SAPO ni Pinay ang ulo. Walang pumapasok sa utak niya. Dumadaan lang sa paningin niya ang mga letra sa law book. Pangatlong araw na niya sa Stallion Island. Ginugol niya ang lahat ng iyon sa pagre-review. Maulan pa rin sa labas kaya di pa siya lumalabas. Tatlong araw na rin siyang nagkukulong sa kuwarto para di makita si Lee at nagkukunwaring nagre-review. Dinadalhan na lang siya nito ng pagkain at di inaabala sa pagre-review niya. Malapit nang sumabog ang utak niya. May tatlong araw pa bago lumabas si TJ sa lungga nito. May tatlong araw pa siya para mag-concentrate sa pagre-review.
Napapitlag siya nang kumatok si Lee sa pinto ng kuwarto niya. “Pinay, iiwan ko dito sa pinto ang dinner mo.”
“Thank you!” sigaw niya at nang marinig ang yabag ng paa nito na palayo ay nagkukumahog siyang kunin ang pagkain. Hangga’t maari ay ayaw niyang makaharap si Lee. Baka mamaya ay nakawan na naman siya ng halik. Ngayon pa nga lang ay nawawala na ang konsentrasyon niya sa pagre-review. Ayaw niyang mawala pa pati ang atensiyon niya sa kay TJ.
Shame on him if he kissed her once. Shame on her if she allowed him to kiss her twice. Dapat mabura na sa isip niya ang halik nito.
Si TJ ang gusto niya. Si TJ na ang mahal niya. Kung kinakailangan na mag-akyat bahay gang siya sa villa ni TJ o aswangin niya ito para makita niya ito at mabura na sa isip niya si Lee ay gagawin niya.
Naubos na niya ang hapunan niyang beef stew pati ang chocolate cake niyang dessert. Kinukumbinsi pa rin niya ang sarili niya na walang halaga sa kanya si Lee. Na di niya ito kailangang makita. Na lalabas lang siya sa lungga niya oras na panahon na para magkita sila ni TJ. Pero bakit parang gusto niyang makita si Lee?
Matapos ang mahabang deliberasyon ay nagdesisyon siyang lumabas ng kuwarto. Naabutan niya si Lee na nakatutok sa laptop computer nito. Dali-dali nitong iniwan ang ginagawa nang makita siya. “Tapos ka nang kumain?”
“Oo. Nabusog nga ako.”
“Anong gusto mong midnight snack?” tanong nito at kinuha ang bitbit niya. “Kagabi nga di ka na halos natulog. Bukas pa rin ang ilaw mo hanggang alas singko.”
“Oo. Nag-review lang ako.” Ni-review niya ang kissing scene nila sa kukote niya. Di rin siya makatulog dahil doon. Babagsak talaga siya sa exam kapag patuloy niyang iisipin si Leigh Armaund.
Huhugasan na niya ang plato nang pigilan nito ang kamay niya. “Huwag mo nang hugasan iyan. Baka mapasma ka. Pagod ka sa kare-review mo. Ako na.”
“Ha? Hindi ba ikaw nga ang babad sa computer?” Maghapon itong nakikipag-meeting at nagtatrabaho. Minsan nga ay may video conference pa ito sa mga kliyente nitong nasa abroad at sa opisina nito sa Manila kung saan partner na ito sa isang business consulting firm.
“Wala iyon. Kaysa naman ikaw ang mapagod.” At binuksan ang gripo.
Ginitgit niya ito. “Prinsipe ka kaya sa inyo. Baka mamaya pagalitan pa ako ng kuya mo dahil pinagliligpit ko ang bunso nila.” Maagang namatay ang mga magulang ni Lee sa isang car accident. Ang Kuya Torque na nito ang nag-alaga sa mga kapatid nito at si Lee ang higit na pinrotektahan ng magkakapatid para di nito maramdaman ang maagang pagkawala ng mga magulang.
Inilapit nito ang mukha sa kanya at tinitigan siya nang matiim. “Kung halikan na lang kaya kita kaysa magligpit ka?”
Parang nakalulon siya ng isang malaking bayabas at bumara sa lalamunan niya. Di siya nakakilos o nakapagsalita man lang. Kung gagalaw siya o kahit huminga man lang ay baka bigla na lang siyang tuklawin nito.
Kung gumalaw na kaya siya para halikan siya nito?
No! sigaw ng isang parte ng utak niya. Di pwede! Baka lalo siyang di makatulog mamaya. She knew that Lee was holding back before. She knew the intensity of his passion. She could see it in his eyes. At di pa siya handang harapin iyon. Gusto niyang panatilihin ang katinuan niya.
“S-Sige! Sa labas muna ako!”
At nagkukumahog siyang pumunta sa verandah para sumagap ng hangin. Kailangang bumalik agad ang normal na sirkulasyon ng hangin sa katawan niya o mako-comatose siya. Only Lee could make her feel breathless and heady at the same time. Lee! Lee! Lee! Sawang-sawa na siya!
Napapitlag siya nang buksan nito ang sliding door at umupo sa rattan chair sa verandah. “This is the most fantastic sight after a day’s work.”
“Ha?” usal niya at nilingon ito. Nakatitig kasi ito sa kanya. As if she was the most beautiful sight. Mabilis niyang iniwas ang mga mata. Pilit siyang nag-focus sa madilim na langit at dagat. May kalakasan pa ang hangin at umaambon pa. “M-Maganda pala ito sa isla kahit na makulimlim.” Pilit siyang tumawa at inunat ang dalawang kamay. “Maswerte ka talaga dahil member ka dito.”
Ang totoo ay walang exciting sa view. Mukha siyang tanga dahil puro basura na lang ang lumalabas sa bibig niya. Buti nga ay di siya nautal. Nakakailang ang titig nito. Kung di siya iiwas, baka maging gelatin ang tuhod niya.
“Hindi naman ako maswerte dahil member ako dito. Mas maswerte ako dahil kasama kita ngayon.” Tumayo ito sa tabi niya at pinagmasdang mabuti ang mukha niya. “You are the most wonderful sight, Pinay.” Kinuha nito ang kamay niya at idinampi ang palad sa pisngi nito. “I miss you.”
Parang hinampas siya ng alon habang nakatitig sa malamlam nitong mata at habang nararamdaman ang init ng balat nito sa kanya. For sometime, she missed hearing those words from him. Iyon ang sinabi nito noong huling beses siya nitong tawagan bago ito pumunta sa Amerika para sa Masterals nito.
Parang isang bahagi ng puso niya ang muling nabuhay. A part of her heart that was longing for him and still loves him.
“No!” mahina niyang usal at nagtatakbo pabalik sa kuwarto niya.
Ayaw na niyang bumalik doon. Lee hurt her once. Di na siya babalik doon. Mabuti nang kaibigan na lang ang ituring niya dito. At naroon siya para kay TJ kahit sabihing kabaliwan iyon. Mas kabaliwan kung mamahalin pa ulit niya si Lee.