Chapter 33
Juvenile Incubator
[ Ava Maureen ]
NGUMISI AKO sa kanila, dahilan upang manginig sila sa takot. Bakit ba sila natatakot sa ‘kin? Ang ganda ko kaya! My face shouldn't be feared, it should be praised. My beauty is ethereal, not terrestrial. Forehead creased and brows were furrowed, I decided to voice out my thoughts, "Why so scared?"
"H-Huwag mo kaming patayin, pakiusap," nanginginig ang mga labi niya habang nagsasalita. "Y-You possess two m-magic,” saad naman no'ng isa pa niyang kasama. Hindi ko sila sinagot at nginitian lang. Since I don't want their disgusting blood to stick in my hands, I raised my fingers and squished it altogether. I saw how their face went pale and catched their own breath. I once again grinned and finally finished their useless lives.
Nilagpasan ko ang walang buhay na mga katawan ng Succubus. Their faces were pale. Mulat ang kanilang mga mata habang nakanganga na parang hinahanap ng kanilang sistema ang hangin na dapat pumasok sa mga baga nila. But unfortunately, they failed. What an unlucky fate they have.
Lumiko ako sa isang pasilyo na maraming walang buhay na Succubus pero mabibilang lang sa mga daliri ko ang mga Daemon. Some parts of this marbled floor was dripping with black blood and ashes, possibly coming from the gross creatures. The air surrounding this part smells like metal. Napansin ko rin na may mga pira-pirasong bakal na nagkalat sa paligid.
So, I assume that Jenelyn was here earlier.
Sa mahabang pasilyo ay makikita ang mga bakal sa pinto. Pumasok ako sa isang siwang na pinto. A little girl was sitting on the floor while resting her head on her two closed knees. The little girl was like sleeping on her position so I decided to come closer to her. She seems harmless.
"Hey," pagtawag ko rito. Pero hindi ito natitinag at nanatiling nakayuko sa gitna ng kaniyang mga tuhod. Suddenly, a cold wind passed through my back and I could really feel the intensity coming from it. Napalunok ako dahil sa kaba. What if... this child is a ghost? Oh, my goddess! Mas gugustuhin ko pang patayin ang mga nakadidiring nilalang kaysa makaharap ng isang multo! Shocks!
Magsasalita pa sana ako ngunit inangat niya ang kaniyang mukha na siyang ikinaatras ko sa gulat. Sa mukha niya, mukha siyang walang tulog at may mga itim na ugat na dumadaloy sa kaniyang balat. Even her eyes were all black!
Nanginig agad ako sa takot at napatili dahil sa kaba. Agad akong tumalikod at tumakbo palayo. Naramdaman kong nakasunod pa rin siya sa'kin habang tumatawa ng mala-demonyo! Shocks! Gods and goddesses from above, help me get out of this damn zombie facility! "Ahhh!"
Nakapikit ang aking mga mata habang tumatakbo hanggang sa mahinto ako. Shit! Ano 'tong nabangga ko?! Is this her companion?! Oh, no! Hindi pa rin ako gumagalaw, naghihintay sa kung ano man ang gawin ng multo sa'kin. My hands were covering my face but my eyes are close. I startled when I heard the ghost cleared its throat.
Sisigaw na sana ako pero agad akong natauhan. My forehead creased. I put down my hands and placed it under my chin, as if I'm thinking where I heard that voice. My fingers automatically snapped when I realized it. Napaatras ang kaharap ko, dahilan upang bumalik ako sa huwisyo.
Tumingala ako sa kaniya. I laughed awkwardly because of the scene I've made. Shocks! Nakakahiya 'yon! "I-I thought you're the ghost who’s running after me," pagpapaliwanag ko habang pilit siyang nginingitian. I even stuttered!
Nagsalubong ang makakapal niyang kilay sa sinabi ko. "What are you talking about?" he asked. Umiling lang ako sa kaniya at inangkla sa bisig niya ang aking mga braso.
"Can I come with you, instead?" I pleaded. Hindi pa nga siya nakakapagsalita ay hinila ko na siya papunta sa kaliwang pasilyo. I couldn't afford anymore if I'll walk alone. Baka balikan ako no'ng batang babae.
Napaisip naman ako sa sinapit ng bata. It's obvious that it's not her original form. She's not really a ghost, because I think someone transformed her into that horrifying appearance. That kind of look that I almost believed that it was really a ghost coming from the underworld.
But come to think of it, does that girl product of the experiment those evil were making? Baka ang laman ng tig-iisang bakal na pintuan ay ang mga naging o magiging test subjects nila; the villagers living in Screzine Town. We need to save them and find an antidote for those who are victimized.
Sa totoo lang, naaawa ako sa kanila. This is my first mission and yet, it was already upsetting. Those people are innocent. Ang alam ko, ang iba sa kanila ay walang mahika at abilidad lamang ang pagmamay-ari. Not everyone in Magic Realm has the two—magic or power and ability. Either they just have magic or ability or even the two of it, just like most who are studying in the Academy.
That Dark Entities were taking advantage on the weak people and made them a puppet of their own evilness. But kindness will not always stand without the evil. It's the balance of nature we cannot change. If there's a good person then there's bad. If the color they wanted was white and the other side was black, then I chose the neutral, gray.
I came back to my senses when we suddenly stopped our way of nowhere. Tiningnan ko ang isang malaking glass double doors sa harap ko habang nakakapit pa rin na parang tuko sa braso ni Harrison.
The glass doors has its black curtains inside. He started to walk towards the door and directly open it. Bumungad sa 'min ang isang laboratory, a scientist's laboratory that can make different machines. Katulad kung saan tinatrabaho ang mga inimbento ni Papa. There were lots of cylinder everywhere. Some potions and sort of computers.
Hindi ko alam na mayroon rin palang ganito sa Magic Realm. . .
Hinila ko si Harrison patungo sa loob at ngayon ay ako na ang nangunguna sa 'ming dalawa. We checked some things and tested it with our own. Muntik ko na ngang kalimutan ang kung ano nga ang ipinunta namin dito sa bayan ng Screzine. Hindi na rin nagrereklamo si Harrison sa mga pinanggagawa ko sa kaniya, katulad nang paghila at pagkapit. Siguro nasanay na siya?
Lumiko kami sa isang sulok. May isang malaking glass box at mga buttons sa loob nito. There is something above the glass box that fascinates me. Nagliliwanag ito at parang iniimbitahan ako na pumasok doon. Hinila ko na naman siya patungo roon sa glass box. Hindi naman siya umangal dahil parang gano'n rin ang reaksyon niya. That glass panel formed into a box has fascinating lights.
Dahan-dahan kaming pumasok sa loob habang nakatanaw pa rin sa liwanag na nagmumula sa itaas. After we got inside, I saw what are the words were written above the door. Juvenile Incubator. Napakunot ang noo ko at parang natauhan nang isara ng kung ano ang pinto ng kahon.
"Incubator?! What the hell are we doing here?!" naging sigaw ko sa pagkagulat. Holy Fuzzy! Bakit kami napunta rito?
"I don't know," boses ito ng katabi ko. Nagtatakang napatingin ako sa paligid. Nakakulong kami sa isang kahon na gawa sa salamin at may iba't ibang kakalikutin sa harap namin. Sa ibabaw naman ay isang nakasisilaw na liwanag ngunit hindi ko alam kung bakit sobrang ganda nito sa paningin ko.
Pero agad akong natauhan nang nabasa ko na naman ang mga katagang nakaukit sa ibabaw ng nakasara na salamin na pinto. Bumitaw ako mula sa pagkakapit kay Harrison at lumapit sa pintuan. Kinalampag ko ito ng paulit-ulit, nagbabakasakaling mabuksan ito para makalabas na kami.
Paano kung mayroong mangyaring masama sa ‘min?! Goodness gracious! Bakit ba kasi kami nakapasok rito?! Are we out of our minds?! Argh! I don't know what to do with this buttons either! Hindi ko naman kasi pinapakialaman ang mga gamit ni Papa sa laboratory niya.
"Help me, Harrison! We can't be stuck here!" I hysterically cried. Hindi naman ako madaling paiyakin kung hindi konektado sa mga mahal ko sa buhay ang usapan, eh. But I'm just so afraid to not get out of this damn incubator! What if... this is the machine used to those experimented people that made into monsters?! I don't want to be like them!
Tuloy-tuloy na bumagsak ang mga luha ko sa nangyayari. Hindi ko na alam ang gagawin dahil una ko pang misyon ito. I even can't find a clue about my family's whereabouts. And this is was happened?
Naramdaman ko ang mainit na kamay ni Harrison na humaplos sa likod ko. I cried more, hanggang sa isinubsob ko na ang ang mukha ko sa matigas niyang dibdib. He hushed me and guide me to sit on the corner. Sinunod ko siya habang umiiyak pa rin. After a while, I decided to stop crying because it can't help us get out of here. Paniguradong matagal pa bago magawi rito ang mga kaibigan namin. This dome is quite large and it can fit a thousand of people.
Tumayo ako at agad niya akong inalalayan. Dumeretso ako sa mga buttons na nakadikit sa panel at binasa ang mga nakasulat. Pero nagsalubong ang mga kilay ko nang wala akong maintindihan. Napalingon ako sa katabi ko nang magsalita ito at parang binabasa ang nakasulat sa hindi maintindihang lenggwaheng salita.
"Press the green and red button for the most better result.”
@Diligentoryx