Rhexyl's P.O.V
Sinundan niya ng tingin ang kutsilyong nilapag ko. Nakahinga siya ng maluwag. Mabilis niyang kinuha ang kutsilyo. Tumalikod siya,
"Manang Bellen, you forgot something." tawag pansin ko sa kanya.
Humarap ito sa'kin na mayroong pekeng ngiti.
"Ito oh," Lumapit ako sa kanya saka ko binaon sa kanya ang bagong kuhang kutsilyong kinuha ko.
"Manang Bellen," sigaw ng isa sa tatlo.
Di makapaniwala na nakatingin sa'kin si Manang Bellen. Tinapik ko ang kan'yang balikat.
Dumistansya ako sa kanya at nakangiting humarap sa kan'ya.
"Everyone who witnessed this. Keep your mouth shut kung gusto niyo pang mabuhay." mariin kong banta.
Kumuha ako ng apple. Muli akong tumingin kay Manang Bellen.
"Hope to see you again." nakangiti kong ani sa kanya.
Nilagpasan ko siya.
Hahawakan niya pa sana ako pero umiwas agad ako.
Binaon ko ng todo ang kutsilyo sa tiyan niya.
Narinig ko ang pagbagsak niya maging ang pagsigaw ng mga kasama niya.
Umalis ako sa kusina ng mayroong ngiti sa labi.
Sa paglalakad ko, nakarating ako sa hallway. Walang taong dumadaan, madilim din sa parteng ito.
Lalakad na sana ako ulit pero nakita ko si mom.
Sinundan ko siya. Papunta siya sa west part ng mansion.
What she's doing here?
West part of Salvez mansion is a forbidden place. Walang pinapapunta rito na kahit sino. Kahit ang pagtingin o paglingon dito ay mahigpit na pinagbabawal.
Nakarating kami sa dulo. Binuksan niya ang pinto. Bago pa magsara ang pinto ay agad ko ng pinigilan. Marahan akong pumasok. Dahan-dahan ko rin siyang sinara muli, making sure na hindi ako makagawa ng ingay.
Mahirap ng mahuli.
Pagharap ko, napayakap ako sa sarili dahil kakaiba ang hangin dito. Ang lamig, ang gloomy ng lugar.
Nilakad ko siya at hinanap si mom. Buti na lang ay mayroong buwan kaya walang problema. Maliwanag at kita ang daan.
Sa unahan napansin ko ang mga maliliit na puntod.
Nung una ay nagtaka ako kung bakit mayroong ganito sa lugar sa loob ng Salvez mansion hanggang sa mayroon akong nakitang pamilyar na pangalan.
Hinanap ko si mom.
This is a cemetery for all those daughters na naisilang na kanilang pinaslang.
Nahinto ako sa paglalakad ng makita ko na si mom sa isang puntod. Nilagay niya ang isang bulaklak sa harap ng puntod.
Who is that?
Marahan akong lumapit sa kanya. Sinilip ko ang puntod na binisita niya.
Nabigla ako sa pangalang nakasulat sa puntod. Hindi kaagad ako nakakilos, biglang nablangko ang isip ko.
Seryoso?
Nang natauhan ako ay marahan akong umatras palayo sa kanya.
Pinunasan ko ang luhang tumulo mula sa'king mata.
"Do you really hate me that much to the point that even I'm still alive, I already have a grave?" tanong ko kay mom.
Mabilis na napalingon sa'kin si mom.
Traydor na luha ito. Hindi man lang marunong makisama.
"Rhexyl?" gulat na saad ni mom ngunit mabilis na napalitan ng nanlilisik na mata.
Yes, ang pangalang naka-imprint sa lapida ay ang buo kong pangalan.
                            R.I.P
           Maria Aljea Rhexyl Salvez
               Born:  Nov. ** 19**
              Passed away: Nov. **  19**
"What are you doing here?" galit niyang tanong.
Nakuhang tumingin ako sa kanya.
Bakit?
"Why? Why did I do to hate me like this? Bakit ang hirap sayong tanggapin ako ---- mahalin ako?" marahan kong tanong sa kanya.
Ever since I was born, all I want is acceptance from them, from her. Okay lang sa'kin na hindi ako tanggapin ng iba, pero sana kahit siya lang. Sapat na sa'kin.
"Bakit mom? Am I really your daughter? Ano ba ang nagawa kong mali? Para tratuhin niyo ko ng ganito. You treat me like I'm not a human." malungkot kong wika.
I wanna end this. I wanna hear it from her. Gusto ko marinig mula sa kanyang bibig.
I love her pero kunti na lang ang natitira.
I hate her pero malapit ng masagad at mapuno, malapit ko na siyang kamuhian.
I want her to be my mother. I want her to treat me like how she treat the other.
"Leave this place, bitch. You don't belong here." agsik niyang pagtataboy sa'kin.
"Sagutin ni'yo ako! I wanna hear it from you. I wanna end this. Gusto kong marinig mula sa bibig mo. Gusto kong malinawan kong bakit hindi mo ako matanggap. Kung bakit hindi mo ako kayang mahalin gaya ng pagmamahal mo sa kanya." pagmamakaawa ko sa kanya.
Hindi siya makatingin sa'kin.
I know she's hurt.
"Tell me, please! Gusto ko sa ganitong paraan mailabas mo ang lahat sa'kin. And, after this. I promise I won't bother you again." ani ko.
Hinayaan kong umagos ng umagos ang luha ko.
"I said LEAVE!" pagmamatigas niyang ani sa'kin.
"No! I won't leave here not until you tell it ----" Nahinto ako sa pagsasalita.
"I was raped!" sigaw niyang sagot.
Natahimik bigla ang atmosphere namin.
Raped?
Hindi makapaniwalang napatingin ako sa kanya.
"And I am the fruit?" marahan kong tanong.
Napaatras ako ng tumingin siya sa'kin na galit na galit habang umiiyak.
"Yes, you are! At dahil sa'yo hindi ko makalimutan ang ginawa sa'kin ng demonyong iyon. Gabi-gabi kong nakikita sa panaginip ko ang kahalayan niyang ginawa sa'kin. Halos hindi ako makatulog thinking na ginalaw ako ng hindi ko namamalayan." sigaw niyang sambit.
Ramdam ko ang galit niya sa'kin.
Ako ang sinisisi niya for that?
"Muntikan na akong mabaliw buti na lang I was lucky to have Franco na inunawa ako at hindi iniwan." galit niyang wika.
"Sa tuwing nakikita kita, bumabalik lahat ng alaalang iyon na pilit ko ng binabaon. Pero hindi ko magawa dahil nandiyan ka. Buhay na buhay, sa tuwing nakikita kita mukha ng demonyong iyon ang nakikita ko." buong pighati niyang saad.
Napatingala ako ng tingin. Napapikit din ako ng mata.
"I wanted to see you dead. Pero mayroong pagkapusa 'ata ang buhay mo dahil kahit anong gawin ko ay hindi ka mabura sa buhay ko. Ilang beses kong hiniling na sana mamatay ka na, pero mukhang hindi naririnig dahil narito ka pa rin." Rinig kong ani niya.
Mas lalong tumulo ang mga luha ko. I can accept the fuck about not loving me, pero ang hilingin, na mamamatay ako?
Is too much.
Wala ba akong karapatang mabuhay? All my life, I was fighting for it. Buhay na pilit na kinukuha at pinagkakait sa'kin.
"And this grave!" Tinuro niya ang lapida ko.
"This grave help me think that your dead. Sa tuwing nakikita ko ang lapida ito, tinutulungan akong isipin na ang panganay kong anak ay namatay because of miscarriage, or because of tradition." she said.
"This grave, help me feel at ease sa tuwing naalala ko ang mga karanasan ko noon. This grave, help me think that you are no longer exist here. This grave, help me think that my daughter is in the place where she could feel safe." she added.
Ang sakit!
Mas masakit pa 'ata ito sa lahat ng ginawa niya sa'kin.
TheKnightQueen 🌱