Chapter Thirty Seven
"Let go of me," matigas 'kong sabi sa kaniya at mas lalo niyang hinigpitan sa pagkakahawak niya sa aking bewang. Napairap ako sa kawalan at napangisi ko siyang tinignan.
"Know your place tsk," bulong niya sa akin. "This is your second time," dagdag niya pang sabi saka kumalas na siya sa pagkahawak sa aking bewang. Muli siyang lumingon sa akin saka kumaway siya sa akin na parang iniinis niya ako.
Iniirapan ko siya at inis akong lumabas sa hotel. Kumaway sa akin ang babaeng naka suit na nasa labas ng magarang kotse. Kaya lumapit ako sa kaniya at siguro siya na ata 'yung assistant ni papa na sinabi niya.
Agad 'kong hinila ang pintuan ng kotse saka ng seatbelt.
"I'm sorry for waiting you here so long," panimula 'kong sabi sa kaniya.
"It's okay Ms. I Understand," sagot niya at hindi na kami nagsalita pa.
Panay ang tingin ko sa labas ng bintana habang nagmamaneho siya. Sa bawat paglipas namin sa daan ay kinuhaan ko ng litrato ang lugar dahil sa nagandahan ako sa halip ay natutuwa rin ako.
After 5-6 hours ay nakarating na kami sa Venice. Ni hindi man lang ako natulog sa biyahe kase nga aliw na aliw ako sa lugar. Nag post pa nga ako ng update sa instagram at ayun unang unang nag comment si Iya sumunod naman si Vienna. Napangiti ako sa mga kino-comment nila na balik ang diwa ko ng magsalita muli ang former assistant ni papa.
"We need to board by Vaporetto. Did you see those water buses? In order to across the grand canal." aniya at parang nahihirapan siyang mag explain sa akin dahil nga italian 'yung lingwahe nila dito. Kaya nahirapan siyang magsalita ng english pero na ge-gets ko naman talaga.
"Okay I see but can I ask what is your name by the way? I just wanna know hehe." sabi ko sa kaniya at bahagya siyang tumawa saka kumamot siya sa kaniyang ulo.
"I am Alejandra Yasmin you can call me Yas for short," sabi niya saka ngumiti siya sa akin at maging ako naman. "And I am Farah also by the way," sabag ngiti at ngumiti naman siya sa akin. Inaya niya akong sumunod sa kaniya para makasakay kami sa water bus. Hindi ko inaakala na maraming mga foreigners ang bumibisita dito sa Venice.
Sa pagkakaalam ko ang Venice has some of the priciest housing in Italy due to the fact that the city is built over stilts in the middle of a lagoon, which means wild costs, and because Venice is marketed mainly to luxury tourism. Kaya ganon nalang ka mahal dito sa Venice, Italy pero sa akin kahit ang mahal ng mga inomin, pagkain, at iba pang kinakailangan natin ay worth it naman kung pupunta dito. Pero dapat lang na may malaking inipon ka naman baka di ka na makakauwi ng Pinas kapag sakto lang ang pera 'mong bina-budget sa pag gala dito sa Venice naku goodluck nalang.
Sa wakas ay nakasakay na kami ni Yas sa water bus siya ang nag asikaso lahat at ako naman tamang chillax at kuha ng litrato sa lugar. Gustohin ko naman tawagan si Adam pero sa tingin ko parang natutulog na iyon o may trabaho pa 'yun kase alas tres na ng hapon dito sa Italy at paniguradong sa Pilipinas ay alas nuebe na ng gabi.
Hindi talaga  ako makapaniwala na nakapunta ako dito at sobrang saya ko pero mas masaya kung lahat ng pamilya mo nandito na kasama ko sa pagbiyahe.
Nagsimula ng umandar ang vaporetto o amg water bus na sinakyan namin. Tinanong ko kanina si Yas na mga ilang oras o minuto kaming makatawid sa canal eh ang sabi naman niya ay mga 45 minutes hanggang sa isang oras magdepende iyon sa gondolier. Gondolier is a light flat-bottomed boat used on Venetian canals, having a high point at each end and worked by one oar at the stern.
Gusto ko sanang basain ang kamay ko sa canal pero naalala ko at may na basa ako noon sa internet na bawal sumayad sa tubig ng canal dahil ito ay galing sa mga apartments dito sa Venice. Kaya hindi ito pwedeng basain kahit kaunti lang dahil ito ay pinagbabawal nila. Pero mas mabuti kapag pupunta ka sa ibang lugar ay dapat magsaliksik muna o alamin muna ang mga dapat o di dapat gawin sa lugar na iyong pupuntahan.
Makalipas ang 45 minutes ay naglakad na kami ni Yas. Sumunod lamang ako sa kaniya habang siya ay naunang naglakad sa aming dalawa.
"When did you last saw your mother Ms. Farah?" tanong nito habang ni hindi man lang siya lumingon sa akin.
"When did I saw my mom? I was 5-6 years old I guess that would be."
"I see well," aniya saka lumingon na siya sa akin. "I'll be waiting you here text me if something wrong happens." sabi niya saka tinuro niya kung saan naka stay in 'yong totoong ina ko. Ngumiti ako sa kaniya at tumango siya sa akin saka sumenyas siya sa akin na pumasok na daw ako sa loob.
I clicked the bell button and after a seconds may lumabas na kasambahay ata itong sumalubong sa akin.
"May I know who are you? Do you have any business of Donya Amelia?" tanong ng kasambahay at ngumiti ako sa kaniya. "I don't have any businesss with her I just want to visit her for just a moment."
Pinag buksan niya ako saka pinapasok sa loob at inayang umupo sa couch. Sabi niya tatawagin niya muna daw ang kaniyang Donya sa itaas at maghihintay lamang ako dito sa sala. Mga ilang minuto ay may napansin akong nagmamasid sa akin at pakiramdam ko ay parang tinututokan niya ako ng baril. Kaya napailing iling ako habang mahinang tumatawa sa kawalan.
Natatawa ako dahil ito ata ang kanilang pasalubong sa akin. Mabuti nalang at sa huli ay nagsalita mula sa aking likoran paniguradong ito na ang totoong nanay ko.
"Tu chi sei?" Translation Who are you?
Inaangat ko ang aking paningin at napatutok ako sa kaniya dahil magkahawig kaming dalawa. Hindi ko inaakala na mas kami palang dalawa ang magkahawig kaysa kay papa.
Hindi ko mapigilan ang aking sarili na tawagin ko siyang "Mama," 'yong italian accent.
Tinaasan niya ako ng kilay at ini-ekis niya ang kaniyang braso, "Mama?" Tanong niya sa akin ngumiti lamang ako sa kaniya.
"Mama, Amelia Albina Rossi." bulong ko sa aking sarili at mas lalo siyang nalilito sa aking pinagsasabi.