Chapter 10
Jenny's Point of View
Ngayon ko lang napagmasdan ang kabuuhan ng mukha ni Mokong at may ibubuga rin pala siya. He have this beautiful and straight hair na medyo kumakalat sa noo niya. Maganda at mapupungay rin ang mga mata niya at ang mahabang mga pilik mata. Matangos rin ang ilong niya ay nakailang lunok ako ng matapat ang mga mata ko sa kissable lips niya na napakanatural ng pagkapula...
"What happened Jenny?" I realized our position right now kaya namula talaga ang mukha ko na parang kamatis dahil sa hiya ko.
"Ah w-wa-ala" utal utal rin ako sa pagsagot ko.
"Ah ganoon ba, sige" sabi nito at aalalayan nasana akong tumayo ng biglang kumidlat nanaman at parang papasok ito sa bintana niya...
"Don't leave me" sabi ko sabay yakap ng mahigpit sakanya at isiniksik ang mukha ko sa dibdib niya habang nakahiga parin kaming dalawa.
"Sige, upo muna tayo" mahinang bulong nito sabay haplos sa likod ko at inalalayan akong tumayo.
Umupo ako sa couch niya at tinabihan ako nito...
"May takot ka ba sa kulog at kidlat?".
"Oo" patuloy parin ang ang panginginig ng buo kong katawan.
"I'm here so you don't have to be afraid anymore" at kumalma naman ako at tumigil na ang panginginig ko.
Bigla nanamang kumulog at kumidlat pero kaagad akong yinakap ni Edward at tinakpan ang tenga ko.
"Thanks".
"It's fine, bakit ka ba takot sa kulog at kidlat. You know, you can tell me why and makakabuti rin ito para hindi mo na maisip na may kulog at kidlat sa labas".
Then he wiped my tears slowly and gently with a smile on his face. Hindi ko alam kung bakit pero sandaling nawala ang pagkainis ko sakanya...
"I'll tell you".
Flashback...
"Mama, papasok na po ako" tawag ko kay nanay dahil kakatapos ko palang maglaro kasama si Kuya Ken sa may ilog...
"At naisipan mo pa talagang umuwi dito Jenny ah!" Singhal ni mama sabay bukas ng pinto at hila saakin sa buhok papasok.
"Ma ang sakit po" iyak kong daing sakanya dahil ang sakit ng pagkakahigit niya rito.
"Tigilan mo ako Jenny dahil wala akong sinabi na lumabas ka!".
"Naglar—" hindi na ako nakapagsalita dahil dummpi saakin ang isang malakas na sampal na naging dahilan para dumugo ang bibig ko.
"Sumasagot ka na ngayong bata ka ha!".
Nanginginig ako dahil sa takot habang nagagalit si mama saakin...
Pinalo niya pa ako ng ilang ulit bago ako hinila ulit palabas ng bahay.
"Mama, please huwag po" pagmamakaawa ko dahil madilim na sa labas at malamig narin...
"Hindi ka papasok ngayong gabi rito dahil hindi mo rin lang naman ako sinunod namg sabihan kita na hindi ka pwedeng maglaro sa labas"...
"Ayaw ko po rito" diyan ka matulog at wala akong pakialam!!!" Magtanda ka!!!" Sabay sara ng pinto at naiwan akong umiiyak habang pilit na binubuksan ang pinto.
Inabot siguro ng isang oras ang pagkatok ko pero walang nangyari kaya umalis nalang ako at planong matulog sa may waiting shed nalang. Papunta ako ng waiting shed ng biglang umulan ng malakas kaya binilisan ko pa ang takbo ko patungong waiting shed.
Nakarating naman ako pero talagang basang basa na ako at nanginginig na sa lamig. Pinilit ko ang sarili ko na hindi lamigin at humiga sa upuan ng waiting shed.
Makakatulog nasana ako ng biglang mamatay ang ilaw sa buong paligid at pati narin sa mismong kinaroroonan ko at sinabyan pa ng malakas na kulog at kidlat...
End of Flashback
"Ang sabi ng mga tanod saamin ay nakita raw nila ako kinaumagahan na walang malay at nanginginig sa lamig" paliwanag ko sakanya.
"Wala man lang consideration iyong Nanay mo saiyo eh 5 years old ka palang naman noon eh" tiningnan ko siya at halatang seryoso talaga siya sa mga sinabi niya.
"Simula nga nun ay may trauma na ako sa dilim, kulog at kidlat".
"Gusto mo ikuha muna kita ng maiinom?".
"Huwag na please, dito ka lang".
"Sige, hindi nalang muna ako aalis rito pero matulog ka na dahil gabing gabi na makakasama saiyo".
"Hindi naman ako nakakatulog kapag ganito" saad ko naman pero nag thumbs up lang ito at ngumiti.
"Ako ang bahala saiyo babantayan kita" senenyasan ako nito na humiga sa lap niya and sumunod nalang ako dahil antok na antok na talaga ako...
Hinaplos niya ang buhok ko ng mabagal habang kumakanta...
Tinuon ko nalang ang aking atensiyon sa pagkanta niya at hindi ko na maramdaman kung ano ang nangayayari sa labas...
🎶Can this be real?
Could someone tell me please?
That I’m not living in a dream
I’ve waited for so long
I can hardly believe
That love has finally made its way to me
I have it all in you
You’re my dream come true it feels so good to have you here🎶
"Alam mo kung naroon lang sana ako ay tutulungan kita" I can feel his sincerity in his voice and for me it's very calming...
"Thanks"...
Chorus:
🎶With you in life there is nothing I want more
With you in my life by my side forevermore
All the sorrow and tears of yesterday have faded away
Now tomorrow looks so bright baby with you in my life🎶
🎶Holding you near
My spirits seems to fly
My heart has finally found a home
Soft place to land whenever I fall
I’ve finally found someone to call my own
I have it all in you
You’re my dream come true with you I’ll never be alone🎶
"Promise ko na hindi ko na hahayaang mangyari ulit iyon saiyo".
Napangiti ako sa sinabi niya...
"And you can rest assured na hindi ka na muling matatakot pa kaya matulog ka na"...
Chorus:
🎶With you in life there is nothing I want more
With you in my life by my side forevermore
All the sorrow and tears of yesterday have faded away
Now tomorrow looks so bright baby with you in my life
Baby…
With you in life there is nothing I want more
With you in my life by my side forevermore
All the sorrow and tears of yesterday have faded away
Now tomorrow looks so bright baby with you in my life
baby with you in my life
baby with you in my … life🎶
Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako... Nagising nalang ako ng liwanag na nagmumula sa bintana ko na hindi ko pala naisara ang kurtina.
Umupo ako at inayos ang mga buhok ko na nakaharang sa mukha ko ng bigla kong na realize kung ano ang mga nangyari kagabi at napatakip nalang ako sa sarili kong mukha dahil sa hiya... Sh*t bakit sakanya ko pa naipakita ang side ko na iyon? At bigla kong naalala na wala nga pala kaming kasama rito kagabi kaya kaagad akong tumayo sa kama dahil hindi naman ako natulog rito pero bakit dito na ako nagising? Hindi kaya... No! It can't be!!! Agad kong toningnan ang suot ko pero wala namang nangyari rito...
I need to talk to him and make everything clear to him! Sinuklay ko ang aking buhok st naghilamos ng mabilis... Nagpalit narin ako ng damit bago tinungo ang pinto para kausapin siya pero may nakita akong papel sa tapat ng aking pintuan kaya pinulot ko ito at pumasok muli sa loob para basahin...
To Jenny,
Good morning Jenny, si Edward ito or Mr. Mokong para saiyo... I never do anything last night promise. Pinatulog lang kita at dinala sa kwarto mo. I'm sorry if ginawa ko iyan na alam ko namang bawal pero kase hindi ko namang kayang tingnan ang ganoong kalagayan mo. Promise ko na hindi ko na iyon ulit gagawin at mas mag iingat rin ako para hindi mo ako makikita. Please take care... And happy birthday to you... Dahil ayaw mo ng regalo, regalo ko nalang saiyo ang hindi pagpapakita ngayong araw... Enjoy your day and ikumusta mo nalang ako kay baby ah...
From,
EDWARD JONES MONTICELLO/ MR. MOKONG
Kaagad kong nabitiwan ang sulat at tumakbo palabas ng kwarto... Kailangan ko siyang kausapin para makapagpasalamat. I feel guilty of what I've said earlier... Bakit ba kse ganoon ang mind set ko, feeling ko tuloy ay ang sama sama ko.
Pagkababa ko ay nakita ko si Manang Celia na paakyat...
"Manang Celia, nakabalik ka na po pala?".
"Ah oo ma'am, kaninang 5 po. Magaling narin naman po ang anak ko eh".
"Si Edward po ba nakita niyo?" Tanong ko kay Manang. "Baka nakita niyo po kase 5 po kayong dumating".
"Ah wala na po siya rito kaninang pagdating ko rito pero nagtext po siya na umalis raw siya ng 4 and binilinan po ako na magluto ng pagkain dahil birthday niyo raw po,. Happy birthday ma'am".
"Thanks Manang... Salamat po".
"Naka handa na po sa dining room ang mga pagkain, maglilinis lang po ako ng front yard".
"Sige po Manang" kaagad akong pumunta ng dining room at kumain.
Pagkatapos ay naligo para sa gala namin ngayong araw ni Bes pero habang naliligo ay hindi ko mapigilang mag alala, 1 na ako nakatulog kagabi and umalis siya ng 4 which means na wala siyang sapat na pahinga... Naguiguilty tuloy ako sa mga sinabi ko sakanya.
Matapos maligo ay pumunta na ako ng kwarto para magbihis dahil sigurado akong nakapag ayos na iyong si Bes dahil sa ugali pa naman ni Bes...
Natapos akong mag ayos ng biglang may marinig akong door bell kaya tumingin ako sa bintana nitong kwarto ko ng may matanaw akong taxi at si Manong Jome ang pumunta ng gate para tingnan kung sino ito...
Pati rin pala si Manong ay nakabalik narin...
Lumabas ako ng kwarto at bumaba para tingnan kung sino ang pumunta. Sinalubong ako ni Manong Jome at tinanong ako kung kilala ko ba raw ang dumating.
"Ano raw po ang pangalan?".
"Corrine Suarez daw po ma'am".
"Ay kaibigan ko po iyon Manong, ako nw bahala sakanya".
"Sige po ma'am dahil meron rin po kase akong inaayos sa kotse sa ngayon eh".
Umalis na si Manong Jome kaya kaagad kong tinungo ang gate at si Bes nga talaga ang dumating kaya pinagbuksan ko siya ng gate.
At kung epic angg reaksiyon ko pagkapasok ko rito ay mas epic yata itong sakanya...
"Bes, sure ka ba na dito ka nakatira?" Tanong nito kaagad sabay yugyog saakin ng malakas.
"Tigilan mo nga iyan Bes dahil baka mahilo ako ng gawa mo eh".
"Ito naman, naiinggit lang ako saiyo noh! Biruin mo, bukod sa supportado ka na eh dito ka pa pinatira".
"Kain nalang tayo, dami mong daldal eh".
Sumunod ito saakin at todo ang daldal nito sa kada madaanan namin na tinalo pa ang vloggers na nag vivideo ng tour sa mga bahay nila...
"My ghodd!!! Bes ikaw na talaga" sabi nito ng maka upo kami sa dining table habang hinahalik halikan nito ang table at upuan niya...
"Stop it, para kang aso sa ginagawa mo" sita ko rito pero tinignan lang ako nito sabay labas nblabi niya na parang nasasarapan....
"I'm just tasting it kung masarap" napahawak nalang ako sa noo ko dahil sa pinaggawa niya...
"Manang, pahanda po ng makakain".
"Yes ma'am".
"Wow! Mayaman na talaga itong bes ko ah. May maid na".
Pinalo ko ito ng mahina sa balikat dahil sa kung ano ano ang pinagsasabi pero tawa lang ng tawa ito.
Matapos naming kumain ay nag aya naman ito sa pool at naligo, ang sabi niya raw kase ay dito nalang kami gagala sa bahay instead na lumabas. Wala namang problema iyon saakin dahil maging ako man ay walang ganang lumabas eh.
"Sarap pala talaga dito sa saiyo bes" sabi nito habang kumakain ng ice cream at nagtatampisaw ang paa niyasa pool...
"Okay naman rito" sabi ko naman dahil kung saan pa mapunta ito...
And iyon nga ang nangyari!!! Nagpalibot siya sa buong bahay na para bang tour guide ako... Iba din naman kase itong si Bes eh...
"Pakita naman ako ng pic ni Mr. Right mo" sabi nito kaya nagulat ako doon...
"Wala ako".
"Weh?".
"Wala nga promise".
"Eh sa mga rooms ba dito wala?" Tanong niya at bigla kong naalala ang room na pinangyarihan kagabi at hindi ko nahalata na namumula na ako...
"Hoy! Bes" sinamahan ko siya sa loob at doon nga ay may picture frame siya... Nagulat nalang ako sa reaksiyon ni Bes dahil bigla itong napatalon...
"May problema ba bes?".
"Siya ang Mr. Handsome na tumolong saiyo ng saktan ka ng malanding Colline na iyon at manyak na manlolokong si Mike"...
"Ano???".
"Oo siya nga friend".
Nagulat talaga ako sa sinabi niyaat biglang nag sink in saakin ang mga nangyari... Kaya pala may pakiramdam ako ng parang nangyari na talaga iyong nangyari kagabi... Iyong pakikipag usap niya saakin na nakakagaan ng loob...
Umalis rin naman kaagad si Bes dahil may pupuntahan pa raw siya... Naiwan nanaman akong tulala habang iniisip kung ano ang mga pinaggagawa ko't pinagsasabi sakanya...
Kaagad akong nag ayos para magpahatid kay Manong Jome para kausapin siya at humingi ng tawad... Pagkataring ko ay parang may kasiyahan at may nakita akong tarpulin na nakalagay sa loob...
"Birthday niya?" Naitanong ko nalang bigla sa sarili ko...
End of #TNWMLC -Chapter 10-