"The invitation was sent to Mayor this morning." Sumimsim si Sir Constantine sa kaniyang kape at binasa ang pinababasa ng asawa niya at tumango.
"I was thinking about sending the invitation to the Governor." Patuloy nito.
Tinignan ko ang pagkain sa pinggan ko na hindi ko halos maubos.
"I sent the invitation to some of our investors but I don't know if they will come since Manila is far from here."
It's been a week of another, and this was supposed to be the day Levi promised to be back in Mar De Vena. I actually don't know what to feel anymore, so much is happening around me, the event, the graduation ball and my graduation itself. Dag-dag pa ang kontrata at mga proyekto na panay kong pinag-aaralan kasama si Lourd.
"How about you Cyreese? Have you invited your friends already?"
"Opo, iilan lang naman po sila." I personally gave my invitation to Oli, Lourd and some workers of the coffee shop. Ngunit hindi ko pa nakikita sila Jomar kaya't hindi ko pa sila nabibigyan nito. I also stopped working in the coffee shop for certain reasons. My everyday got so busy that's why I had to leave my work. Inaasikaso ko ang mga papers na kakailanganin ko for college and also for the contract, my sign is the last thing to do and everything will completely fall into change.
"You should give invitation to your teachers as well." Ma'am Mira suggested.
Their eyes are all on me, full of hope and assurance na tatango ako.
"Sige po. Pupunta po ako sa Mar De Vena High."
They all smiled at me, natingin ako kay Nanay Celia na palihim akong tinignan.
"So what are your plans for college Cyreese? May napupusuan ka na bang school? Course perhaps?" Naagaw ni Ma'am Mira ang atensyon ko. Ang tagal kong hinanap ang pagkakataon na makapag paalam sa kanila and now that they've opened it up this is my perfect timing.
"Balak ko po sanang mag-aral sa Maynila."
"Oh really?"
"Pero maayos na po ang lahat, may inoffer po sa aking scholarship at trabaho habang nag aaral. Sapat na po ang lahat ng naitulong ninyo sa akin."
They all hear me out.
" You'll work again? While studying?"
"Yes mom, Levi's brother mentioned about the contract thing to me. It's a model industry, it's not that bad."
Tinantya ko ang magiging ekspresyon nila. Ma'am Mira seems processing what ate Celest have said.
"Well Cyreese, you know that ever since of your stay here we always let you do the things that you want. And now that you've made up your plans already, I guess we don't have the right to interfere anyways."
Marahan ang pagkakasabi ni ma'am Mira at mapungay ang mga matang tinignan ang kaniyang asawa. Parang tinik ang nabunot sa aking dib-dib. Alam ko naman na ganito ka bait ang mga Solidad, lalong sumasakit ang puso ko sa kaisipang iiwan ko silang lahat rito.
I looked at ate Celest and she gave me a smile full of sincerity. Si Ate Celest and pinaka nalapit sa akin sa mansion. Ang paghahangad ko na magkaroon ng kapatid ngayon ay sa kaniya ko natagpuan.
"What are you gonna take up hija?"
"Architectural po sana, Sir."
"Wow, that's impressive. You can work in some of our client's company after your studies."
"I know dad! She's perfect for Levi's company right? "
Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi ni Ate Celest. She's seems so fond of that man that there will never be a time na hindi niya ito nababanggit sa tuwing nasa paligid ako. Ang sandali kong pagkalimot sa nararamdaman ay paulit-ulit na bumabalik.
"You know... buildings and stuff..." She looked at me intently and shrug.
Sinang ayunan naman siya ni Sir Constantine at ni Ma'am Mira at wala akong nasabi.
I did what I have to do this day, I went to Mar De Vena High with my chaperon, of course. Paulit-ulit ang pagtatalo namin patungkol sa bagay na yan ngunit ang sagot niya lang sakin ay ang pangalan ng kapatid niya at wala na akong magawa.
Hindi lang ang pag abot ng mga imbitasyon ang sadya ko rito dahil kinakailangan ko ring kunin ang transcript records ko na hinihingi ni Lourd para sa paaralang papasukan ko sa Maynila.
Panay ang papuri sa akin ng mga guro ng iaabot ko sa kanila ang imbitasyon at panay rin ang sabi ko sa kanila na wag na silang mag abala ng kahit ano. Kung hindi naman dahil sa mga Solidad ay hindi magiging ganito ka engrande ang lahat.
Tinatahak ko ang corridor ng building na pinuntahan ko ng makasalubong ko si Jomar kasama si Mariel.
"Cyreese!" He said full of amusement.
"Jomar, Mariel." Namangha akong makita sila sa hindi inaasahang pagkakataon.
"May kinuha ka rin?"
"Uhm, oo." Tinaas ko ang papel na kinuha ka sa office kanina. Nginitian ko si Mariel sa paghahangad na makarinig sa kaniya ng kahit ano ngunit hindi niya ako pinansin.
"Oo nga pala!" Binuksan ko ang bag ko at kinuha ang natitirang imbitasyon roon.
"Buti na lang at nakita kita, isang imbitasyon na lang ang natitira rito. Paki sabi nalang kila Alicia na imbitado silang lahat."
Nagtataka ang mga mukha nila at binuksan itong agad ni Jomar.
"April 29? Araw ng grad. ball natin to Cy."
"Oo Jomar, iyan ang napagdesisyunan ng mga Solidad." Ito ang ideya nila na salubungin ang hating gabi ng aking kaarawan.
Nakita kong umirap sa ere si Mariel. Sobra na siguro akong sanay para maging normal nalang sa akin ang inaasta niya.
I explained further more and after I bid my goodbye to them. Jomar assured me na makakarating iyon sa mga kaibigan niya and I am hopeful.
"Tsk tsk tsk" Nabaling ako sa ginawang pag-iling ni Lourd sa kaniyang cellphone.
"Nothing." He smirked.
Ngumuso ako at itinuon ang atensyon sa labas. His phone rang at napalingon ako roon. Ramdam ko ang panunuyang ngiti niya bago iyon sinagot.
"She... forgot her phone again, I guess?"
I gulped and realize it was him. Totoo namang nakalimutan ko ang cellphone dahil hindi rin naman ako magtatagal sa pag alis. I twitched my lips because I feel guilty, It's been weeks of being this bland and I don't know if he can sense it but It's better if he will not. Pagbalik niya ay ibabalilk ko ang telepono niya at hindi na ako aasa pa.
Lourd laughed mockingly.
"I'm just a driver and a chaperon. But definitely not a messenger." He laughed again after ending the call.
Tinitigan ko siya at inantay na may sabihin siya ngunit ang mga multong ngiti lang sa labi niya ang nakuha ko.
Pagka uwi sa mansion ay agad kong hinanap ang cellphone niya. I thought I would see any messages from him but I did not. Isang missed call lang ang naroroon at wala ng iba. He's been like that simula ng araw na iyon. Only missed calls and not even a dot of message. I didn't dare to message him though, ayokong maka abala sa kaniya, sa trabaho niya... o sa pagsasaya niya.
Siguro nga ay totoo ang mga nalaman ko. I can't even say that my feelings have been played. Because there's no "us" to begin with.
Siguro ay sa maikling panahon niya rito ay nabagot siya at wala siyang ibang maka usap kundi ako...it was just me who's ambitious enough to believe that he likes me in a more special way. He likes me as his companion and beyond that, there's nothing else.
Halos mapatalon ako ng mag vibrate ang cellphone sa kamay ko at naplaster ang pangalan niya rito. I gulped and contemplate for seconds tinititigan lamang ang pangalan niya. The call ended at halos magsisi ako na hindi ko iyon sinagot.
But to my relief, he called again at dali-dali ko itong sinagot.
I did not say anything, and so he did not. All I hear was a sigh and a crackles, I can almost hear my heartbeat due to nervousness.
"K-kamusta?"
I heard his deep breath. Alam kong walang kwenta ang sinabi ko sa kaniya, wala na akong ibang maisiip na sabihin para matapos ang katahimikan sa linya naming dalawa.
"You didn't reply to my texts since last night."
Napalunok ako sa lamig ng tinig niya. Anong sasabihin ko? Na sinadya ko na hindi siya replyan? Or should I open up my feelings and ask him my whereabouts?
"You don't answer my calls too. I'm lucky that you had a minute today."
Lalong nanginig ang mga labi ko sa sinabi niya, tila alam niya na sinasadya ko ang lahat ng iyon ngunit hindi niya lang deretsong sinasabi at pakiramdam ko ay kailangan ko nang umamin.
"Uhmm...Nakalimutan....Na low batt- kagabi, kaninang umaga ko lang n-na charge." I tried so hard to sound so cheerful and act as if nothing is wrong.
"For almost 2 weeks you always forgot?" It was a question but sound like a statement to me. Full of sarcasm and accusation.
Narinig ko ang ilang mura niya at ilan pang mga kaluskos. If he's right in front of me ay baka hindi ko kayanin ang reaksyon na naririnig ko ngayon sa kaniya. Nanunuyo ang lalamunan ko sa matatamlay niyang mura.
"Fuck baby, are we okay?"
My lips trembled at his pleading voice, like he's so frustrated and don't know what to do anymore. Na para bang naputol na ang litid ng pasensya niya ngunit ayaw niyang tuluyang magalit sa akin.
"O-oo naman!" Nang gilid ang mga luha sa mata ko. My sight blurred but a fake smile was on my face.
"Then what's wrong? You're ignoring my messages and calls for weeks then..."
Sumakit ang dib-dib ko sa pinaghalo-halong naramdaman. My heart is about to burst lalo pa't ganito ang ginagamit niyang tono sa akin, konting-konti nalang ay bibigay na ako sa kaniya.
I miss him so much, but I know where's my limit now. I have the right to miss him but he doesn't have to know. I'm allowed to adore him but it's not his obligations to like me back. That's it!
I think I stopped myself from breathing because of the silence between us. I didn't dare to answer him, dahil hindi ko rin naman alam ang dapat kong isagot sa kaniya.
I heard him sighed again.
"Get some rest."
Sumabog ang hikbi na kanina ko pang pinipigilan ng tinapos niya ang tawag, galit na galit ako sa sarili sa pagkaka ramdam ng ganito. He sound so done, and probably he got tired of me. It hurts like a dagger stabbed in my heart, but the pain seems to never end. Pero ito naman gusto mo Ava diba!?
April 29 came. Kahit anino niya ay wala akong nakita. The supposed to be 2 weeks he promised became countless. At sa puntong ito ay hindi na ako umaasa nahinto narin aakong magbilang.
Ayokong mag hintay sa taong wala namang balak na bumalik.
Everything that he said have outgrow into me already. Pinipilit ko nang paniwalain ang sarili ko na hindi ako nag invest ng feelings sa kahit sino. That everything was back to normal like nothing happened.
The party was beyond my expectation. Nagkalat ang mga palamuti sa lupain ng Solidad. The empty shore was turned into a perfect event place. Ang mga lamesa at upuan ay nagkalat ang mga bulaklak ay sobra-sobra. Tinatanaw ko rito sa pool area ang maliit na stage na inaayos nila. Hindi pa man tuluyang tapos ito ay kitang kita ko na ang ganda nito.
I expected this to be grand yes, but to be this extravagant? No!
Sa paghahanda palang nitong mga nakaraang linggo ay alam kong ganito ang plinano. Ngunit tila lahat ay triple sa mga inisip ko.
I realize that I'm not appreciative enough this past few days, I focused on the things that's not for me. Hindi naman ako ganito dati. That's the reality of life, hindi ang kung anong wala ka ang bubuo sayo, iyon ay kung paano mo bubuuhin ang sarili mo sa mga bagay na mayroon ka.
The Solidad prepare all of this for someone they're not related with, instead of being thankful ay tila hindi pa ako makuntento sa mga nangyayari. Imbes na mag focus ka sa mga bagay na mayroon ka naghahangad ka pa ng hindi para sa'yo, the reason why the world is messed up.
After a few pre-debut shoot with the photographer ay itinuloy nila ang pag aayos sa akin. I stare at the 2 gowns perfectly flowing in the mannequin. Kung anong kina simple ng isa ay iyon naman ang ikina garbo ng katabi nito. The Beate blushed gown made by the famous designer they say, is eye catching. The flower details at the ends of the gown was just amazing, halatang pinag laanan ito ng panahon at oras. The deep V-cut in the bust was still conservative too look. Georgette fabric was not just 2 or 3 layers but more. I can't explain further, all the more it's extravagant to look at and it's perfect for the ball.
But I think I will be more comfortable wearing the other one. The dress was simple with a V neck and strong waistlines that accentuate a feminine beauty. The short loose sleeves with flower-shaped crystal ornament gives that Disney-princess-like look when you wear it.
Ate Celest told me that this was a Tanya Bridal dress in Korea. This was called Vestido De Casamento. I knew about it because I personally chose it, pinapapili nila ako sa mga larawan at hindi sinasadyang maipakita iyon sa akin at sinabi kong iyon na lamang ang susuutin ko sa mismong kaarawan. And gladly, I got their approval. It suits the vintage theme of the event.
Buong araw ay hindi ako mapalagay dahil kinakabahan ako sa mga nangyayri, eveybody seems so busy while I just have to sit here and let them do my make up and all. Ito ang unang pagkakataon na aayusan ako at ito rin ang unang pagkakataon na ganito magiging kagarbo ang kaarawan ko.
I looked at myself at the mirror. Paulit-ulit na inaayos ng dalawang lalaki ang mga sinadyang takas na buhok sa braid na ginawa sa akin, some are soft curled. there's nothing much that have change in my face they only highlighted the parts that needs improvement. My lips are moist with a light pink gloss that looks so natural right now. I like the whole idea of my look, I'm glad that everything is just minimal and simple.
Sumapit ang hapon at kinailangan ko nang maghanda sa pag alis, pagbaba ko ng mansion ay samo't saring papuri ang natanggap ko mula kila ate Celest, pati narin ang mga ibang kasambahay ay manghang-mangha sa akin. Hiyang-hiya ako at hindi ko alam ang isasagot sa bawat papuri na ibanabato nila sa akin.
"A beautiful lady like you deserves a dazling escort."
I rolled my eye at Lourd when he offered his arms to snake mine on his. Natatawa sila Ate Celest at ang mag asawa ng gawin ito ni Lourd. Natawa naman ako at tinanggap nalang iyon.
He's not my escort in the ball obviously, but he is, in the event later. It was supposed to be Oli but ayoko nang abalahin pa siya, ayoko rin namang si Jomar dahil galit sa akin si Mariel. And Levi... he's impossible to be. Hindi siya kasali sa listahan.
Praises and amusement was all I heard, arriving at the ball. Ayokong isipin na ako lamang ang kakaiba sa kanilang lahat, ngunit sa tuwing napapansin ko ang mga tao na tumititig sa akin ay lalo kong nararamdaman na mag-isa ako.
Kung pwede lang na sumama nalang si Lourd rito ay sinama ko nalang siya.
"Jomar!"
"Cyreese!" Napahinto pa siya muna hanggang sa lumapit siya sa akin.
My heart eased a bit when I saw him, now I have someone I know.
"Nasaan sila Mariel?"
"Andyaan lang sila sa paligid, baka nag iikot lang."
We stayed at the tables for moments, puro kwentuhan ang ginawa namin ni Jomar about the events and such. May mga pangilan-ngilan ring mga lalaki na lumalapit sa table namin at nagtatanong kung pwede ba akong isayaw, ayoko sanang tanggihan ngunit nauuna na silang sabihan ni Jomar na hindi raw ako nakikipag sayaw.
Kalaunan ay dumating si Alicia at si Leo. Escort ni Alicia si Leo kaya't nagtataka ako kung paanong nangyari iyon gayong nang huli ko silang makita ay isinusumpa nila ang isa't isa. Hindi raw nakasama si Oscar dahil may problema sa pamilya, and Mariel, I didn't saw her the whole time.
The night wasn't that bad as I expected it to be, dahil sa kanila ay naging masaya naman ako for this once a lifetime experience.
Jomar kept insisting for us to dance in the dance floor pero sinasabi ko lang na mamaya na kapag dumami na ang mga tao at hindi na nila kami mapapansin. But he was persistent. Dahil narin sa panunukso nila Alicia ay wala na akong nagawa.
"Jomar, dapat ay hinanap nalang natin si Mariel."
I akwardly said habang nakahawak siya sa bewang ko at nakapulupot ang kamay ko sa kaniyang leeg.
"Magkikita rin naman kami mamaya, ikaw ay mauunang aalis kaya mas maigi na tayo munang dalawa, Cy." Bulong niya.
Napangiwi ako at hindi alam ang iaasta. Unti-unti na kaming tumatagal rito sa gitna nang mag makaawa ako sa kaniyang bumalik nalang kami sa upuan. Dahil masakit ang mga paa ko sa mababa lamang na takong na suot-suot ko.
"Ihahatid na kita, Cy."
"Ayos na ako. Susunduin naman ako."
Lourd will pick me up and bring me back to the mansion and start the party.
"Sabi ko naman sayo Jomar at ayos lang ako."
Hindi talaga siya nagpatinag at sinamahan ako sa parking para hintayin si Lourd. I appreciate his gestures but he doesn't have to do this. He didn't answer my statement and he just looked at me intently.
Walang imik ang kahit sino sa amin habang tinatanaw ko ang madilim na paligid. Mas maaga akong lumabas kaysa sa pinag usapan naming oras ni Lourd.
"Cy." Napalingon ako kay Jomar at napa atras ng subukan niyang hawakan ang mukha ko.
He smirked.
"B-bakit?"
I stepped back for a few times dahil masyado akong kinukulong ng maliit na espasyo sa aming dalawa.
"Alam mo namang gustong-gusto kita diba?"
Napalunok ako sa tono niya. Nilingon ko ang pader sa likod ko at ibinalik ko ito sa kaniya. Inilagay niya ang palad niya sa bewang ko at agad kong tinanggal to. Sinundan niya ito ng tingin at natawa siya ng walang halong saya pagkatapos.
He cocked his head and meet the small gap between us. Tanging ang mukha niya na lang ang nakikita ko rito sa madilim na parking lot. Nanginig ang sistema ko ng maalala ang nangyari sa akin noon sa bayan, looking at his smirking face felt like flashbacks.
Tahip-tahip ang kabog ng dib-dib ko, hindi alam ang gagawin sa kaniya , tila nabato sa pagkakatayo. Nilukot ko ang nahawakan kong tela sa damit ko at magsisimula na sana siyang itulak ng may tumawag sa kaniya.
"Jomar."
Nakahinga ako ng maluwag ng lumayo siya sa akin at hinarap ang tinig na iyon.
Mariel was smirking at me looking so fine in her dress, she looks beautiful, ang mahaba at tuwid niyang buhok na katulad sa akin ay nakalugay lamang at hindi ginalaw. Halos magkapareho kami ng postura ni Mariel kapag nakatalikod dahil sa mahabang buhok, madalas niya itong itali pataas kaya't mas nadedepina ang hugis ng kaniyang mukha.
"Tara na." Niyaya niya si Jomar at naiwan pa ang tingin nila sa akin, at that exact moment I heard a car's door banged at may humila sa akin.