RHEIN'S POINT OF VIEW
"You can. You have the power to return and change it. His power and my power. You can use me."
Napatigil ang paghinga ko.
This was the first time.
May isang boses ng babae na bahagyang umalingawngaw sa loob ng isip ko.
"What if you could change it?"
Napakurap siya. "Anong ibig mong sabihin?"
"What if you could go back in time... and undo everything? Bring your mother and your clan back?"
Kumunot ang noo niya. "Rhein, paano mo nalaman na posible pala iyon?"
Pinilit kong ngumiti. "Nabasa ko sa isa sa mga restricted books sa school library."
That was a lie.
The Juelaetornulus Ruihnas... the "Death Jewel"... had spoken to me.
Mariing umiling si Dylan. "No. You can revisit the past, but you can never change it. Any disturbance, no matter how small it is, can rewrite the future."
"Ayaw mo bang makasama sila?" tanong ko. "Don't you want your clan... your mother... to live?"
Bumagsak ang kanyang tingin.
For a moment, akala ko sasabihin niyang oo. But instead, he sighed.
"Oo naman, siyempre. More than anything. But this is what fate gave me, Rhein. We meithi mnarillazas have a major rule: we are forbidden to alter destiny. The cost is too high."
Hindi ako nakakibo.
But what if destiny was never meant to be followed blindly?
Ilang oras kaming naghanap sa mga guho, hoping to find anything that could aid us in the coming war.
Ngunit ang tanging nakita namin ay mga labi ng nakaraan: mga wasak na bahay na nilamon na ng mga ugat at alikabok at mga bitak-bitak na pader na nababalot ng mga baging.
The silence of the place was suffocating.
Then, just as I was about to suggest heading back, eksaktong huminto si Dylan.
Nakatitig siya sa isang napakalaking lumang mansion na nakatayo sa kabila ng isang malawak na field of white flowers. That part was strangely untouched by decay.
"This..." bulong niya. "Ito ang tahanan ng mga pinuno ng Oroses clan."
Todo-ingat kaming naglakad patungo roon.
The gates creaked open, and the air grew heavier, colder.
Pagpasok namin, madilim ang mga hallway at puno ng mga portraits. Karamihan sa mga ito ay punit o sinira. Dust hung in the air like ghosts refusing to rest.
Lumapit si Dylan sa isa sa pinakamalalaking paintings sa dulo ng corridor.
It was ripped across the center, the faces of a man and woman barely visible beneath the scratches.
Iniangat niya ang kanyang kamay para hawakan ang painting. "Sabi ng Rah at Nhar sa akin, sila raw ang mga magulang ko," his voice barely above a whisper.
Naramdaman kong sumikip ang dibdib ko.
He smiled faintly as he glanced at me. "Come on. Gusto kitang ipakilala sa kanila."
Dinala niya ako palabas, sa isang tahimik na garden sa likod ng mansion.
Doon, sa ilalim ng dalawang malalaking puno, ay may dalawang lapida.
"The royal family arranged their burial," mahina niyang sabi. "Unang inilibing ang aking ina sa Abracadabra, pero bago siya namatay, hiniling niyang balang araw ay mailibing siya sa tabi ng ama ko. So when the time came, they fulfilled her wish."
Lumuhod siya sa harap ng mga puntod at marahang inalis ang mga mangilang nalaglag na dahon.
"Mother. Father. This is Rhein."
Tumingala siya sa akin at ngumiti. Isa iyon na mahiyain at parang batang ngiti na nagpakabog sa puso ko.
"My girlfriend."
Napatawa ako kahit may nakabara sa aking lalamunan.
"Ganito mo pala ako ipapakilala," wika ko.
"Well, nothing's wrong with it." Ngumisi siya at ibinalik ang kanyang tingin sa puntod ng mga magulang niya. "Well, it's true. I'm all grown up now."
For a while, nakatayo lang kami roon. Banayad na humahaplos ang hangin sa pagitan ng mga puno. There was something sacred in the stillness... as if the past itself was watching us.
Pumikit ako sandali, sensing a faint hum in the air.
Nang imulat ko ang mga mata ko, nakatayo na si Dylan. His expression was calm and composed once again.
"Let's go," pag-anyaya niya. "Wala na tayong mapapala rito."
Umalis kami sa Oroses na walang ni isang bitbit.
As we teleported back to Mnarr Palace, biglang nagbago ang paligid. The serene quiet of Oroses was replaced by a loud, chaotic commotion.
The moment our feet touched the palace grounds, alam kong may mali.
Nagkakagulo ang mga guards sa courtyard. Tumutunog ang mga kampana mula sa watchtower—tatlong matatalim na tunog na umalingawngaw sa buong halls.
The kind of sound that only meant one thing.
An emergency.
Lumingon ako kay Dylan. Sobrang bilis ng kabog ng dibdib ko. "Anong nangyayari?"
Tumingin siya sa direksyon ng main gate, and his expression darkened.
"I don't know. But whatever it is... it's big."
For a moment, something cold stung in my chest.
Parang binibigyan ako ng babala ng jewel na nasa loob ko.
RONA'S POINT OF VIEW
'War.'
The word itself cracked through the air like thunder, shattering whatever peace remained in the great hall.
"This is bad," narinig kong bulong ni Natre.
"Really bad."
Mabilis na lumapit sa amin sina Rhein, Dylan, at Justin, their footsteps echoing sharply against the marble floor. Nanginig ang palasyo dahil sa mga pagsabog sa labas, as if even the very walls could feel the unrest brewing beyond its borders.
Nagsimula nang sunod-sunod na dumating ang mga reports. Naririnig namin ang mabibigat at habol na tinig ng mga guards at scouts.
Half of our territories had fallen.
Entire villages had been conquered and turned into allies of the Deorcanen Clan.
The news hit like ice water down my spine.
How could this happen so fast?
"There's a traitor," sambit ko matapos ko itong mapagtanto.
Everyone turned to me.
Kumunot ang noo ni Dylan, while Justin's jaw tensed, his aura flickering with restrained anger. Nahagip ko ang isang sulyap sa pagitan niya at ni Rhein—one that carried the same dreadful realization.
Someone among us had been feeding the enemy.
At pagkatapos, isang hikbi ang biglang bumasag sa katahimikan.
It came from behind us.
Si Audrey iyon.
Nakatayo siya roon, nanginginig. Her eyes were red and swollen, while her hands clutched her black cloak as if trying to hold herself together.
The hall fell silent.
"I... I did it," nauutal niyang pag-amin, tears spilling freely now. "Ako po ang traydor."
"What did you say?" Mababa ang boses ni Justin.
Bumagsak si Audrey sa kanyang mga tuhod. Nanginginig ang kanyang katawan.
"I told them about you," pag-amin niya, turning toward Justin with a look of raw guilt. "About your mission. About your connection with the Deorcanen Clan."
Humigpit ang hawak niya sa kanyang cloak.
"The leader... he told me... he told me he could bring my mother back to life if I helped him."
Nanlaki ang mga mata ni Rhein. Hindi siya makapaniwala. "Audrey..."
"I thought I could save her!" sigaw ni Audrey. "I thought there was still a way!"
She lifted her gaze, broken and hollow.
"But I went to the restricted section of the royal library last night... and I read everything. Every ancient script... every forbidden spell."
Nabasag ang boses niya.
"There's no mnarill that can bring back the dead. Not even the greatest spell can reverse death once it's been sealed."
Her confession hung in the air like a curse.
No one dared to move.
We were all too stunned to even speak.
Then, suddenly, the world stopped.
Literally.
Huminto ang hangin sa kalagitnaan ng paghinga nito. The faint ripples of mnarill lingering in the air became visible, suspended like threads of light.
Hinawakan ko ang kamay ni Audrey as we all ran toward a nearby room whose door was already slightly open. We hurried onto its balcony, desperately trying to see what was happening outside.
What she did was indeed inexcusable.
Sa ngayon, wala kaming oras para pag-isipan ang bigat ng ginawa niya o kung paano namin siya haharapin.
Right now, we had more important things to deal with.
Dumilim ang himpapawid.
From the far distance beyond the palace gates, a wave of dark energy began to rise. It was as if storm swallowing the world.
The Deorcanen Clan...
The King and Queen appeared in the middle of the chaotic palace grounds, radiating the kind of power that made even the air bow in reverence.
Sabay nilang itinaas ang kanilang mga kamay at itinapat ang kanilang mga palad sa kalangitan.
A surge of ancient light erupted, piercing through the clouds. Nayanig ang lupa sa lakas nito. Ang langit ay tila nabiyak, revealing a spiraling storm of gold and white mnarill.
"What's happening?" sigaw ni Rhein, halos malunod ang boses niya sa rumaragasang enerhiya.
"A summoning spell," sagot ko. "Nagpapadala sila ng signals—mga letters na gawa sa liwanag—sa bawat mnarillaza sa human world at sa buong Mnarra... sa mga nananatiling tapat sa royal bloodline... sa mga may kakayahang lumaban."
All around us, streaks of glowing seals began descending like shooting stars, each carrying the royal insignia - a gold feather. Each was destined to find its bearer.
And once a mnarillaza touched it, they vanished and teleported instantly to Mnarr Palace.
"Natre, sabihin mo sa akin na hindi ito nangyayari."
"Unfortunately, Princess, it is happening."
"Damn it."
Gusto ko talagang sumigaw ngayon.
GREAT CRESCENT MASTER'S POINT OF VIEW
Mula sa bintana ng aking silid, tanaw ko ang kaguluhang kumakalat sa buong Mnarra. Kahit rito ay dama ko ang lakas ng deore mnarill na nasa palasyo. Isa itong madilim na bahid na tila dumudungis sa mismong daloy ng mahika.
Tahimik ang Abracadabra Town, ngunit mapanlinlang ang katahimikang iyon. Puno ng mga sibilyan ang mga lansangan na walang kamalay-malay na ang digmaang nangyayari ay maaaring umabot sa kanilang mga tahanan anumang oras. 
Kailangan kong maghanda.
Dahan-dahan akong naglakad sa mga pasilyo habang humahagod sa sahig ang laylayan ng aking lilang kasuotan. Pinagdadampi ko ang aking mga kamay sa mga kagamitan ko. Kasabay nito ang pagpintig ng mnarill na dumadaloy sa buong bayan.
Buhay pa rin ang mga pangproteksyong engkantasyon na matagal ko nang inilagay. Ang mga iyon ay maaari lamang magpabagal sa paglusob ng Deorcanen Clan.
Ngunit hindi babagsak ang Abracadabra. Hindi habang ako ang pinuno.
Hinayaan kong gumala ang aking paningin sa padilim nang kalangitan. Nananatiling kalmado ang aking puso habang nagmamasid ako sa paligid.
Ramdam ko ang mga hibla ng kapalarang unti-unting nagkakabuhol-buhol. Pinagdurugtong ang mga ito ng mahika at panganib.
Ang lahat ay nakasalalay na sa Ikalawang Prinsesa.