ALAS diyes na ng gabi pero di pa rin makatulog si Ashley. Tulog na ang mga tao sa bahay pero di pa rin siya inaantok. Nakatunghay lang siya sa Christmas tree at naalala kung paanong siya ang naglalagay sa tuktok ng Christmas star. Pakiramdam niya kapag Pasko noon ay di siya umalis sa pagiging bata. And she felt that way again. Masaya siya dahil may magaganda siyang alaala at naalala din niya ang mga lumang alaala.
“Gising ka pa rin?” untag sa kanya ni Robinson.
“Ikaw nga akala ko kanina ka pa tulog.” Matapos kasi nitong buhatin sa kuwarto ang dalawang bata na nakatulog sa kwentuhan nila ay nagpaalam na rin itong matutulog sa kubo.
“Nakita ko kasing bukas pa ang ilaw dito kaya tiningnan ko dahil baka nakalimutang isara ang Christmas light.”
“Sorry. Hindi pa kasi ako makatulog. Nagre-relax lang ako dito.”
“Napagod ka yata sa pakikipagkwentuhan sa mga pamangkin ko,” anang binata at tinabihan siya.
“Sila ang napagod sa akin. They are curious. Gusto nilang malaman kung ano ang meron sa Amerika at kung ano ang trabaho ko.”
“Gusto na rin nilang sa New York magtrabaho at maging accountant gaya mo. Mukhang ikaw na ang paborito nila ngayon.”
Huminga ng malalim si Ashley. “Ganoon din ang pangarap ko dati. Makarating sa Amerika ang buong pamilya tapos doon kami magkakaroon ng mas magandang buhay. Pero dapat pala maging maingat ka sa hinihiling mo. Baka hindi iyon ang inaasahan mong makukuha mo. Baka may malaking kapalit. Natupad nga lahat ng hiniling ko pero mag-isa lang ako. Wala na ang pamilya ko.”
“Pinaghirapan mo naman kung saan ka naroon. Nag-aral kang mabuti at nagsikap ka. Hindi naman ibig sabihin kapalit niyan ang pagkawala ng pamilya mo.”
Nilingon niya ang binata. “Oo. Pero iniisip ko rin kung hindi kami napunta ng Amerika, buo pa kaya ang pamilya ko? Mahirap kaya kami pero buo at masaya?”
“Wala naman sa mga kamay mo kung anong nangyari sa kanila o desisyon nila sa buhay. Seventeen ka lang nang maghiwalay ang magulang mo. Wala kang magagawa sa desisyon nila. Di mo mababalikan ang nakaraan pero pwede mo pang baguhin ang buhay mo ngayon. Pwede ka pang magkaroon ng sarili mong pamilya na magpapasaya sa iyo,” anito at ginagap ang kamay niya. “Gusto ka ng pamilya ko. Mas paborito ka na nga ng mga pamangkin ko kaysa sa akin. Saka pati si Nanay asikasong-asikaso sa iyo para daw di mo ako hiwalayan agad.”
Humilig siya sa balikat nito para di nito makita ang pangingilid ng luha niya. “Salamat kasi pinahiram mo sa akin ang pamilya mo. Salamat dahil hinayaan mo akong maglagay ng Christmas star. Salamat dahil naramdaman ko ulit na may pamilya ako kahit na sa loob ng mahabang panahon akala ko ayos lang ako kahit mag-isa.”
Hinaplos ng binata ang buhok niya. “Kahit anong mangyari, parte ka na ng pamilyang ito. Pwede kang laging bumalik dito. Hindi mo kailangang maramdaman lagi na mag-isa dahil nandito kami para sa iyo. Kahit pa bumalik ka na sa Amerika, pwede mo pa rin kaming kausapin kung gusto mo ng pamilya.”
Habang nakahilig siya sa balikat ni Robinson ay naramdaman niya na kontento siya nang mga sandaling iyon. Kung nasa New York siya ngayon, maaring natataranta siya dahil sa trabaho. Doon na naman iikot ang buhay niya pero di siya masaya.
Now she felt at home and content. Si Robinson ang nagbibigay ng direksyon sa kanya para mabalikan niya ang masasayang alaala at matagpuan ang mga tao at bagay na nagpapasaya sa kanya.
He was star. He was giving her a new direction. Kapag nawawala siya, ito ang tumatanglaw sa kanya sa dilim para malaman niya kung saan siya pupunta. Sana lang ay hindi ito mawala sa paningin niya. She didn’t feel want to feel lost anymore.
“TITA ASHLEY, wala na sila. Pwede ka na pong pumasok,” sabi ni Duncan sa kanya habang nakatago sila sa gilid ng lumang kamalig na ngayon ay tirahan na ng alagang itik ng pamilya. Pinanood niya ang pagdaan ng mga itik kasunod ang kiti ng mga ito para lumangoy sa sapa.
“Okay. Ako na ang bahala,” anang dalaga at dali-daling pumasok sa kamalig.
Katatapos lang nilang magsibang-gabi. Ayaw siyang patulungin na magluto ng agahan dahil bisita daw siya kaya napagdesisyunan niyang kuntsabahin ang dalawang bata para may magawa. Ang mga ito daw ang nautusan na manguha ng itlog para sa agahan at nagprinsinta siyang siya na lang ang gagawa. Di naman siguro mahirap kumuha ng itlog mula sa pugad.
Mistula siyang pumasok sa kuweba ni Alibaba nang makapasok at makita ang pugad ng mga ibon. Nagningning ang mga mata niya na parang mamahaling ginto at hiyas ang nasa paligid niya. Excited siyang dumampot ng itlog. “Shopping spree!” Nakakuha na siya ng sampu nang sumigaw ang dalawang bata. “Alis na po tayo. Andiyan na sila.”