฟียคนนี้จะมาเอาลูกเขาไปก็อดที่จะลอบขำกับความชุลมุนตรงหน้าไม่ได้ น้องแตมตอนนี้กำลังยืนเอาตัวเล็กๆของเจ้าตัวมาบังเขาไว้แขนสองข้างก็กางออกเหมือนกลัวว่านายคนนั้นเดินเข้ามา ปากก็ยังคงทำหน้าที่เป่านกหวีดปี๊ดๆอยู่เรื่อย มองไปมองมาก็เหมือนจราจรตัวน้อยเหมือนกันนะเนี่ย
เอาล่ะลูกชายออกโรงปกป้องขนาดนี้แล้วเห็นทีว่าเขาไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรแล้วเมื่อลูกสู้หม่าม้าก็สู้ด้วย! ขนาดแมลงสาบเรายังจัดการได้เลย เพราะฉะนั้นนายคนนี้บอกได้เลยว่าจิ๊บๆ สู้เขาไอ้ข้าวมึงทำได้เพื่อลูกหมูสุดที่รัก!
คิดได้ดังนั้นเจ้าคนแม่ก็รีบเดินลากสายน้ำเกลือไปยังตู้ใส่เสื้อผ้าเพื่อหยิบอาวุธร้ายมาช่วยเจ้าลูกหมูต่อสู้กับเจ้าปีศาจร้ายขโมยซิงทันที
"หม่าม้าช่วยครับลูก ปี๊ดดดด นายกลับไปเลยนะ ไปๆเลยเราไม่มีอะไรต้องคุยกัน ปี๊ดดดดด"
"ช่าย ปะป๊าไปเยยๆ ปะป๊ามะน่ารัก ปี๊ดๆๆๆๆ หนูโป้งๆ ปี๊ดดดด"
"หยุด หยุ๊ดดดด หยุดเดี๋ยวนี้! แก้วหูจะแตกอยู่แล้วเนี่ย แล้วเธอ!แทนที่จะสอนลูกให้ดีๆว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ ทำไมถึงเป็นไปกับลูกด้วยแบบนี้ฮะ! "
"เหอะ คุณไม่ต้องมาพูดมาก มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย ผมไม่อยากคุยด้วย ปี๊ดดด"
"เฮ้ออออ วันนี้ฉันยอมกลับก่อนก็ได้แล้วฉันจะมาหาใหม่อีกทีเราต้องมีเรื่องต้องคุยกันจริงๆเรื่องคืนนั้นผมอยากอธิบาย"
"ปี๊ดดดด ไปเลย!ไม่ต้องมามองหน้า! ปี๊ดดดด"
"ปะป๊าไปเยยๆ ปะป๊าโนกเขามะขัน ปี๊ดๆเยย"
"เฮ้ออออ งั้นวันนี้ปะป๊าไปก่อนแล้วจะมาหาหนูใหม่นะครับ อันนี้ปะป๊าซื้อมาฝากนะครับ"
"ปิ๊ดช่า! ของหนูหยอ"
"ใช่ครับ"
"ว้าวว! ปิ๊ดช่าของหนู หม่าม้าก้าบว้าวๆเยย"
"เสร็จเรื่องแล้วก็ไปได้แล้ว ผมจะพักผ่อน ปี๊ดดดดดด"
"ปะป๊าไปนะครับ"
"ก้าบบบบ ปี๊ดดดดด ปะป๊าไปๆเยย"
แกรก
"เฮ้อออออ เป่าจนลมหายใจเกือบหมดเลยกู อาวุธของน้องแตมก็ดีเหมือนกันนะเนี้ย ฉลาดสุดๆเลยลูกชายหม่าม้า"
"น้องชาหลาดมักๆเยย หม่าม้ากิงปิ๊ดช่ากันค้าบมีเย้อๆเยย"
"ครับไปครับ หม่าม้าก็หมดแรงและเริ่มหิวใหม่แล้วเหมือนกัน ไปครับเดี๋ยวหม่าม้าแกะให้"
พูดจบสองแม่ลูกก็จูงมือกันไปนั่งกินพิซซ่าด้วยความเอร็ดอร่อย เหอะถึงจะมาติดสินบนด้วยพิซซ่าเขาก็ไม่ใจอ่อนให้หรอกนะ! ยังจำได้ดีว่าวันนั้นหลังจากที่ตื่นมาเขากลัวแค่ไหน ถึงเขาเองก็มีส่วนผิดที่กินเหล้าเยอะจนขาดสติแต่นายนั่นก็ไม่ควรเอาลูกน้องมาพาตัวเขาไปแบบนั้น ตื่นมาก็นึกว่าจะเหมือนละครที่พระเอกกำลังมองมาด้วยสายตาเป็นห่วงโทษ แต่นี่ตื่นมาแล้วกลายเป็นว่ามีเขาอยู่คนเดียวอยู่ในห้อง เขาไม่ควรจะโดนฟันแล้วทิ้งตั้งแต่เสียซิงครั้งแรกมั้ย! มันหยามกันเกินไป!
ฟากของเจ้าโจรขโมยซิงบวกเพิ่มฟันแล้วทิ้งนั้น ตั้งแต่ออกมาจากห้องพักคนไข้ของสองแม่ลูกก็ได้แต่นั่งเหม่อสามปีกว่าที่เขาไม่ได้เจอกับเด็กที่การ์ดของเขาพามาผิดคนในวันนั้น วันนี้จะกลายเป็นคุณแม่ลูกหนึ่งที่เอ่อ...ดูเหมือนจะวัยเดียวกับลูกมากกว่า ถ้าวันนั้นเขาไม่บังเอิญไปเจอข้าวหอมและลูกตอนไปห้างสรรพสินค้าหรือถ้าเขาจำหน้าเจ้าตัวไม่ได้และไม่ได้ให้ไอ้ลูกน้องตัวดีไปสืบต่อ ป่านนี้เขาคงยังไม่รู้ว่ามีลูกที่โตและแก่นเซี้ยวขนาดนี้ แถมไม่รู้เลี้ยงกันมายังไงถึงได้กลายเป็นว่าคนลูกกลับเป็นคนปกป้องคนแม่แทนซะอย่างนั้น
"เป็นยังไงบ้างครับนาย คุณหนูน่ารักมากเลยใช่มั้ยครับ ตอนผมไปแอบดูคุณหนูน่ารักมากนายต้องขอบคุณผมนะครับเนี่ย ถ้าผมไม่พาคนมาผิดตัวในวันนั้น วันนี้นายคงจะยังไม่มีลูกชายที่น่ารักเท่าโลกแบบนี้ เฮ้ออออ แบบนี้โบนัสของไอ้สามจะไปไหนเสีย ฮิฮิ ใช่มั้ยครับนาย"
"................................."
"นายครับ"
"....................................."
"นาย! "
"ไอ้ห่าสาม! มึงจะตะโกนเรียกกูทำไม! "
"กะ ก็ผมเรียกนายตั้งหลายครั้งแล้วนี่ครับแต่นายก็ไม่ตอบอะไรผมเลย ผมก็กลัวว่านายเป็นอะไรไปน่ะสิ"
"กูไม่ได้เป็นอะไรออกรถได้แล้ว"
"ได้ครับ ว่าแต่คุณหนูน่ารักเหมือนที่ผมบอกเลยใช่มั้ยครับ ผมน่ะเห็นคุณหนูครั้งแรกก็ตกหลุมรักเลยเด็กอะไรก็ไม่รู้น่ารักอยากปั้นเป็นก้อนๆแล้วกลืนลงท้องเสียจริงๆ"
"ไอ้ห่าลูกกู! เดี๋ยวเถอะมึงลงโทษครั้งก่อนมึงยังไม่หลาบจำใช่มั้ย"
"โอ๊ยนายยยผมจำขึ้นใจเลยคร้าบบบ แค่คิดก็ขนลุกขนพองดีแค่ไหนที่ผมยังเหลือชีวิตรอดกลับมาได้ บรึ่ยยยยยย"
แค่สามนึกถึงไปตอนที่เขาโดนลงโทษที่จับตัวคุณข้าวหอมมาให้นายแทนที่เป็นเด็กที่เขาดีลไว้ จนทำให้คุณข้าวหอมต้องท้องป่องและต้องดูแลลูกเองตั้งสามปีกว่า เขาก็อดจะขนลุกไม่ได้ บาปบุญที่ยังรอดชีวิตมาเลี้ยงคุณหนูต่อ แต่ก็ไม่รู้จะได้เลี้ยงเมื่อไหร่เหมือนกันเพราะดูท่าแล้วที่นายเขาไปเจอคุณหนูและคุณข้าวหอมวันนี้น่าจะยังไม่สำเร็จเท่าที่ควร 
"ว่าแต่....คุณหนูน่ารักใช่มั้ยครับ เมื่อไหร่ผมจะได้เลี้ยงคุณหนูสักทีน้าาาา"
"น่ารัก น่ารักมาก"
มังกรพูดพร้อมนึกไปถึงหน้าขาวใสของคนตัวเล็กๆที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและเด็กชายแก้มป่องเหมือนซาลาเปาที่ตัวเล็กแต่ใจใหญ่เกินตัว รู้จักปกป้องแม่ตัวเองเก่งและน่ารักมากจริงๆ เสียอย่างเดียวว่าเสียงนกหวีดที่สองแม่ลูกรวมพลังกันเป่าขับไล่เขานั้น มันแสบหูเสียจนแก้วหูแทบจะทะลุออกมา 
"ไอ้สามเดี๋ยว! "
เอี๊ยดดดดด
"วะ ว่าไงครับนาย"
"เลี้ยวหัวพากูกลับโรงพยาบาลกูว่า...กูต้องตรวจหู"
"คะ ครับ? "
tbc.
เจอกันครั้งแรกก็แก้วหูสะเทือนแล้ววววครั้งต่อไปจะเจออะไรอีกเนี่ยคุณปะป๊า
เจอกันตอนหน้านะคะ