Tahimik ako buong byahe papunta sa bahay namin.
I was thinking of Eli if he's okay. Kitang-kita ko sa mga mata niya kanina na ayaw niyang iwanan ko siya.
"Ito ba iyong bahay ninyo, Stella?" Natauhan ako nang tanungin ako ni tita Sherry.
Nakatigil na pala ang kotse niya. Tumingin ako sa labas at nakita ko nga na nandito na kami sa tapat ng bahay ni lola.
Ngumiti ako at tumango sa kanya.
Lumabas kaming dalawa sa sasakyan at iginiya ko siya sa bahay.
Tumingin-tingin pa siya sa bahay at tila sinisiyasat ang kabuuan ng bahay.
"Betty!" gulat na tawag ni tita Sherry.
Bumungad sa amin si tita. Tila gulat din ito nang makita ang kaibigan niya.
Napahawak pa siya sa kanyang bibig at hindi makapaniwala sa kanyang nakitang tao.
Agad niyang pinapasok si tita. I kissed tita's cheeks before going inside the house.
"It's been a long time, Betty. I didn't know na alam mo ang lugar namin. What brings you here?" sunod-sunod na saad ni tita.
Kumuha muna ako ng makakain namin sa kusina habang nag-ke-kwentuhan sila. Alam kong miss na miss na din nila ang isa't-isa. They treat each other like a siblings.
Doon sila umupo sa may veranda.
Nang ilapag ko ang mga pagkain at drinks sa table ay pareho silang nakatingin sa akin. Seryoso silang dalawa.
Tumayo si tita at tinap niya ang balikat ni tita Betty.
Mukang seryoso silang nag-usap kanina habang wala ako.
"I don't agree with you but it's still up to her," makahulugang saad ni tita.
Naguluhan ako sa sinabi niya. Ako ba ang tinutukoy niya?
Nang makaalis si tita ay dahan-dahan akong umupo sa harap ni tita Betty.
I awkwardly smiled at her at inalok ko siya ng pagkain.
Pinag-timpla ko siya ng tea dahil iyon ang palagi niyang iniinom.
"Stella..." she suddenly call my name in a serious tone.
"Y-yes tita?" kinakabahang tanong ko.
I don't know kung bakit kinakabahan ako ngayon.
Something is wrong.
Nagulat ako nang bigla niyang hawakan ang kamay ko na nasa lamesa.
She's teary eyed when I looked at her. "Tita? What's wrong? May problema po ba? I can help po if you need," nag-aalala kong tanong.
She can't look directly on my eyes.
Umiiyak siya and I don't know why.
I hold her hand. "Tita... you can tell me what's the problem. You know that I can't say no to you. You're like my mother and I can do anything for you. You're so kind to me ever since and thank you isn't enough. Kahit... kahit wala na po kami ni... Fred... you're still my mother. My third mother so tita... tell me." I smiled at her to assure that it's okay for her to tell me what's her problem.
"Stella... it's about Fred and I'm s-scared that you'll reject me if I ask a favor on you," saad niya.
I bit my lip. Mukang tama siya.
I smiled at her. "What about him po? Tell me... I'll help if I-I can..." seryoso kong saad.
Hinawakan niya muli ang kamay ko at yumuko. Hindi niya yata kayang tingnan ng diretso ang mga mata.
She look guilty and I don't know why. "Anak..." she uttered.
I smiled.
"Fred... si Fred m-may sakit," naiiyak niyang tugon.
Nawala ang mga ngiti ko. "P-po? Ahmm... ano pong s-sakit ni Fred?" kinakabahan kong tanong.
I am still worried for him, ofcourse. Hindi iyon mawawala dahil may pinagsamahan din kami kahit papaano.
Tita bit her lips. "May cancer siya at malala na ito. B-binigyan na siya ng taning ng mga doctor," umiiyak na saad niya.
Doon parang biglang gumuho ang mundo ko. Paanong nangyari iyon? Malakas siya. Athlete pa nga siya sa school amin. Minsan lang din siya kung magka-sakit kaya imposible.
"Tita ang huling kita ko kay Fred ay maayos ang kalagayan niya. Wala akong nakitang kahit anong sign na may sakit siya kaya..." hindi makapaniwalang saad ko.
Pinunasan niya ang luha niya. "Bigla na lamang bumigay ang katawan niya. Palaging sumasakit ang ulo niya noon pa man, hindi ba? Alam mo iyon at alam mo ding kahit kailan ay ayaw niyang magpa-tingin sa doctor. Nitong nakaraan ay hindi na niya kinaya ang pag-sakit ng ulo niya kaya dinala namin siya sa ospital."
Napatulala ako matapos mapakinggan iyon. Tama si tita, he never tried to see a doctor whenever he's in pain with his headache.
"A-ano pong sabi ng doctor?" tanong ko.
She looked at me. "May isang buwan na lamang siya, Stella," umiiyak nanaman niyang saad.
Biglang tumulo ang mga luha sa mata ko. Kahit may mali siyang nagawa sa akin ay hindi ko kakayanin na mawawala siya.
"Pupuntahan ko po siya," saad ko.
Tumango si tita. "I have a favor on you, Stella," mahinang saad ni tita.
"What is it po? Anything po," tugon ko.
"Can you be with him u-until his last... breath," nauutal niyang pakiusap sa akin.
Agad akong tumango. "Tita, even you don't ask me, I will do it," naiiyak ko ding saad.
Tumayo siya at bigla akong niyakap mula sa likod. "Thank you, Stella. Alam ko ang ginawa sa'yo ni Fred and I am really sorry. Nahihiya man akong pumunta sa'yo pero iyon ang gusto niya. Kahit sa huli niyang nalalabi dito sa mundo ay ikaw ang gusto niyang makasama," saad niya.
I bit my lip. Doon ko lang na-realize ang ginagawa ko ngayon.
Biglang pumasok sa isip ko si Eli. Oo nga pala.
Si Eli...
Baka magtampo siya sa akin.
Tumayo din ako.
She held my hand. "Ako na ang hihingi muli ng sorry sa'yo, Stella. As a mother, sobra akong nagalit sa kanya noong malaman ko iyon. Alam mo namang anak din ang turing ko sa iyo so I am really mad and dissapointed to Fred that time so I am really sorry," saad muli ni tita.
Nahiya tuloy ako bigla. "Tita, hindi mo kailangang mag-sorry for him. Let's just forget muna 'yan and let's focus on Fred." I smiled at her.
"Thank you, Stella."
Gabi na kaya bukas kami luluwas papunta sa Manila. Alam na din ni tita. Pumayag naman siya.
I don't know kung bakit parang ang gulo ng isip ko. Parang may kulang, parang...
I was busy looking at the sky when my phone beep.
Eli:
Hi? Can I call? I'm worried. :(
I suddenly felt pain on my chest.
I suddenly realized kung bakit magulo ang isip ko. It's because of him.
I can't just leave her without saying goodbye to him. Masaya na ako dito kasama siya pero I had to choose.
Gusto kong pagbigyan si Fred dahil minahal ko din siya.
At si Eli... he's my present. Magulo pa din ang isip ko when I'm thinking what I feel about him.
But when I'm with Eli, I can say that I'm with my home.