[Scarlett POV]
"Saan ka bang lupalop pumunta? Alam mo bang nag-aalala si Mom. Hindi ka namin ma contact kasi palaging out of reach."
Hindi ko na lamang siya pinansin bagkus sumakay na lamang ako sa sasakyan.
Nandito pa lamang kami sa airport panay ng dada ang isang 'to. Hindi ba nila ako pwedeng pagpahingahin muna kahit ilang minuto lang.
Sasarhan ko na sana ang pinto ng kotse ng biglang kamay ang sumulok. Kaya naman binuksan ko ito muli at tiningnan siya ng walang emosyon.
"Bakit mo naman ako sasarhan ng pinto. Nakalimutan muna bang kasama ako." nakapout nitong sabi
Seryoso ko siyang tiningnan. "Kung kumilos ka kasi parang pagong." walang modo kung sagot na ikinagulat nito
"What did you say?" hindi makapaniwala sa sinabi ko
I smirk at her. "I said you look like a turtle, always slow to move."
Bigla uminit ang ulo nito kaya naman agad niya akong sinugod sa loob ng kotse. "How dare you to compare me in that animal. I'm not like a turtle." saad nito na ikinatingin ko na lamang sa kanang bintana ng sasakyan.
Hindi parin maalis ang mga katagang iniwan sakin ni Calvin. "Gustuhin ko man na tulungan ka wala akong magawa. Ayokong pagtaksilan mga kapatid ko."
Hindi ko alam kung kaya kong gawin na patayin siya. He help me a lot and treat me like he's sister. Mabait siya sakin, kaya paano ko siya mapapatay. I want him to be a live.
Hindi ko namalayan na tumulo na lamang ang aking mga luha. I wish mom have a way to stop this war. I don't want someone that have a good intention to die because of this war.
"Oh! Tissue, baka sipunin ka." wika nito sabay abot ng tissue.
I wiped my tears. "Thank you sis," i said while smiling
She smirked at me. "You are really a crazy woman. Kanina umiiyak ka tapos ngayon nakangiti kana."
Napangiti ako sa sinabi niya. Sabay tingin sa labas. "Your right! I'm a crazy woman. Because of being a crazy person, i can't think properly. I can't stop this war." malungkot kong sabi at agad ipinikit ang aking mga mata. "Sana pagkagising ko tapos na ang lahat ng ito"."
"Ate Scarlett, i know you have a lot of responsibility to handle our organization but don't forget your self. Makakaisip din tayo ng paraan para mapatigil ang labanan ng dalawang grupo. Just think positive, i know you can have a plan about of this, i trust you sis." rinig kong saad nito na ikinangiti ko lalo subalit bigla na lamang tumulo ang aking mga luha dahil ba sa sinabi niya o dahil natatakot ako sa mangyayari sa oras na wala akong maisip na paraan.
"You always trusted me." wika ko sa kanya
"Because i know you can do it." sagot nito
Inayos ko ang pagupo ko at agad siyang nilingon. "Hindi ko alam kung mapagtatagumpayan natin 'to pero gagawin ko ang lahat-lahat para makamit natin 'to upang matapos ang gulong nagpapahirap sa ating lahat." wika ko sa kanya na bigla niyang ikinangiti
"I know you have a plan. I trust you Sap....Scarlett!" masaya nitong sabi na ikinaisip ko bigla. Bakit napatigil siya sa isang salita at binago niya ito.
"Alam mo ba palagi kang iniisip ni Mae," biglang singit ng driver namin
Agad akong napalingon sa kanya. Doon ko lang napagtanto na kasama pala niya ito. "Ikaw pala yan Li Xian."
Tiningnan niya ako gamit ang salamin na nasa itaas ng ulo niya. "Ngayon mo lang yata napansin na ako ang driver ninyo." saad nito
Tumingin ako sa kaliwang bintana. "Kamusta kayo habang wala ako dito " kalmado kung tanong sa kanya
"Ma ayos naman, pero nag-aalala kami sa boyfriend mo." wika nito na ikinalingon ko sa kanya
Bigla ko namang tiningnan si Mae. "Anong ibig niyang sabihan?" saad ko sa kanya
Huminga muna siya ng malalim bago magsalita. "This past few weeks, Clyde always go outside. We don't know where, but in my doubt he visiting he's brothers and sister." paglalahad nito na ikinabigla ko
Bigla ko na lamang nasuntok ang couch ng inuupuan ko dahil sa galit. "Bakit niya ginawa 'yun. Hindi ba't alam niya na nasa panganib siya, gusto nga siyang bawiin ng mga kapatid niya. Pero bakit gusto niya pang makita ang mga 'yun." giit kong sabi na ikinatigil ni Xian sa pagmamaneho
"Scar, please calm down. Hindi pa naman namin nasisigurado kung doon siya pumupunta. Besides, malapit naman na tayo sa mansion, you can ask him by yourself. I'm sure, he will tell you the truth." pagpapakalma sakin ng dalawa.
Hindi ko parin maalis ang mga pumapasok sa utak ko. Paano kung pagtaksilan niya kami.
Bigla akong niyakap ng kapatid ko. "Ate Scar, don't think that he will betray us. I know he can't do that. He promised at you right. He will always by your side what ever happened. So, please stop thinking about that." wika nito na nagpabalik sakin sa pagkakalmado
Tiningnan ko silang dalawa. "He can't do that right? He won't betray us and live me." mangiyak-ngiyak kong sabi
Xian put he's two hands to my shoulders. "Look at me Scar, listen to me. Clyde will never live you, he promised that." wika nito na ikinaiyak ko lalo
Sana hindi niya gawin 'yun dahil hindi ko alam kung magagawa ko pang kontrolin ang tunay kong ugali na ayaw ko ng lumabas. Pagnangyaring mailabas ko 'to hindi ko kayang pigilan na patayin silang lahat.
"Xian, dinala mo ba yung pampakalma?" rinig kong tanong ni Mae dito
Tumango naman si Xian. "Oo, palagi ko itong dinadala." sagot nito
Bigla akong napaupo ng maayos. "Anong gagawin ninyo? 'Wag ninyong sabihin na ituturok niyo yan sakin." saad ko na ikinatahimik nilang dalawa
"I'm sorry ate Scar, pero makakatulong 'to sayo sa pagbalik mo sa kalmado." wika nito
Tiningnan ko silang dalawa ng nakakatot. "Don't you dare to inject that to me. You will see the hell!" pagbabanta ko sa kanila
"Xian, do it. Don't be scared to her, she can't do that." Mae said that's why i give her a deadly look.
"Fine! Do it! But i won't promise after i wake up i never hunting you." makahulugan kong sabi na ikinatakot naman ni Xian. "What happened Xian, bakit hindi mo na iturok yan sakin. I'M READY!"
Bigla niyang kinuha ang lagayan at agad binalik ito sa loob. "M-mae, wag na natin siyang turukan. Kalmado naman na siya" kinakabahan nitong sabi sa kapatid ko
She smirked. "Tsk, matatakutin. Paano ka naging Mafia kung hindi mo magawa ang pinaguutos ko sayo. Isang pagbabanta lang ng ate ko takot kana." saad nito na ikinangisi ko. "Paano kung gawin din yan sayo ng kalaban, hindi mo rin gagawin." dugtong pa nito
"Magkaiba ang ate mo sa kaaway natin." sagot nito
Napairap na lamang ito sa sinagot ni Xian.
"You know what, sa kakadaldal niyo d'yan hindi tayo makakauwi ng maaga." panimula ko
Biglang pinaharurut ni Xian ang sasakyan. "What the! Pwede ba magsabi ka naman kung aalis na tayo. Muntik na akong mauntog sa bintana." pagrereklamo ko
"I'm sorry, nakalimutan ko kasi na mag aalasais na ng gabi." ani nito
Bigla akong napatingin sa liro. "Anong meron sa ala sais.?" kunoot noo kong sabi
"Siya kasi ang magluluto ng dinner, kaya nagmamadali na yan." sagot ni Mae
Napanganga na lamang ako sa sinabi niya. "Hindi ko alam na marunong siyang magluto." sabi ko
"Actually, hindi naman talaga siya ang magluluto may maid naman tayo kaya lang ang gustong luto ni ate Qin Sang luto niya." saad nito na ikinatawa ko bigla
Biglang kumunot noo ang kapatid ko. "Napano ka naman? Bigla ka na lang tumatawa diyan."
Bigla akong napahinto. "Kasi naman, hindi ko akalain na takot si Xian sa girlfriend niya."
"A-anong takot! H-hindi kaya!" pagtatanggol niya sa kanyang sarili
Lumingon ako sa unahan kung saan siya nakaupo. "Eh, bakit ka utal-utal magsalita?"
Bigla siyang natahimik at itinuon na lamang ang atensyon sa pagmamaneho.
"Huwag mo ng inisin yan, baka ma aksidente pa tayo." saad ng kapatid ko
"Sus, ma aksidente daw. Ayaw mo lang inisin ko si Xian kasi favorite kuya mo." sabi ko na ikinalingon niya sa gawi ni Xian
"Hindi naman sa ganon, ayoko lang na mainis siya paguwi at ang ipaghanda satin sa hapagkainan walang lasa." bigla akong napakunot noo
"Sandali lang, hindi naman tungkol sa pagkain ang topic natin. Bakit napunta tayo sa pagkain.?" pagtataka kong tanong sa kanya
Bigla siyang umuwas ng tingin. "Ah basta! Wag mo na lang inisin si kuya Xian. Magpahinga ka na muna diyan dahil maya-maya mararating na tayo sa mansion." wika nito sabay salpak ng earphone sa kanyang tenga.
Napailing na lamang ako.
Pumikit ako saglit at agad nagiisip kung anong mga plano ang sisimulan ko pagkarating ko ng bahay. Magkukulong muna yata ako sa kwarto upang makapagisip ng maayos.
Hindi nagtagal tumigil na ang sasakyan at doon napamulat na lang ako.
Bigla bumakas ang pinto ng kinuupuan ko. Kaya naman agad akong lumabas.
Hinarap ko ang maid namin na kumukuha ng mga gamit ko sa likuran ng kotse. "Yaya, isunod niyo na lamang yan sa kwarto at ako'y magpapahinga na muna dahil napagod ako sa biyahe." saad ko sa kanila kaya naman tumango sila bilang sagot
Naglakad na ako papasok ng bahay, sa hindi kalayuan napansin kong maraming nakatayo sa sala kaya naman binilisan ko na lamang ang aking paglalakad at doon nakita ko ang mahabang pila ng mga maid. Hindi lamang 'yun maging ang mga kapatid ko nakapila din. I saw Clyde, smiling at me. Pero hindi ko 'yun pinansin bagkus naglakad ako papasok at deritso sa hagdan.
Nilingon ko silang lahat. "Wala akong oras makipag-usap sainyo. I have something important to do. Kaya magsibalik na kayo sa kanya-kanya ninyong gawain." wika ko sabay hakbang paitaas.
Hindi pa ako nakakahakbang ng mayo ng merong tumawag sa pangalan ko.
"SCARLETT!" malakas na sigaw subalit hindi ko pinansin dahil alam kung mawawala ako sa atensyon kung titingnan ko ang taong 'yun.
Umakyat na ako at sa hindi inaasahan meron akong narinig na salita na ikinatakot ko bigla.
"SAPPHIRE!!" bigla kong hinanap kung sino ang tumawag ng pangalan na 'yun.
Tumingin ako sa ibaba nandoon sila mommy. Kaya naman agad akong nagsalita "Sino sainyo tumawag sa pangalan na Sapphire?" bigla kong tanong na ikinabaling ng atensyon nila sa sinabi ko.
Basi sa kanilang reaction, wala silang alam. Pero narinig kong may tumawag sa pangalan na 'yun.
"Escarlett, ano ka ba! Matagal ng patay ang kapatid mong si Sapphire. Hindi ka pa ba nakakapag move on sa kanya." wika ni mom sakin na ikinawalang bahala ko na lamang
Nginitian ko siya bigla. "Pasensya na mom, baka dala lang ito ng pagod kaya kung anu-ano na lamang ang aking naririnig." paghingi ko ng paumahin
"It's okay. Magpahinga ka na muna." ani nito kaya naman agad na akong umakyat patungo sa aking silid.
Nasa tapat na ako ng aking silid ng bigla ko muling narinig ang pangalan ko pero may halong pangamba.
"Mag-iingat ka Sapphire." bigla na lamang akong pumasok sa aking kwarto. H-hindi kaya minumulto na ako ni Scarlett dahil sa ginawa ko 8 years ago.
Naupo ako sa aking kama at agad pinakalma ang aking sarili pero imbes na pakalmahin ako bigla na lamang sumakit ang ulo ko at sa huling pagkakataon muli kong narinig ang boses ng isang tao na panay banggit ng pangalan ko.
"I always trusting you Sapphire." huli kong narinig ng biglang umitim ang buo kong paligid. At doon nawalan na ako ng malay.