"หม่าม้ากิงเย้อๆนะก้าบจาด้ายกลับบ้านเย็วๆน้า งั่มๆน้า"
"ครับลูกหม่าม้าจะกินให้หมดจานเล่นดีมั้ยครับ"
"ดีตี้ฉุดเยยก้าบหม่าม้าเด็กดีๆก้าบ"
"หนูไปนั่งกินข้าวนะลูกไม่ต้องป้อนหม่าม้าหรอก นี่ถึงเวลากินข้าวของหนูแล้วหม่าม้าว่าเรามากินพร้อมกันดีกว่า"
"กะด้ายก้าบเลากิงๆพ้อมๆอาหร่อยเย้อๆเยย"
"ใช่ครับ สองแม่ลูกยอดนักกินจะแสดงฤทธิ์เดชแล้ววว คิก คิก"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"ใครกันมาทำไมมาเช้าอย่างนี้หรือว่าไอ้ซองจะลืมของ? "
"หนูกะม่ายรู้ หนูจาเปิดๆน้า"
พูดบอกคนเป็นแม่จบเจ้าตัวเล็กก็รีบเร่งเดินดุ๊กดิ๊กไปทางประตูเพื่อที่จะเปิดประตูให้อาคนโปรดที่น่าจะลืมของไว้ทันที
แกรก
"...................................."
"อะ อ้าว มะช่ายอาซองนี่หน่า มาหาคายก้าบบ นึว่าคูนลุงมาฉ่งปิ๊ดช่า! ว้าววว อาซองสั่งๆมาให้หนูหยอ"
น้องแตมคนเก่งตอนนี้กำลังยืนจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาสงสัย คูนลุงฉุดหย่อคือคายกัน ตะไมคนฉ่งปิ๊ดช่าหล่อๆงี้เลยน้าา 
"หนูชื่อน้องแตมเหรอ"
"น้องแตมทำไมไม่ให้อาซองเข้ามาล่ะลูก"
เสียงจากคนเป็นแม่เรียกเจ้าตัวน้อยที่เดินไปเปิดประตูให้อาคนโปรดของเขาตั้งนานสองนานก็ยังไม่เข้ามาสักทีหรือเจ้าตัวไปชวนไอ้ซองคุยจนลืมเวลาอีกแล้ว สองอาหลานคู่นี้อยู่ด้วยกันทีไรก็นู้นไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงไม่ยอมหยุดขยับปาก ด้วยความเป็นห่วงกลัวเพื่อนจะเสียเวลาและเข้างานสายเจ้าตัวจึงตัดสินใจหอบหิ้วเสาน้ำเกลือเดินมายังหน้าประตูห้องเพื่อเบรกสองอาหลานทันที แต่เมื่อเดินมาถึงและได้เห็นว่าคนที่น้องแตมกำลังพูดเป็นต่อยหอยอยู่ด้วยนั้นไม่ใช่ไอ้ซองแต่เป็น....
ถึงวันนั้นเขาจะเมามากแต่ก็จำหน้าไอ้โจรใจหมาที่บังอาจมาขโมยซิงเขาได้นะ! ละ แล้วนี่มันมาทำไม หรือว่า! อย่ามาแย่งน้องแตมไปจากเขานะเขาสู้นะบอกเลย
"น้องแตม! มาที่หม่าม้าลูก"
"หม่าม้าคูนลุงหย่อมาฉ่งปิ๊ดช่าก้าบ"
หน็อยแน่ บังอาจมาล่อลูกชายเห็นแก่กินของเขาด้วยพิซซ่าเหรอ!
"ไอ้หน้าหัวจวยโจรใจมารออกไปเลยนะ! บ้านเราไม่ต้อนรับคุณ"
ปัง!
ข้าวหอมรีบปิดประตูใส่หน้าคนตัวสูงที่กำลังยืนอยู่หน้าลูกชายของเขาทันที หัวใจเต้นแรงด้วยความโมโหและกังวล ถ้านายคนนั้นใช้อำนาจที่มีมาเอาลูกไปจากเขาเขาจะทำยังไง คนที่มีลูกน้องใส่ชุดดำเยอะๆแบบนั้นจะเป็นอะไรไปได้นอกจาก...มาเฟีย!
"หม่าม้าคูนลุงเป็นโจรหยอ"
"ฮึก หนูห้ามพูดกับคนแปลกหน้านะลูก ถ้าลูกโดนเขาจับตัวไปหม่าม้าจะอยู่ยังไง"
"โอ๋ๆ หม่าม้ามะย้องน้าาา หนูจาม่ายคุยๆกับคนแปกหน้าแย้วก้าบ โอ๋ๆน้าา น้ำมูกย้อยอี๋ๆเยยน้าหม่าม้า"
"ฮึก หนูอย่าคุยนะลูก จะกลับมาทำไมวะวันนั้นตื่นมาไม่เจอก็ไม่ควรเจอกันอีกตลอดชีวิต จะโผล่มาทำซากอะไร ฉันไม่ยอมยกน้องแตมให้หรอกนะไอ้บ้าเอ้ย! "
ด้วยความกังวลกลัวคนตัวสูงจะมาแย่งลูกไปจากอกข้าวหอมก็เผลอพูดสิ่งที่คิดในใจออกมาจนหมด และแน่นอนว่าเด็กฉลาดอย่างเจ้าหนูเฌอแตมมีหรือจะไม่เข้าใจว่าคุณลุงสุดหล่อหม่าม้าปิดประตูใส่เมื่อครู่คือใคร
"ปะป๊าหยอ คูนลุงคือปะป๊าหยอหม่าม้า"
"ฮึก หนูรู้ได้ไงลูก"
"กะหม่าม้าพูดๆมะกี้หนูชาหยาดหนูรู้ๆเยย"
"หม่าม้าขอโทษ ฮึก นะครับที่ทำให้หนูไม่มีปะป๊าเหมือนเพื่อนคนอื่น"
"โอ๋ๆ มะเปงไยน้าหม่าม้าหนูรักๆหม่าม้ามะไม่ปะป๊าก็มะเปงไย ชาบายมักกั้บ"
เจ้าตัวน้อยโอบกอดหม่าม้าของตน เขารู้ว่าตอนนี้หม่าม้ากำลังกลัวมากๆแต่หม่าม้าไม่ต้องกลัวน้าาาหนูจะปกป้องหม่าม้าจากปะป๊าเอง
แกรก
"คุณ! เข้ามาทำไมครับไม่มีใครอนุญาตให้คุณเข้ามานะ! "
"เดินเข้ามา...ก็ประตูไม่ได้ล็อกเรามีเรื่องต้องคุกัน"
"เหอะ เราไม่รู้จักกันครับคุณคือใครมาเข้าห้องคนอื่นแบบนี้ผมแจ้งจับได้นะ"
"ผมจะมาคุยเรื่องลูก"