CHAPTER 25
Hindi ko alam kung sadyang masama ba ang pakiramdam ko o sadyang dala lang ng pagparito ni Lothaire ang bigat ng dibdib ko. He was a totally disaster to me since na rito siya natulog.
Napanguso ako, ngayon ay aalis na naman sila. Parang kagabi ay na-enjoy ko pa na kasama si Clenette dahil sa wakas ay nakaiwas ako kay Lothaire. Pero heto ngayon at makakasama ko na naman siya.
No, Hindi pwede!
"Ano?? Iiwan nalang namin kayo diyan ah?" Si Clenette habang hinihintay si Haechie na nagbibihis pa.
What? Aalis sila? Para sa'n?
"Ha? Sasama ako! Saan ba kayo pupuntang dalawa??" Hindi ko magawang tumayo sa sofa, ayaw ko siyang makahalata ng kakaiba saakin.
"Bibili lang ng lunch? Napagod kaya tayo pagpuntang bfar kanina. At itong si haechie naman ay inatake ng diarrhea kanina, hindi tuloy tayo nakakain sa labas!" Bulyaw nito sa bagong dating na si Haechie.
Iniisip ko palang na makakasama ko rito si Lothaire ay parang gusto ko na silang unahan sa paglabas eh!.
"Aba at pasensya naman! Ikaw kayang maging babae?" Reklamo naman nito at ako naman ay napakamot ng batok.
Napabuntong hininga ako at inisip kung paano ko ba silang kukumbinsihing dalawa. Ayaw kong makapansin sila na umiiwas ako sa lalaking 'yon kahit na totoo naman talaga.
"Nireregla ka na pala ineng?"
"Malamang, dalaga na kaya ako."
"Dalagang dugyutin." Anito. I can't even laugh with their jokes.
"By the way, mauuna na kami ni Haechie, Lucy. Bibili rin ito ng gamot niya eh."
Tumayo si Clenette at sumunod naman si Haechie. Ganun din ako na parang batang iiwan ng magulang nila. Mas lalo lamang akong napanguso, mas gusto ko pang mag-isa rito eh. Kainis lang talaga, grabe.
"Eh! Sasama ako- teka!" Aniya ko nang balak nilang buksan ang pinto.
"Huwag na Lucy! Samahan mo nalang dito si Lothaire. Nakakahiya naman sa tao oh." I didn't sense any changes in his tone but nothing. Muling bumalik si Haechie sa kwarto namin kaya nagkaroon pa ako ng oras para kumbinsihin pa si Clenette...
Goodness, I can't believe I'm ended up pleasing just to avoid a man.
I can't take myself to live in here while Lothaire's around. Oo na, nakakahiya namang iwan siya rito. But if they only knew the reason, baka may chance pa na sila na mismo ang maglayo kay Lothaire saakin.
"Pwede naman akong sumama. Pwede naman siyang maiwan dito." I give him an option. Kung bakit pa ba kasi sa lahat ng oras ay ngayon pa sila kung aalis.
"Iniiwasan mo ba siya??"
Nabigla ako sa tanong niya. Umiling agad ako. "Ha? Ofcourse not! I just wanted to come to you two. Walang masama roon ano."
Ngumiti saakin ng pagkakatamis-tamis si Clenette. He tapped mg shoulder. Para naman akong nahimagang paslit sa titig niya, paniguradong hindi ako makakasama sa paglabas nila.
Makakahalata lang silang iniiwasan ko talaga siya. At ang gusto kong pag-sama ay isang kahibangan ng pagdistansya sa taong dapat ay hindi ko na nilalayuan ngayon.
I'm just scared. I-i don't know why.
"Lothaire was a good man, Lucy. At kung iniisip mong may masamang mangyayari sa'yo rito, imposible na. He was good! Although not a friendly sometimes eh," anito. Hindi ko alam kung napabuti nun ang mood ko. But hey right, Lothaire's good man for everyone.
"Pwede naman siyang maiwan dito mag-isa." Nag-iwas ako ng tingin dahil sa mukha niyang malapit na rin saakin.
"Ah basta! Huwag kayong lalabas na dalawa!" Tumawa ito, I can't help myself but to let my redish cheeks glows up.
Magsasalita pa sana ako nang napatigil ito dahil dumating si Lothaire, kasama si Haechie na ngayon ay hanggang abot tainga ang ngiti.
Nagstay ako sa gilid nang dumaan si Clenette upang kuhanin ang listahan na bibilhin sa kamay ni Lothaire.
"Oh, mauna na muna kami couz! Bantayan mo raw 'yang Lucy na 'yan. Mukhang takot na mag-isa rito."
"Hoy! Hindi ah!" Bulyaw ko agad!
They're making it as a fake.
"Ofcourse I will." Mas lalo akong nairita dahil sa pag-sabi ni Lothaire ng bagay na 'yon.
Gosh, I'm not a kid who need to guarded up here.
Tinuring ko siyang parang hangin sa paningin ko. I'll try to be casual, ngunit nadidistract parin ako sakanya Gaya ngayon na nakatingin siya saakin habang ako naman ay naglilinis ng sahig.
"Lucy."
Parang walang pag-aanlinlangan ang boses niya habang ako ay nadidistract dahil sa pag-tawag niya.
"Why?" Rinig ko ang yapak niya papalapit saakin. May kung anong kumawala saakin habang siya naman ay parang sobrang Dali lang kung makadikit saakin eh.
"I missed you so much."
Shit.
Hindi ko alam kung bakit nangyayari saakin 'to. My heart started to beat rapidly. My knees started to dissolve like an ice. Hindi ko na 'yon maramdaman. Napapikit ako.
"Simula nang umalis ka, tiyaka ko lang narealize na dapat pala pinaglaban na kita." Anito at siya na ang kusang kumuha ng walis tambo na hawak ko ngayon.
Napabuntong hininga ako. Halo-halong emosyon ang bumagsak sa katawan ko ngayon. Hindi ko alam kung sinsero ba siya o sadyang malakas lang ang epekto saakin ang mga salita ni Lothaire.
Ayaw ko siyang paniwalaan, pero may parte saakin na naniniwala na- baka nga, baka nga totoo pa ang mga sinabi niya. Na pinaglaban niya ako. I realized that, in the first place, it wasn't his agenda to take revenge from my sister. Dahil kung una palang ay sana hindi niya na kami pinautang no'n.
Sana ay hinayaan niya akong mag-aral nalang nang hindi niya tinutulungan. Na baka nga nagkataon na mahal niya ako that time.
But shit, I don't have any proof yet! My heart was still uneasy about that. Parang may pananabik na sana totoo nalang at takot na baka balang araw ay mali na naman pala ang akala ko.
"Lothaire, it was our past. Sana ay maintindihan mo ang sinasabi ko sa'yo." I heard his loud gasp, parang ako pa ang nasasaktan sa sarili kong sinabi.
"Maybe, I'm late right now?" I heard his laugh. A laugh that full of sadness.
Biglang tumalbog ang puso ko ngayon. Hindi ko na makilala ang sarili ko dahil sa halo-halong emosyon. Ayaw ko nang mag-sabi pa kung kaya't nagpaalam na ako sakanya.
"Matutulog muna ako."
Kung bulag nga talaga ako sa pag-ibig, baka nabunggo ko ang maling tao?
And all of my excuses went back. Ang noong antok kong diwa ay napalitan ng isang hindi kaaya-ayang pakiramdam nang pumasok si Lothaire sa loob ng kwarto ko.
"Lothaire! Ano ba! H-huwag ka ngang pumasok sa kwarto ko!" Singhal ko agad. Matalim ang pinakol ko sakanya.
Para akong pusa na nakaharap sa isang liyon na may matatalim na titig saakin. Ang mga titig na alam kong ikahihina ko lang kung pagmamasdan ko pa nang matagal.
Napaatras ako sa pag-abante niya. Ramdam ko ang bawat pintig ng puso ko sa bawat hakbang na ginagawa niya. But I'm in the end of the corner, wala na akong ibang nagawa kundi ang sumadal sa malamig na pader at tingnan ang madilim at nakakatakot na ekspresyon niya ngayon.
I want to cry. "Tell me, why did you leaved me? Tell me!" Mas natakot ako sa malakas nitong sigaw saakin.
How can this man ruined my serene life?
"Ano pa ba ang pakealam mo doon ha? Wala narin namang sense eh!"
"Wala na bang meaning sa'yo ang lahat lahat?" Pagod na mata ang pinukol niya.
Hindi ko man alam ang mga sinasabi ko, ngunit kailangan ko ring mag-protesta.
Nag-iwas ako ng tingin sakanya. Ang malamig na pader ang sumusuporta sa nanghihina kong mga paa at tuhod. My lips started to vibrate, and my eyes were cloudy and teary.
"Then why'd your eyes too emotional? Bakit sa nakikita ko ay pawang kasinungalingan lang ang sinasabi mong wala nang puwang sa'yo ang nakaraan natin ha?"
"Why did you leave!?" Ulit nitong turan at napapikit na ako.
Goodness! I can't help but to cry!
"Bakit ba!? Can you just tuck in your mouth!? Kung ano man ang nangyari saatin noon, wala na 'yong kinalaman ngayon! Bata pa ako that time! At sa tingin ko ay isang laruan ka lang para saakin." Pagod kong saad sakanya. Does he really can't understand my feelings? Kung mahal ko nga siya, edi sana hindi na ako lumayo pa!.
Masaganang umagos ang luha ko nang marahan akong hawakan nito sa balikat. Ang lalaki sa harapan ko ay unti-unting lumuhod nang maka-upo ako sa malambot na kama.
"Really?? Then tell me," anito.
His face were closely to me. At napapikit na lamang ako nang halikan niya ako sa labi. His lips gently moves while mine was like a concrete, I can't accept his kisses. But I let him, hindi ako gumanti. Ngunit ramdam ko ang unti-unting pagdampi ng langit sa dibdib ko ngayon.
"One more deny one more kisses baby, did you remember that?"
Yes I remember that.
He kiss me one more time. At ngayon ay parang mas lumalim iyon. Hindi ko na kayang panghawakan pa ang sarili ko. Ang kama na aking hinihigaan ang saksi kung paano ko pinipigilan ang sarili ko sakanya. This is very very wrong.
Now he's topless, while looking at my delectable breast ay naitulak ko siya papalayo saakin.
He groaned.
"Lothaire! Tama na!" Nanginig ang balikat ko at hindi ko na maikalma 'yon.
Alam kong mali. This is very very wrong. Ayaw kong humantong kami sa kung ano ang alam kong mangyayari. Namayani ang lakas ng loob ko, para akong maiiyak nang ibutones ang hubad kong blouse.
"But I can't help myself but to missed you! You make my beast dead for a thousand years!" He groaned again. Nagulat ako sa pagtulak niya pahiga sa kama kaya napatili ako. Napa-O ang bibig ko, rinig na rinig ko ang pagkapunit ng blouse ko.
His blazing and flaming mouth started to suck my breast. Nanghihina ang katawan ko dahil doon kaya kumuha ako ng lakas mula sa kumot na ngayon ay aking hinihigaan.
"Ohh! Lothaire. P-please, tama na!" Malakas kong turan. He suck my both breast, papalit palit 'yon at wala na akong kaide-ideya kung magugustuhan ko ba o mandidiri ako sa sarili ko.
His knees was exploring my left legs, at bumaba iyon sa gitna ng aking hita just to parted it. Isang nakaka-ingganyong alon ang narinig ko nang umungol siya.
"One more kiss. If you deny again." Mas napariin pa ang pagpikit ko. Ang isang kamay niya ay unti-unting bumababa sa aking puson.
"Mahal mo pa ba ako Lucy?"
I can't take my self but to said the truth. Ang ginagawa niya ngayon ay parang patunay lang na tama siguro ang laman ng utak at puso ko.
"Y-yes."
"Fuck." He cursed at muling nilakbay ang kanyang mainit na labi saaking leeg. My eyes firmly closed when I felt some electrical collapsing into my panty.
Marahan niya iyong pinisil and I burst out a defeaning moan.
"Lothaire, t-tama na. Hindi maganda 'to. Lothaire! Stop owning me, p-please." Naiiyak ko nang sabi.
Alam kong masarap, pero hindi pa puwede.
He groaned bitterly at hindi ko na namalayan pa ang lahat.
Natagpuan ko na lamang ang sarili kong binibihisan niya ng bagong t-shirt. Ang bawat balat niya na dumadampi saakin ay nakikiliti ako. Napunit kasi ang blouse ko kanina kaya hinayaan ko siyang bihisan ako.
"I'm sorry. I-i'm sorry."
Tama na rin ang nangyari kanina, alam kong mali. Pero wala eh.
Nasarapan kaming dalawa.
Nag-iwas ako nang tinamaan na ako ng kakaibang kahihiyan.
"Umalis ka muna sa harapan ko, Lothaire. Let's talk later."
"Let's fix this, messed up." He insisted..
I gulp harder.
"But you have Sydney." Mapaos kong saad at ininda ang pagkompronta ko sakanya.
"Huwag mo na muna akong kausapin pa..."
"Sige."
Matapos nun ay umalis na siya. Natulog ako ng isang oras kaya nang magising ako ay agad akong lumabas. Amoy ko na ang order na pagkain nina Haechie kaya dali-dali akong nanakbo.
Natigil lang 'yon dahil sa boses na aking narinig. Nakapameywang si Lothaire habang nakatalikod at may kausap sakanyang telepono.
"...Sydney. Sige, sige. Bye."
"Lucy! Halika na!" Sigaw mula sa malayo ng kaibigan ko.
Muli akong tumakbo at hindi na pinansin pa ang pagmention niya kay Sydney.
And oh.
I forgot. Does he engage? O kasal na? But he doesn't wear any rings. Kaya baka hindi pa. O sadyang ayaw niya lang suotin? Whatever, my brain were like homogenizing into different topics.
"Nakalimutan ko pala bumili ng beer ano?" Haechie shrugged. Binigyan ko siya ng tempura na hinalo ko sa mangko niya na may fried chicken.
Nilantakan ko ang pagkain nang Hindi man lang sinasabayan ang usapan ng tatlo. I just really can't get over from what was happened to us last time. Ang intense masyado at hindi ko expected na hahantong iyon sa gano'n.
Doon ko itinuon ang atensyon ko. I was too busy bubbling that in my mind. Natigil lang nang biglang napatili ang isa saamin.
"Shit!"
"Oh my ghod! Anong nangyari??!" Gulat kong turan.
"A-allergic ako sa shrimp!" Haehie with her redish face!
"What!?"
"N-nahalo 'yong tempura sa fried chicken. H-hindi ko agad nakita eh!"
Napatayo agad ako at hindi ko magawang lumapit. Hawak na ni Clenette ang likod niya habang sinasabihan na huminahon siya...
"Pumupula na ang pisngi mo, Haechie!" Si Lothaire. And suddenly he approaches with a glass of water.
Nahihirapan na siyang huminga nang hindi man lang iniinom ang tubig. What was just happen was- Napatakip ako ng bibig.
Ako ba ang may pakana nito?
"Clen! Take her at the hospital!"
"Kunin mo ang susi sa coffee table dali na!"
"O-oh sige!" Nautal pa ako.
Napamura pa ako. Hinahanap ko sa bag ni Clenette ang susi ng kotse niya pero wala naman!.
"Wala naman dito!" Naluluha na rin ako this time.
I heard loud voice from haechie.
"Come on! Find it first before bubbling!"
"Here," anito ni Lothaire.
It was Lothaire's key.
"Diyan lang kayong dalawa."
Naiwan ako kasama ang mga kalat sa loob. Paguran akong naupo sa sofa at binalatay ang mata sa mangko at sabaw na nahulog sabay na rin ang pagtalbog ng puso ko at unti-unting pag-luha ng aming mata.
"Oh my! Kasalanan ko 'to!. Dapat hindi ko sakanya binigay ang tempura!" My Shoulder started to shake.
Kung si Ate ay nababantayan ko ng maayos, ang ibang tao naman ay hindi.
"Hey, Lucy. It wasn't your fault." Pag-aalo ni Lothaire. Katabi ko siya habang hinahagod ang likod ko. Hindi pa rin naiibsan ang pangamba ko kahit na ilang beses niyang sabihin na wala akong kasalanan sa nangyari.
Eh kanino?? Sakanya?
Ako ang nag-bigay Ng pagkain na bawal pala sakanya eh!.
"P-paano kung may mangyaring masama sakanya?? A-anong gagawin natin? Ano ang gagawin ko?" Kung gaano kasagana ang luha ko kanina ay gano'n din ito ngayon.
"Huwag ka ngang mag-isip ng ganyan. It was just a simple allergy-"
"Hindi mo ba nakita!? Pulang pula na ang pisngi niya! Alam kong allergic siya roon, but shit! I forgot!" I murmured untired.
"It can medicate immediately. Okey?"
Natigil na rin ako sa pag-luha sa mga sandaling ito. Tumawag kasi si Clenette at sinabing ayos na ang pakiramdam ni Haechie. Gusto ko siyang puntahan, pumayag naman si Lothaire sa balak ko.
Binuksan niya na ang pintuan nang biglang may tumawag saakin.
"Someone's calling." Malamig niyang turan.
I grab my phone on my bag. Nagtaka ako nang makita ang pangalan ni Kuya Gerald sa screen ng cellphone ko...
"Hello kuya..."
A wimpy signal makes his words undefined. Ngunit inulit niya 'yon sa pangalawang beses at malinaw na ang signal.
"Ang Ate mo, Lucy."