HILLARY'S POV
Para akong walang kaluluwang bumaba ng taxi nang huminto na ito sa harap ng bahay ng mga magulang ko.
I tried to wipe my tears and hide my sore eyes and face but It just didn't make sense dahil bukod sa walang katapusan ang mga luha ng mga mata ko, hindi ko rin kayang takpan pa ang naamamagang mga mata dahil lalolang itong namumula kapag pinahiran kong panyo.
I walk slowly inside the front yard and Yaya Isay immediately let me enter. She was about to give me a warm hug when she saw my face. She looks worried but decided not to say a word and I appreciate that. I don't have strength to answer questions for now. I just want to see my parents.
When I finally got inside, I saw my mother sitting on the coach with a it of tea in the glass table. Nang umangat ang kaniyang mga mata sa puwesto ko ay hindi ko na napigilan pa ang mga luhang pilit ko pinipigilan.
"M-Mom..."
"Hillary? Oh ghad, what happened to you?" 
I hugged her as I start to cry again. Wala na bang katapusan 'to? Gusto ko lang naman maging masaya, bakit ganito na lang palagi, ha?
"Is it because of Juanito, anak? Sinaktan ka ba niya?" My mom asked habang yakap pa rin ako nang mahigpit.
"What is happening here?"
As if on cue, dad entered the sala. Lumapit sa amin si Dad habang nakakunot ang noo. Totoo pala ang kasabihan na ano man ang mangyari, ang pamilya mo lang ang malalapitan mo sa huli.
"I-I want to file an annulment po. Tama na po itong katangahan kong 'to. Ang sakit na po eh... sobra na po. H-Hindi ko na po kaya..."
Sa buhay natin, we need to stop and surrender lalo na kapag alam nating sa huli ay wala rin namang mangyayari. Kailangan nating sumuko kung alam natin na wala naman tayong chance para makuha ang gusto natin in the first place. And in my case, Juanito's heart will never be mine again. So why would I keep fighting for it kung sa una pa lang ay wala lang ako para sa kaniya. Kotse lang naman pala ang habol eh.
Nakakagago lang.
I told my parents everything. From our agreement hanggang doon sa mga nalaman ko kanina lang. There is no point for me to hide those revealations from my parents dahil kung gusto ko talagang kalimutan ang lahat ng ito in order to have a new life, this is the best way and I badly need this.
"Leave it all to me, ija. I'll send an email to our lawyer. Sa ngayon habang pinoproseso ang lahat, you can have your vacation. Mas malayo mas mabuti." Dad said as a command.
Tumango na lang ako bilang pagsang-ayon sa kaniya nang makita kung gaano ito ka seryoso sa sinabi. Mom also volunteered to acompany me for the said vacation but I refused her offer. I want to be alone. I also want to stop working for the mean time but I just can't. May pinermahan kasi akong kontrata and I can't just dis-obey it. But on the other hand, I still can file a leave form naman. Kinancel ko na rin ang pagrampa ko sa runway next week.
Nabigla ako habang nag-aayos ng mga naiwan kong gamit dito sa bahay ng mga magulang ko nang biglang dumating ang family lawyer namin. Pinaperma ka agad ako ni Mr. Gumanan ng annulment. Inisip ko lahat ng kahibangan at katangahan ko kay Juanito bago ito pinermahan.
Galit ako, yes. Pero mas naiinis ako sa sarili ko dahil nagpa uto ako sa lalaking katulad niya. Mahal ko siya pero anong laban ko e simula sapol hindi naman pala ako ang mahal. Galit ako, sobra. And I would love to forget him as much as I can. He don't deserve me.
Bumaba ang tingin sa singsing na suot-suot ko sa kaliwang daliri. It is a gold diamond ring na ako mismo ang pumili ng desinyo. Funny right? Ni hindi ko man lang naranasan kahit ang engagement party dahil wala namang ganoon na nangyari. Daretso na kasal, and I am not even sure if alam ba ni Juanito ang mga gagawin in our wedding day since hindi naman ito nagpakita sa practice at orientation ng kasal.
Ngumiti ako nang pilit bago dahan-dahang hinubad ang singsing mula sa daliri. Tinitigan ko ito ng ilang segundo bago nagpakawala ng buntong huminga. Nilagay ko ito sa maliit na kahon kasama ang iilan kong hikaw at saka binalik ang kahon sa ilalim ng kama ko dito sa mansiyon.
Hindi na naman kami kasal so I believe I don't need to wear it as it only reminds me of his cruelty and rudeness.
Planado na ang lahat pati ang flight ko papunta sa France sa tulong na rin ng connections ng mga Alejandrona kaya mas napadali ang lahat. But the moment I prepare my staffs, a news from my grandmother made me froze.
"I-Is that true, Lola?"
I am shaking habang nagtataka naman si Mommy habang tinitigan akong kausap si Lola sa telepono.
"Gab is awake, Hillary— your son is finally awake..."
Umiyak ako na nanginginig habang hindi makapaniwala. After three years, my son finally woke up.
"I'll re-sched my flight, uuwi po ako d'yan ngayon mismo."
I told her to end the call. I am staring at my mother who is still puzzled because of the way I panicked and shocked.
"Hillary, what's going on?"
"M-Mom, gising na si Gab."
Tulad ng reaksiyon ko kanina, gulat na gulat din ito at aagad ako nitong niyakap at sabay kaming umiyak dahil sa saya. Hindi niya rin akong hinayaang bumyahe ng mag-isa kaya sasama raw siya.
-
Pinagmasdan ko ang buong mansyon habang inaalala ang mga masasayang nangyari rito. Siguro kung dadalhin ko ang anak ko rito baka matutuwa 'yon lalo na at kulay pula ang aming bahay which is his favorite color.
Anak ko...
I smile on that though.
Ilang oras na lang anak, magkikita rin tayo.
Napabuntong hininga na lang ako nang biglang mapansin ang presensya ni Mommy sa gilid. She is wearing a floral dress that suits her tan skin. Kay Daddy talaga ako nagmana sa kutis kasi mestiso ito samantalang morena naman si Mommy.
"Are you now ready, my princess? Everything now is already settled." Mom said after I checked my things.
"Handang-handa na Mom, I want to see my son."
"Alright, me too. I really miss my grandson. So let's go now, honey..."
I smiled as she holds my arm gently and we both walk towards the car. Nakita ko si Dad na nakatayo sa labas ng kotse niya kaya binuksan ko ang bintana ng kotseng sinasakyan naamin ni Mommy para kumaway sa kaniya. He smiled and made me a promise to bring home my son here. 
Isang simpleng ngiti lang ang binigay ko sa kaniya kasi hindi ko kayang mangakong magagawa ko iyon. Lalo na dahil alam ko sa sarili kong ayaw ko talagaang iuwi munaang anak dito. Masyadong magulo ang buhay dito sa Pinas and I don't want to give my child a life full of media.
We arrived at the airport habang hila-hila ko ang malaking maleta. Madami akong dalang gamit dahil hindi ko alam kung kailan uuwi. O baka hindi na talaga ako makauwi. I want to be with my son, from now on. Wala na namang rason para umuwi ng Pilipinas, Mom and Dad will visit us in Paris anyway. I'm sure about that.
Before I left, our family lawyer asked me to sign the divorce papers at siya na raw ang bahala sa lahat. 
Ngayong mapuputol na ang lahat ng sa amin ni Juanito, I would love to be single forever while taking care of my son.
He was in comma three years ago because of a car accident. Ako ang nagmaneho ng sasakyan habang na sa likod ko ang anak that moment dahil galing kami sa bahay ni Lola nang bigla kaming nabangga ng isang malaking truck. Sinisi ko ang sarili ko dahil sa nangyari sa kaniya, sinisi ko ang sarili ko na hindi ko nagawang protektahan ang sariling anak.
It was a hit and run incident. Hindi nadakip ng mga pulis ang driver nang bumangga sa amin pero napag alaman kong namatay ito dahil nahulog sa bangin ang truck matapos nito kaming mabangga at mabilis na nagmaneho para tumakas.
Nagtangka akong magpakamatay. I tried to end my life many times but every time I look at Gab na lumalaban para mabuhay, I realized that I should fight too.
And this is it. The battle is already finished. Hindi man sa laban ng pag-ibig ako nagwagi, may anak naman akong higit pa sa kahit na ano at sino sa buong mundo ko.
Naglakad kami patungo sa eroplanong sasakyan namin nang matapos na naming asikasuhin lahat ng papers and passports. Umupo ako sa seat number ko at pagod na umupo sa pinakadulo ng eroplano katabi ng bintana.
I took a deep breath for the nth time when I felt my phone rang. Hindi ko pa ito nakukuha mula sa bad na bitbit ko nang pigilan ako ng isang security personnel looks at me. Kasunod na lumapit sa akin ang isang flight attendant na babae while flashing a bright and welcoming smile.
“Hello good friday, Ma'am. Please turn off your phone right now. Thank you...”
Sumunod na lang ako at agad na kinuha ang selpon mula sa bag without looking at the caller dahil natataranta na rin ako dahil sa boses ni Mommy na kinakausap ako sa gilid.
Nang mapatay ito ay binalik ko ka agad sa bag at tinuon ang mata sa gawi ni Mommy kahit na lumilipad ang utak ko sa ibang bagay.
God please, let me live a peaceful life this time. With myself, parents and my son.
-
Hindi naman kami nahirapan hanapin ang hospital kung saang hospital lalo na at tandang-tanda ko pa rin ito.
Me and my mom entered the hallway until I see my grandmother in the side way.
"Hillary my apo..."
Salubong sa akin ni lola nang makalapit kami ni Mommy sa puwesto niya. Kakalapag pa lang ng sinakyan naming eroplano papunta dito sa France but I immediately went straight here. 
"L-La, where's my son?" I was shacking too much because of the mixed emotions that I feel this moment.
Naghahalo ang kaba, tuwa at excitement.
She assisted me along with Mom. I slowly open the door and saw my handsome little boy who is smiling widely to a nurse.
Noong unang mga segundo ay nanatili lang akong nakatayo sa may pinto para pagmasdan ang anak. He looks pale, thin but happy at the same time. Naiiyakakong lumapit at agad itong niyakap ng mahigpit.
"M-Mommy is here anak, I'm here... Oh thank God..."
I cried again before I let go of him. Tinitigan niya ako and I did the same thing. His brown pearl eyes, long sharp nose, pinkish lips and checks reminds me of him.
A lot.
"M-Mom? Are you my mom?"
"Shh, yes. Yes I am. Please don't cry baby... I'm here now. I love you..."
"G-Gab is my n-name." utal-utal nitong sabi dahil na rin siguro sa tagal niyang hindi nakapagsalita.
"Yes yes, you are Gab. My precious Gab. I'm sorry baby because Mommy did not able to save you."
"I-It's not your fault Mommy."
I took a deep breath.
"Can you promise me on thing, baby?"
He just nodded while his angelic face is still smiling while crying.
"Can you promise me that you will be strong? Because I don't know what will I do if you leave me."
He nodded again and gave me a smile of assurance. And I will also promise to be a good single mom. Wala na akong hihilingin pa sa pagkakataong ito.
Ubos na rin ang mga sana ko sa buhay.
Because me and my Gabriel Ford Alejandrona will live our lives alone from now on.
And I will never ever let his bastard father know a single info about us. Siguro nga masaya na yun dahil sa wakas ay wala na ulit siyang sabit. At wala na akong pake.