"How dare you hurt my son!" Diego's mother slapped me hard causing me to feel numb for seconds. Umanggulo ang ulo ko sa kanan sa lakas na dulot nito. Masakit. Ramdam na ramdam ko ang galit ng isang ina na ipinagtatanggol ang anak niyang na-agrabyado.
My eyes became teary again because of guilt. Even if I didn't agreed upon it in the first place, there's no use on explaining my side because no one will believe me.
Kumulat sa social media ang litrato namin ni Kahel sa reunion habang ginagawa namin ang consequence. I don't know who took the photos and who leaked it in social media. Kalat na kalat na iyon sa mga tao. Wala sanang issue, kung hindi lang ginatungan ni Emily sa television.
On her interview yesterday morning, she announced that her engagement is off because of a third party. And it happened to be me. She cried on the interview that made her have the sympathy of the crowd.
And then this afternoon, just how fast the news came, nagulat na lang ako nang makita na may mga showbiz reporter na sa labas ng clinic ko. It got me worried especially that I still haven't heard about the news that time. Nalaman ko na lang nang tinawagan ako ni Fatima. And then I searched through the internet and watched Emily's interview. Doon ko nalaman ang lahat.
I really really hate attention. Sometimes, I want to be Emily but I don't like the attention she's getting from people. Mabuti na lang at hindi ako nag-artista. It's so toxic. Hindi ko alam kung bakit kinailangan kong madamay dito.
That photo is nothing but part of the game. Hindi ko sinulot si Kahel kaya naudlot ang kasal kuno nila. I want to explain myself but there's no use because they already judged me. And it's the worst feeling. 'Yong pakiramdam na gusto mong magsalita at ipagtanggol ang sarili mo pero hindi mo magawa kasi alam mong wala na rin namang mangyayari. Hindi mo na mababago ang isip nila.
"Siguro ito ang dahilan kung bakit ayaw mo pang pakasalan ang anak ko. You dirty woman! May kalandian ka rin pa lang itinatago sa katawan!" she shouted at me angrily.
Hindi ko na nakayanan ang sama ng loob at hinarap siya.
"Tita! I am not cheating with Diego. This is just a misunderstanding-
"Don't you dare raise your voice on me!" galit na putol niya sa akin. Dinuro niya ako na parang pinagbabantaan. "I'm very thankful that you cheated on him, I never really liked you as her girlfriend. You cheap woman, flirt!"
Bumilis lalo ang paghinga ko dahil sa matinding pagpipigil na mapagsalitaam siya ng kung ano. She's older than me and I respect her. She's the mother of Diego and I respect her more for that. But no... She has no right to talk to me like this.
"Hindi niyo po alam kung anong totoong nangyari. Social media spreads fake infos and it's not right to based the truth on what you've seen on that platform." mas kalmadong anas ko. I'm trying to explain the truth behind the lies and annomalies of that photo. It has nothing to do with me cheating with Diego. Maybe I was really wrong for letting Kahel did that to me, pero alam naman nating parte lang iyon ng laro.
"Really?" sarkastikong aniya sa akin. "Fake infos? How can you explain that man doing something disgusting on you? Does Diego knows about it? I bet no. He won't let it happen because he cares too much for you and he loves you so much. Sana nga hindi na lang ikaw ang nagustuhan ng anak ko."
Natahimik ako dala na rin ng pagkaguilty. I was thinking the same thing. Sana nga hindi na lang ako ang nagustuhan ni Diego. Mas magiging masaya at tahimik ang buhay niya kung hindi ako ang pinili niya.
"I'm sorry, Tita. A-ayusin ko po ito." nahihiyang anas ko.
Tumawa lamang siya sa akin.
"You don't have to fix anything. Break up with my son. Parang-awa mo na, patahimikin mo na siya." she said before walking towards the door.
Napaupo ako sa kung saan at tinakpan ang mukha gamit ang mga palad ko. This feels so tiring. Napapagod na rin ako. Palagi na lang may problema. Hindi na ako nawalan ng problema. I was torn between choosing Diego over anything but I don't want to hurt him. Palagi na lang siyang nasasaktan kapag ako ang kasama niya. And Kahel... I really want to do something with him. Pero hindi ko magawa kasi alam kong hindi pa ito ang tamang panahon.
Siguro nga ang unfair ko masyado. Pumasok ako sa isang relasyon para madivert ang atensyon ko sa isang taong noon ko pa gusto makasama. And then there's Kahel... I've wronged him before. Malaki ang kasalanang nagawa ko sa kaniya at alam kong hindi mababago ang lahat ng iyon sa isang iglap lang.
Maybe... I don't really deserve any of them. Naguguluhan na rin ako. Dumagdag pa itong nangyari ngayon. Diego's mother is angry with me. Emily's fans are all angry with me. Ang akala nila inagaw ko ang magiging asawa ng taong iniidolo nila.
It's all because of that photo.
Buong araw, hindi ako nakalabas ng bahay at nakapagtrabaho dahil sa media sa labas ng building. Fatima has been calling me from time to time. Hindi niya ako mapuntahan dahil may trabaho rin siya ngayon. And Diego... magmula kahapon ay hindi pa niya ako tinatawagan. We haven't talked about the issue. Alam na ng magulang niya kaya hindi malabong alam na rin niya ang tungkol doon. But he haven't contacted me yet. Nag-aalala na rin ako.
Napatingin ako sa cellphone na nakapatong sa sofa nang marinig itong tumunog. Mabilis ko itong kinuha sa pag-aakalang baka si Diego ang nag-message.
Kumunot ang noo ko nang makita na unregistered ang number.
'Open the door.' ang sabi sa message. I stayed up sitting for a couple of minutes hesitating if I will believe the unknown message. How did the sender got my number? Kakilala ko ba siya? I know it's not Diego nor Fatima. Paano kung isa iyon sa mga media at kapag binuksan ko ng pinto, saka nila ako pagkakaguluhan at tatanungin kung anong masasabi ko tungkol sa issue.
'Anastacia'
My phone beeped again for another message. Pangalan ko lang ang naroon. Huminga ako ng malalim bago naglakad patungo sa pinto. I was hesitating, big time. Malakas din ang kabog ng dibdib ko sa kaba. At lalo pa iyong lumakas nang makita ko kung sino ang nag-aantay sa labas ng pinto.
"What took you so long?" bakas ang iritasyon sa tono niya. Napapikit-pikit ako.
"B-bakit ka nandito?" lumingon-lingon ako sa paligid at tiningnan kung may bakas ba roon ng media o ng kung sino mang paparazzi. Nakahinga ako ng maluwag nang wala akong makita.
"Inutusan ako nina Vera na tingnan ka raw muna." paliwanag niya sa akin. His eyes looks so bored while looking at me. Napalunok ako.
"It's okay, m-maayos naman ako rito. I asked the guards not to let the media come in."
Tumagilid ang ulo niya at sinuri ng maigi ang mukha ko. Napalunok ako sa kaba.
"How about the effort I exerted just to be here?"
"W-wala ka bang trabaho? You know you can go ahead. It's not like someone's going to assault me or what."
Umiwas siya ng tingin. Bakas ang iritasyon sa mukha.
"It's not like I want to be here and watch after you. Pinakisuyuan lang ako, it's a friend's request and I don't want to disappoint them."
Napatango ako ng wala sa sarili. So kung hindi siya sinabihan nina Vera, siguro wala siya ngayon dito sa harap ko.
"Baka naman may itinatago ka riyan sa loob kaya ayaw mo akong papasukin?" sarkastikong aniya na nagpataranta sa akin.
"W-wala akong itinatago. A-ano naman ang itatago ko?" pagdedepensa ko sa sarili. Is he insane? At kung meron man siguro akong itinatago sa loob, ano naman ngayon sa kaniya? Wala naman kaming relasyon.
Isa pa... hindi magandang tingnan kung papapasukin ko siya sa loob. I have a boyfriend. At kagagaling lang dito ng nanay niya accussing me of cheating. Hindi maganda kung makakasama ko sa loob si Kahel lalo pa at siya ang dahilan kung bakit nagalit sa akin si Tita.
Tumalikod siya sa akin at may kinutingting sa cellphone. He dialed a number at kinausap ito.
"Vera, it's me. Yeah, I think she's fine. She doesn't need my help." dumukhang ako ng kaunti upang mas mapakinggan ang sinasabi niya. "My work? Ah yeah, meron sana ngayon but you asked me to be here."
Saglit akong nagulat at napahawak sa doorknob ng pinto. So he really has something important to do for today? At naabala siya dahil sa pagpunta rito?
"You know my work is important for me, Vera, but my time got wasted. It's okay, I'll go now." tinapos niya ang tawag saka sinilid ang cellphone sa bulsa. He once took glance at me before turning his back and walked away.
Nataranta kaagad ako kaya mabilis ko siyang tinawag. I know I acted so rude in front of him a while ago. Nasayang ang oras niya sa pagpunta rito para tingnan ako.
"G-gusto mo bang magkape muna?" kinakabahang tanong ko. Pinasadahan niya ng dila ang labi bago ako mariing tinitigan. "K-kung ayos lang naman, baka kasi may lakad ka pa ngayon. It's fine with me."
He nodded at me. Mas lalo akong kinabahan nang maglakad siya pabalik sa pwesto niya kanina. Hindi ko naman malaman ang gagawin kaya nilakihan ko ang pagkakabukas ng pinto. I let him in first, nagkatinginan pa kaming dalawa bago siya tuluyang nakapasok na mas lalong nagpailang sa akin.
Huminga ako ng malalim bago isinarado ang pinto. It's a just a cup of coffee. Hindi siya magtatagal.
"Uhm... dito ka na lang muna. Ipaghahanda lang kita ng maiinom." pagpapaalam ko. Hindi ko na hinintay pa ang tugon niya dahil busy siya sa pagtingin sa buong condo unit ko. Mabilis akong dumiretso sa kitchen upang magtimpla ng kape na para sa aming dalawa. Saglit pa akong napatingin sa bintana at nakita na umuulan pala sa labas.
Umuulan.
Right timing for a cup of coffee. But wrong timing at the same time. Kapag hindi iyan tumigil kaagad, baka hindi kaagad makaalis si Kahel. Kinakabahan din ako sa posibilidad na baka biglang dumating ngayon dito si Diego para bisitahin ako. It's not like Kahel and me are doing something illegal. Basta... ang sama lang tingnan na makitang magkasama kami ngayon.
Kinakabahan ako habang labit-labit ang tray na may lamang dalawang baso ng kape at cookies. Naabutan ko siyang nakaupo pa rin doon at nakatingin sa graduation picture ko noong college.
"Here's your coffee." pagkuha ko sa atensyon niya. Bumaling siya sa akin at pinagmasdan akong ilapag ang mga laman ng tray sa center table sa harap namin. Pagkatapos niyon ay mabagal akong naglakad patungo sa katapat na upuan. Ayokong magkamali ng galaw at mapahiya sa harap niya.
Nang makaupo ako ay ganoon pa rin siya. Nakatitig lang sa akin.
"I don't drink coffee." anas niya na nagpagulat sa akin.
"H-hindi?" tarantang anas ko. "I-I'm sorry, hindi ko alam-
Natigilan ako sa sariling sinabi. We've known each other for years. Palagi kaming magkasama noon. Pero bakit hindi ko ito alam? Bakit hindi ko alam na hindi siya umiinom ng kape? And why did he agreed to have coffee if he doesn't like drinking it in the first place?
Napaiwas ako ng tingin at doon ibinaling ang panliliit na nararamdaman ko sa sarili. Hanggang ngayon... hindi ko pa rin talaga kilala ang lalaking ito.
Matagal kaming dalawang natahimik. Hindi na ako nagtangkang magsalita dahil sa matinding pagkailang lalo na at ramdam ko ang pagtitig niya sa akin. Tumikhim ako at inayos ang upo habang nakatingin sa labas ng bintana na puno na ng ulan.
"How are you?" bigla ay tanong niya na mas lalong nagpakaba sa sistema ko. Napilitan akong tumingin sa kaniya at saglit na natigalgal dahil hindi mahanap ang mga salitang dapat na sabihin.
"A-ayos lang naman. Ikaw?" it's so cliche. Asking him the same thing is so cliche. "I mean, k-kumusta ang aso mo?" nakumusta ko na nga pala siya dati. Ang sabi niya masaya na siya. I won't ask again because I know I'll get the same answer. At hindi iyon maganda sa pandinig ko. Hindi maganda sa pakiramdan na masaya siya ng hindi ako ang kasama.
"She's fine, naiwan siya sa bahay." tumango ako.
"Her name is Kana?" I remembered the name I saw on the name tag. Kana ang nakalagay doon. Hindi naman siya nagsalita o tumutol kaya inisip ko na iyon nga. "Bakit Kana?" I mean it's weird. Parang hindi siya usual na pangalan ng isang aso. Usually, people name their dogs Blacky, Whitey or anything that depends on their color. Kana has white fur, so was she supposed to be named Whitey?
Napatawa ako sa sarili.
"Why do you care?"
Pero kaagad ding napatigil nang marinig ang sinabi niya.
"S-sorry." what's wrong with asking? Kahit kailan talaga ay napakasungit ng lalaking ito. Noon pa man ay ganiyan na ang ugali niya. Lumaki na at lahat pero masungit pa rin. "Hindi ba magagalit si Emily dahil nandito ka ngayon?"
Tumaas ang kilay niya sa akin.
"Bakit siya magagalit?" balik na tanong niya sa akin. Nagtangis ang bagang ko sa inis.
Eh bakit nga ba magagalit? Iyang kasintahan niya, kung anu-anong kadramahan ang ipinapalabas sa tv. Ako pa ang lumabas na masama dahil sinisira ko raw ang relasyon nila. Tapos ngayon ay nandito siya at ako ang tiningnan imbes na ang kasintahan niya?
"Bakit hindi si Emily ang puntahan mo ngayon? Tutal sinasabi niya naman sa lahat na ako ang may kasalanan kung bakit naudlot ang kasal niyo?"
"Anong kasal ang sinasabi mo?" kunot-noong aniya.
Napasinghal ako sa inis.
"Nagmamaang-maangan ka pa talaga?"
"I didn't know that I'm marrying someone other than you."
Napatigil ako sa sinabi niya. I didn't expected that he will say those words directly to me. Hindi naman siya ganito ka-vocal noon. Sa pagkataranta ay mabilis kong kinuha ang kape at humigop doon upang pakalmahin ang sarili.
"B-bakit sabi ni Emily sa interview, engaged na raw kayo-
"I didn't proposed to her."
Napalunok ako. "B-bakit noong nagpacheck up ka ng alaga mo sa clinic ko, you called someone tapos sinabihan mo ng I love you?!"
Umiwas siya ng tingin at hindi na nagsalita. Napangisi ako sa inis. Huli ka ngayon. Tatanggi ka pa, halata naman.
Kinuha ko muli ang kape at bayolenteng humigop doon nang hindi na siya nagsalita. Ibig sabihin wala na siyang kasinungalingang masabi. Ano kayang mararamdaman ngayon ni Emily kapag nalaman niya na itinatanggi siya ng lalaking ito?
"Hindi ka pa ba aalis? Tumila na ang ulan."
Lumingon siya sa may bintana.
"Umaambon pa."
Mas lalo akong nairita nang sumagot siya. I know I don't have the right to feel this way. Wala akong karapatan para magdemand. Wala akong karapatan para magtanong. Wala akong karapatan sa kaniya. May boyfriend ako at siya dapat ang iniisip ko ngayon, siya dapat ang kasama ko.
Bumalik ang paningin niya sa akin. This time, hindi na naalis iyon. Sa iritasyon ay muli akong humigop sa kapeng iniinom. Bumalik ang kaba na nararamdaman ko nang makita siyang tumayo at naglakad patungo sa akin.
Napausod ako sa kinauupuan at hindi malaman kung saan pupunta.
"B-bakit?" kinakabahang tanong ko nang makita ang seryosong pagtitig niya sa akin.
Yumuko siya sa akin at saka dahan-dahang hinawakan ang tasa ng kape na hawak ko. Kinuha niya iyon sa akin at saka inilapag sa lamesa.
"K-Kahel, bakit ba-
Nagulat ako nang hawakan niya ako sa pisngi. Bumaba ang tingin niya sa labi ko.
"I want to taste... the coffee." aniya sa akin. Napalunok ako.
"Ipinatimpla na kita, y-you can have it." tugon ko pero hindi nawala ang tingin niya sa akin.
Nanlaki ang mata ko nang mas lalo pa siyang yumuko at hinalikan ako sa labi. Nanigas ako sa kinauupuan at hindi malaman kung saan kakapit. Now this is indeed cheating. Nang matauhan ay mabilis ko siyang itinulak palayo at saka lumayo sa kaniya.