“Naiintindihan ko, dad,” sabi niya. Ganoon din siya kay Robinson. Parang binigyan siya ng bagong buhay.
“Really?”
“Yes. So, if you want to stay, then stay with him. I won’t stop you.”
“Hindi mo ako pipiliting bumalik sa Amerika?”
“Kapag nagsumbong sa akin si Rex na pinasasakit ninyo ang ulo niya, I will send you back home,” banta niya dito.
Niyakap siya nito. “Salamat, Ashley. This is means a lot to me.”
“I love you, Dad. Hindi ko nasasabi matagal na, but I do.”
“I also love you, hija. At gagawin ko rin ang lahat. Gusto mo bang pikutin ko si Robinson para sa iyo?”
“Dad! I am not desperate. I can handle my own love life.”
“Can you really?”
“Ako na po ang bahala kay Robinson.”
“SABI ni Nanay magdala ka daw ng palutong at chicharon.” At inilapag ni Robinson ang tig-dalawang balot ng chicharon at palutong sa kama.
“Hindi kaya over baggage na ako?” tatawa-tawang tanong ni Ashley.
Nag-eempake na siya para sa pagbabalik niya sa Maynila. Sa isang buhay na ang flight niya pabalik ng Amerika. Nasa Manila na rin ang cellphone niya at laptop replacement. Makakabalik na siya sa normal na buhay.
“Mahirap na daw kasing maghanap niyan sa Amerika,” anang binata.
“Thanks. I really appreciate it. Mami-miss ko pag-aalaga ni Nanay Talia sa akin. Kayong lahat.”
“Ikaw din naman mami-miss namin. Secured na ang paintings?” tukoy nito sa mga paintings nito na ipapadala sa gallery bilang sample.
“Yes. Nai-send ko na rin sa kaibigan kong may gallery ang pictures ng paintings mo. He is really interested.”
“Huwag mong kalilimutan ang regalo ko sa iyo,” anang binata at tinanggal ang painting sa dingding. At binakbak ng binata mula sa kuwadro ang canvass. “Nalaman ko mula sa kay Rex na di mo na isasama ang dad mo pauwi. Maiiwan na siya dito.”
“Dito siya mas masaya kaya hahayaan ko na siya.”
“Payag ka na sa relasyon nila?”
“Di ko naman maibibigay ang kaligayahan at pag-aalaga ni Rex sa kay Dad. At hindi rin naman mabibili ang pagmamahal at pag-aalaga na iyon. That is priceless.”
Tinitigan siya ng binata. “Malaki na talaga ang nagbago sa iyo.”
“You changed me. Nakita na maraming mas importanteng bagay sa buhay. Thanks for changing my heart, Robinson.”
“Ashley...”
Ginagap niya ang kamay ng binata. “I like you.”
“Gusto rin kita,” anito at ngumiti.
Ipinilig ng dalaga ang ulo. “No. Not as a friend. I like more than a friend. I think I...” love you.
Subalit nabitin ang sasabihin niya nang katukin ni Jonnelyn ang pinto. “Kuya, may emergency. Binugbog daw ng anak ni Mayor si Lhala.”
Biglang binuksan ni Robinson ang pinto ng kuwarto. “Anong nangyari?”
“Pinagselosan kasi ‘yung artista na guest sa party. Inaway-away sa harap ng bisita. Tapos ginulpi tuloy siya ng anak ni Mayor.”
Sumasal ang kaba sa dibdib ni Ashley. Sinabi na nga ba niya’t di gagawa ng di maganda ang anak ni Mayor. Di niya maiwasang maawa kay Lhala.
“Nasaan si Lhala?” tanong ni Robinson.
“Nasa ospital sa kapitolyo. Wala nga daw gustong mag-alaga sa kanya at tumulong dahil malilintikan sa anak ni Mayor.”
“Aalis muna ako,” sabi ni Robinson. Halata ang pagkataranta nito. Nang mga oras na iyon ay parang may kutsilyong tumarak sa didbib ni Ashley. Animo’y naglaho siya sa mundo ni Robinson. Si Lhala na naman ang sentro ng daigdig nito.
“Huwag mong sabihin na pupuntahan mo siya, anak?” tanong ni Nanay Talia.
“Nay, kawawa naman si Lhala.”
“E paano naman ang nobya mo?” tanong ng ama ng binata at nilingon siya.
“Sige na. Puntahan mo na siya. Kailangan ka niya ngayon,” sabi niya kahit na masakit sa dibdib niya.
Hinalikan siya sa pisngi ni Robinson. “Thanks, Ashley.” At malungkot na lang niya itong pinagmasdan habang palayo kahit parang dinaganan ng hollow blocks ang dibdib niya. Di man lang niya nasabi dito na mahal niya ito.
“Bakit mo pinayagan si Kuya?” reklamo ni Jonnelyn.
“Kasama iyon sa minahal ko sa kanya. Di niya pinapabayaan ang mga taong nangangailangan sa kanya.” Dahil di niya mapipigilan si Robinson para saklolohan ang babaeng totoong mahal nito. Tapos na ang pagpapanggap nila.
“BAKA mahuli ka na sa flight mo, Ashley. Alam mo naman nuknukan ng traffic ngayon. Pupuntahan mo pa ba si Robinson sa ospital?” sabi ni Rex habang bumibiyahe sila paluwas. Ilang oras niyang hinintay ang pagbabalik ni Robinson mula sa pagdalaw kay Lhala pero di pa rin ito bumabalik.
“Gusto ko lang magpaalam sa kanya at magpasalamat,” aniya at malungkot na itiningin ang mata sa labas. Ayaw niyang umalis ng Pangasinan nang di niya personal na nakakausap ang binata.
Makalipas ang ilang minuto ay nakarating na sila sa Pangasinan Provincial Hospital. Kinakabahan pa siya nang katukin ang suit na inookupa ng dalaga. Si Robinson ang nagbukas niyon. “Hi!” bati niya sa binata. Magulo pa ang buhok nito at mapungay ang mata. Mukhang kagigising pa lang.
“Ashley! Sorry kung hindi na ako nakapunta para ihatid ka. Hindi ko kasi maiwan si Lhala,” anito at inilahad ang kamay sa hospital bed.
Nang lumapit siya ay halos di na makilala ang mukha ng babae dahil puso pasa. Nakabenta din ang braso nito at ang binti. Malayo ito sa maganda at mataray na Lahlal na nakikita niya. Bagamat tulog ito ay bakas ang sakit sa mukha. Kahit na may di sila napagkasunduan ng babae, hindi niya hihilingin sa pinakamortal niyang kalaban ang pinagdadaanan ng babae.
“How is she?”
“She’s still not okay. May fracture siya braso at binti. She is bruised all over. Inaasikaso ng magulang niya ang kaso dahil si Mayor mismo ang nagpakulong sa anak niya.”
“Good. Mabuti naman at di niya kinukunsinti ang anak niya. Dapat lang iyon sa kanya,” aniya at itinaas ang baba. Buti naman at di nawala ang sampalataya niya sa sangkatauhan. May mga magulang pa rin pala na di kusintidor sa kalokohan ng mga anak.
“I am sorry. Hindi kita maihahatid sa airport. Hndi kasi ako makaalis dito.”
“I understand. Importante ito sa iyo. Kailangan ka ni Lhala ngayon.” Ito na ang pagkakataon ng binata para makasama ang babaeng mahal nito.
“Ashley, importante ka rin sa akin.”
“I know. And I understand. Sana gumaling din si Lhala. Sigurado ako na magiging masaya siya kapag nakita ka niya sa tabi niya. Iyon naman ang gusto mo, hindi ba? Iyon ang plano natin. Na makita niya sa wakas kung sino talaga ang nagmamalasakit at nagmamahal sa kanya.”
Importante siya kay Robinson bilang kaibigan. Hanggang doon lang. Di naman nito kailangan pang sagutin kung gusto rin siya nito dahil alam niya kung para kanino ang puso nito.
“Robinson! Huwag mo akong iwan,” ungol ni Lhala at inangat ang kamay.
“Imust get going.” Kinintalan niya ng halik sa pisngi ang binata at saka nagmamadaling lumabas ng silid. “Goodbye, Robinson.”
Pumatak ang luha sa mata niya habang naglalakad palayo. Tanggap na niya na mas mahalaga si Lhala kaysa sa kanya. She was just a fake girlfriend. Si Lhala ang talagang mahal nito. Pero gusto niyang maging masaya para kay Robinson. Nakita ni Lhala na karapat-dapat itong mahalin. Na ito ang totoong maaasahan ng binata. Natupad na rin ang pangarap nito.
At siya, masaya na siya na naging parte siya ng buhay nito kahit sandali lang. Hindi niya makakalimutan ang Pasko na iyon.