logo text

Chapter Eleven

Lalaine
Hindi ako makatulog. Paano ako matutulog ngayon alam ko na ang tungkol sa kambal ko. She's a Vigilantes, she's part of them. News flashing back at my head. Those news reminding me of the unknown killers who killed people who does bad things. Those papers they left, those words what kind of a bastard the man they killed. Sumisikip ang boung paligid, anumang oras, these walls will crashed me into. Kailangan ko ng hangin, this room suffocating me.
Mabilis ang galaw ko na tumayo. Tinungo ang nakasiradong pinto. Paano naging ganoon ang kambal ko? Hindi ko kayang matanggap iyon. Ramdam ko ang init sa mga mata ko, ang paghirap ng paghinga ko. I'm alone in this room. Dahan-dahan akong napaluhod, hawak sa nanginginig kong kamay ang malamig na doorknob. Langhap ko ang floral scents sa boung paligid. The girl who took me here seems love it. But I hate it, nasusuka ako sa tuwing maamoy ko iyon. Ang kaliwang palad ko ay nasa sahig ng malamig na tiled floor.
Inaalala ang napag-usapan kanina, it hurt me so much. Kahit kailan hindi ko siya sinisi sa nangyari, it's an accident. It's not her fault but why she keep the burden as if it was all her fault? Huminga ako, I need a fresh air. I need it badly. Pinahid ko ang luha sa mga mata. Kapagkuwa'y nanginginig na tumayo. Binuksan ko ang pinto. Anong oras na ba? Madilim ang hallway. Saan kaya ang palabas dito? Kailangan ko ng sariwang hangin. I balled my fist. Nakabihis na ako ng nightgown na first time kong makapagsout nito. Its made with a silk, gold colored, below my knee. Hindi ko alintana ang malamig na sahig. Bumaba ako sa hagdan. Nang dumaan sa isipan ko ang nangyari sa libro ko, gusto ko maiyak. My poor baby, torn its face. How dare that bastard! Ang tagal na rin na nagsabi ako ng salitag bastard. It seems foreign in my thought—in my lips.
Sumasakit ang ulo ko sa kakaisip ng lahat na nangyari. Naka-uwi kaya ng safe ang magulang ko? Ok lang kaya ang lahat pagkaalis namin sa lugar? Sino ang likod ng lahat ng iyon upang kunin kami? The heartbreaking part when talking with my twin and the torn front cover of my book.
Nakita ko ang nakasiradong pinto. Mabilis ang lakad ko. Hinawakan ko ang doorknob. Sa wakas, freshed air will make me fine again. Hihilain ko na sana ang pinto nang may kamay na pumigil sa akin. Hinawakan nito ang doorknob na hawak ko.
"What are you doing?" baritonong boses sa likuran ko.
I jumped of shock. Kaagad kong inalis ang kamay sa doorknob. Malakas ang kabog ng dibdib ko. Huwag sanang mutlo ito? Namala ang lalamunan ko, coldness running in my whole body. It would be a dangerous thing if I turned my head. Paano at kapag totoo ako? Hinahabol ko ang hininga. Nanginginig ang mga kamay ko.
"Go back to your room," puno ng awtoridad ang boses nito.
Lumunok ako ng ilang beses. "Hi-hindi ka ba multo?" nahihirapan kong sabi. Walang sagot akong narinig. Don't tell me it's gone? I'm counting into ten yet there's still no. Wala na ito.
Posible na may mga naninirahan na mutlo sa bahay na ito, sa itsura pa lang sa labas ay luma na. Papasok pa nga ako dito, it feels creepy. Dapat magmadali akong umalis at baka— nawala ang iniisip ko nang pagikot ko ay isang bulto ng katawan ang nakita. It's dark. Kapre? Matangkad. Ang tangkad. It has a one eye wanting to devour me. Napaatras ako, hanggang makalapat sa likod ko ang pintuan.
"Oh God! Don't kill me!" natatakot kong sabi. Am I dreaming? Please! Panaginip lang sana ito. Ang naririnig ko lang ang kumakarera kong puso. Nabibingi ako sa ingay na iyon.
"You are crazy," gumalaw ang pulang mata, am I seeing an eye or a burning eye?
Napaupo ka sa usok ng sigarilyo sa akin. Then the air changed to a smoking smell, menthol and burning of ashes and nicotine. How I hate the smell of a cancer cigarettes.
Umuubo pa rin ako. "Pwede ba huwag mong ibuga sa akin ang usok!" asik ko.
"Hindi ka mutlo?" tanong ko ng mawala ang usok pero ang amoy niyon nanantili. So suffocating. Mukhang hindi mabubuhay ang isang ito kapag hindi nakahithit ng sigarilyo.
"Crazy, go back to your room. Kung plano mo umalis, don't do. Kung ayaw mong pyestahan ka ng tatlong malalaking aso sa labas. Mind me, they surely like how soft and delicate you are in their mouth," hindi seryoso ang tono ng boses niya. I'm trying to see him in the darkness but I can't. Humahalo siya sa dilim.
"Hindi ako takot sa aso, o kahit anong hayop. I need fresh air to breath," wika ko.
"How stubborn."
Stubborn? Kailangan ko lang hangin sa labas. Tas stubborn na? I clenched my balled fist. Waste of time kicking this man ass, ok, just to think of kicking one ass, it's horrible, it's painful. I hate one's scream of pain.
I badly need a fresh air. "Please? Who ever you are. Wala akong balak umalis, andito ang mga kaibigan ko. Siguro, mabait ka naman dahil kaibigan ka ng kapatid ko," kung hindi pa ako makakahinga ng maayos ngayon, I don't want to cry in my room.
Umiwas ako nang lumapit siya palapit sa akin. He opened the door, now I see his appearance through the moonlight. The guy who ripped off the cover of my book. I sour of bitternes where in my gut now. Kinuyom ko ang palad, pigil ang sarili na suntukin ito uli. Huminto ang tingin ko sa pasa niya na kumulay itim. I pang of guilt slapped me.
"Spa—thank you." Pilit ang ngiting plastada sa mukha ko.
Ang kulay maitim na tsokolate niyang mata ay tumingin sa akin. Kung bibigyan ko siya ng ditalye sa mukha niya, para siyang isa sa fictional character na nakasalamuha ko na sa mga nabasa ko. But every characters were different, like this guy in front of me.
Humakbang ako at nilampasan siya. I stop midstride when I saw the three k-nine dogs looking at me with their barefangs, welcoming with a displeased in their face. Kahit gusto nila akong takutin, hindi ako natatakot, hahayaan ko silang kagatin ako.
"Be careful they're not friendly," sabi niya nasa likuran ko. Those rich voice I could hear as one of the fictional characters, but with a uniqueness.
Umupo ako sa isang stairs yakap ang mga paa ko. Ang mga mata ng aso ay nanatili sa akin, tila nasa isang teritoryong hindi ako nararapat. In their personal space, I am the intruder. Hinayaan ko ang tatlong aso. Lumanghap ako ng sariwang hangin. It's a comfort of a soul full of sorrow. Pinikit ko ang mga mata, hinahayaan ang malamig na hangin na paglaruan ang mga buhok ko. The place was surrounded by tall tress, forest I guessed. May naririnig akong malabong tunog ng agos na tubig. Maari kayang may ilog dito? The sound soothed in my ears. It's a great place to stay when everything seems not fine at all. Kaya siguro palaging wala sa bahay si Laila, dahil andito siya.
Napaigtad ako nang marinig ang yabag na papalapit sa kina-uupuan ko. Lumingon ako, akala ko umalis na ang lalaki. Now, he had a new stick of cigarettes in his strong long fingers. Kumusot ang mukha ko. Umupo siya tatlong talampakan ang layo sa akin.
Bago pa ako magtanong ay inunahan niya ako. "Just chilling," ngiti niya sa akin, his pearly white lines teeth flash at me.
"Huwag dito, I hate the smell of the cigarettes, mas apektado kaming second hand user." Tingin ko sa sigarilyo sa kamay niya.
"As how your friendship hated cursing?" nakakatawang aniya.
"I and Delle hate it, Celestia don't," paliwanag ko. The air freshed gone, it was replaced by the scent of the cigarettes burn. I hate the smell now. Tumingin ako sa mga puno sa unahan.
Kita ko sa peripheral view na hinulog niya ang sigarilyo sa may paanan niya at inapakan iyon. "Sinabi sa akin ni Lai," dinig kong sabi niya.
Kahit hindi niya ipaalam sa akin kung sino, una pa lang kilala ko na kung sino. "Close ba kayo ng kambal ko?" tanong ko.
"Yeah, all of us, had this family bond to each other," tugon niya. Sinulyapan ko siya, ang mga bisig nakapatong sa kanyang biyas, ang kamay ay nakasabit niyon. Ang may kahabaan niyang itim na buhok ay sinasamyo ng malamig na hangin. Kahit naka-upo, alam mo talagang matangkad siyang tao. Well built body, broad shoulder, narrowed hips, strong arms and legs.
Family... Siguro ito ang pamilyang nais ni Laila. A real bond. Tumingin ako sa mga aso na nakahiga sa damuhan sa harap namin. Tulog na kaya ang mga ito? Hindi ko alam anong sasabihin. Those words choked me.
"Your twin cares for you, even though she pretended she don't," sinulyapan ko siya, nagbibiro ba siya?
"Wow, hindi ko inaasahan iyan. Funny," mahinang tawa ko.
"As you also to her." Ang mga salita niya na humampas sa akin.
Kumunot ang noo ko. "I love my twin, I care for her, kahit ayaw niya sa akin," malungkot kong ani.
Bumuntong huminga siya ng malalim. "I don't want to interfere. Palagi ka bang ganito? Nagpapahangin tuwing gabi?"
Pinagsaklop ko ang dalawang palad, at pinatong ang mukha sa tuhod. "Hindi, anong rason mo bakit ka naging ganyan?" Mahirap sabihin ang salitang Vigilantes, I'm not comfortable. Nilalaro ko ang dila sa likuran ng ngipin ko habang hinihintay ang sagot. Whether he'll say or not, it's fine.
"We have different reason why, mine..." Tumahimik siya saglit pagkasabi ng mine. "May dalawang uri ng tao, masama at mabuti, either mayaman o mahirap. In this world, being poor is a sin,a curse, showing how unlucky you are in life. Rich taking advantages of being a poor, they manipulate and used them, for knowledge is money, and money is power. You are in a cage, being a rat trying to get out but you can't, above you those powerful hands that look at you while you starve for death. Even how we work hard, for work will not lead us to be like them, we are paying for the rich a debt whole our life."
Tiningnan ko siya na nakataas ang aking kilay. "Anong kinalaman no'n? I know about that, how rich and poor works in this world."
"Most of the rich are gruesome bastard. They kill, they rape, they sell human, they used human as part of their business. They sell drugs to ruin the poor's life. As long they became rich," kita ko ang galit sa mukha niya habang sinasabi iyon. Para bang naging parte siya sa ginawa ng mga iyon. Kumuyom ang mga palad niya, umigting ang panga.
Hindi ko alam ano ang sasabihin. Sa isipan ko ang mga taong nahihirapan, nasasaktan, nawawalan ng pag-asa, pinagsamantalahan, umiiyak sa gutom, maduming paligid, at isang taong duguan na nais mabuhay. It make me sick. It crushes my heart. Hindi ko namalayan ang pagtulo ng mainit na luha sa mga mata ko. Lumabas ang hikbing pinipigilan ko. Ayokong pag-usapan ang mga bagay na ganoon, that will picture out in my mind. Kasalanan ko rin.
"Seriously, pinaiyak ba kita?" may bahid ng pag-alala sa boses niya.
"Hindi, pero ramdam ko ang sinabi mo. Those poor people and the rich bad people. Nakakaawa sila." Umiiyak lalo ako. Nilingonan ko siya, bakit tumatawa siya? Wala naman akong sinabing nakakatawa.
"Bakit ka tumatawa?" nakasimangot kong tanong.
"Seryoso ka talaga na iniiyakan mo ang sinasabi ko?" Natutuwa pa siya. Nakakasakit siya ng damdamin ah!
"Hindi mo kasi alam," inis kong ani at tumingin sa harapan ko.
"Ang anong hindi ko alam?" biglang seryoso ng tono niya.
Pinahid ko ang mga luha. "I'd never been in there situation, and I hated how I couldn't do anything, for them. But the justice is not in our hand, let just take it to God."
"Maghihintay sa hustisya? Hahayaan na lang? Seeing them happy all their life while under them crying in blood? You know it's stupid! Waiting for nothing. Kung hindi kaya ng batas dito sa atin, kami ang gagawa ng batas sa hustisya," he said in a spectacular voice. Nabigla ako sa tinuran niya. The hatred ang anger where in his voice, like a roaring lion who wanted to get out of a paper cage.
Ibubuka ko sana ang bibig at sasabihin anf salitang nakahanda ng lumabas nang tumayo ito at pumasok sa loob, at sinara ng malakas ang pinto. Siguro hindi ko siya—sila maintindihan. Kahit si Laila ay hindi ko magawang maintindi. Humigpit ang pagkakahawak ko sa laylayan ng sout ko habang iniisip ang sinasabi niya.
Sandali, ngayon ko lang naalala, hindi ko naitanong ang pangalan niya.
****
Sinisimsim ko ang mainit na gatas sa bibig. I want coffee but my twin insisted for a milk, kaya wala akong nagawa. Tatlong oras lang ang tulog ko, six am kami pina-gising. Ang aga, sobrang aga. Panay ang hikab namin ni Celestia at Jandelle. Parehong hawak sa kamay ang tasa laman ang gatas. Katabi ko si Jandelle sa round table samantalang naka-upo sa counter ng kusina si Celestia paharap sa amin. Sout namin ang plain shirt and plain jogger pants na binigay ni Jorie sa aming tatlo. Wala ni isang damit kaming dala, pati undergarments, hiniram pa namin.
Si Jorie lang ang nakita namin sa loob ng bahay, ngayon nasa sala siya nag-yo-yoga. Sout ang isang black yoga pants at dark blue sports bra. She'd twisting her body while in a sitting position over the yoga mat. Binalik ko ang tingin sa tasa ko, umuusok pa iyon. Binaba ko ang tasa sa ibabaw ng mesa.
"Anong gagawin natin?" untag ko sa dalawa na kanina pa tahimik at sinasarili ang iniinum.
Bumaling sa akin si Celestia, she had a gloomy face, ano kaya ang dahilan?
"Para tayong kinulong dito, we can't get out," reklamo ni Jandelle na malakas na nilapag ang tasa sa mesa. The sounds made Jorie glance at us with her questioning eyes. Bumalik ito sa ginagawa makalipas ng ilang segundo.
"Siguro, si Laila ang nagnais nito," ani ko, wala sa sariling pinapaikot ang daliri sa bibig ng tasa.
"Walang masama sa ginawa ni Laila, we're not safe, you know," sabat ni Celestia.
Tama si Celestia, ang ginawa ni Laila ay hindi masama. Pero ang boring dito, wala akong mabasa na libro, I don't want to touch my ruin baby, it hurts seeing her in that situation. Bakit ko ba inaalala, ayan tuloy, naiiyak ako.
"I can't stay here all day," angal ni Jandelle na bakas sa mukha ang hopelessness.
"Sissies," problemadong sabi ni Celestia. Napatingin kaming dalawa sa kanya.
"Bakit?/Prob?" sabay na sabi namin ni Jandelle.
She crossed her leg and put her cup in the countertop. Naroon pa rin ang kapanglawan ng mukha niya. Something bothering her.
"Kuya Shedon call..."
"And?" takang sabi ni Jandelle na umayos ng upo.
I crossed my ankles. Maganda ang pintura na nilagay sa kusina, creamy yellow. Sa labas mukhang old tingnan at mukhang walang nakatira, ngunit sa loob all well furnished, painted and beautiful.
Bumuntong huminga si Celestia ng malalim kaya napabaling ang atensiyon ko uli sa kanya. "Masama ang loob ni Ate Hannah pero naintindihan niya, akala niya nasa bahay tayo dahil nagkalagnat tayong tatlo. Kuya Shedon lie about us. Gusto niya malaman nasaan tayo."
"What's the problem about that?" tanong ni Jandelle. Sa sinabi ni Celestia alam ko ang ibig sabihin noon.
"We will be grounded, Jan. Kapag sasabihin ko kay Kuya Shedon, he'll tell our family. Kapag sinabi niya sa family natin, ibig sabihin noon pagagalitan tayo, at who knows, how long will be grounded. Siguro, apat na taon tayo mag-aaral, who knows where and what?" hysterical niyang sabi.
"Worst as ever," agree ko sa sinabi ni Celestia.
Ang bibig ni Jandelle ay nakanganga ng bahagya, ilang segundo bago naproseso niya ang sinabi ni Celestia. Ang kaninang kamay na nasa bisig ay napunta sa kanyang noo.
"Ayoko na mag-aral, sumasakit ulo ko. I'm so smart for that!" ungol niya sa sobrang inis.
"Remember sa sinabi ni Papa na kapag may problema na naman tayo at malaki iyon, either sa germany or japan tayo pag-aaralin, either sa lola ko tayo titira o sa lolo ni Lalaine." Pag-alala ni Celestia.
Naalala ko iyon noong tumawag ang prinsipal ng Vaganova Ballet Academy sa nagawa namin, kaagad pumunta si papa, ang ama nina Jandelle at Celestia. Akala namin na ipapahinto kaming tatlo sa pag-aaral pero mabuti na lang at nagbago ang isip ng aming mga ama. But giving us a warning. Ang lola ni Celestia ay nakatira sa Germany, I don't know what exact place, mas strikto raw ito at mas lalo ang lolo ko, hindi talaga kami makakapunta kahit saan, at bantay sarado ang mga bodyguard ni lolo sa amin kapag nangyari man iyon. Ayoko! Puro aral ang gagawin namin, at ayaw pa naman ng lola ni Celestia at Lolo ko na magbabasa kami—especially ako ng fiction, rather that non fiction and academic books. I'll gonna die for a days for sure.
Napatingin kami sa direksiyon ng bumukas na pinto, ngayon ko lang napansin na wala na si Jorie sa sahig ng sala, kung hindi nakaratay siya sa isa sa mga couch habang kumakain ng chips at nanonood ng kung anong palabas sa tv. Walang paki-alam ito sa bumukas na pinto.
Pumasok ang isang lalaki na ngayon ko lang nakita. Sumunod si Laila na may hawak na blue folder sa kamay, tumingin si Laila sa akin. Pumasok ang tatlong lalaki, tall and handsome sa sout nilang shirt at jeans. Halata ang kumulay ube sa parte ng mukha ng tatlo, how unfair, they didn't look ugly with it. Siguro ako kapag may ganoon, sobrang pangit ko na.
Lumapit si Laila sa amin. Iyong lalaking kausap ko kagabi—who-knows-the-name—sy linapitan si Jorie at kinuha ang bowl sa babae. Parang tigre ang inis ni Jorie sa ginawa ng lalaki. They somewhat alike, pinsan? Ang iba ay umakyat sa taas.
"Kailangan natin mag-usap da taas," kaagad na sabi ni Laila. Tumalikod ito at sumunod sa iba.
Anong pag-uusapan kasama ng kasamahan niya?
"Is it a good talk or not?" untag ni Celestia pagkaalis ni Laila.
"Both?" patanong kong tugon.
"Usap lang, walang good at talk, di ba sinabi?" ani Jandelle.
"Get your ass up ladies," sabi no'ng lalaki bago lumakad papunta sa taas.
"Wala sa vocabulary ni Boss ang paghihintay, you know him, deadly gorgeous but dangerous," tawang bulong na sabi ni Jorie sa amin pagkalapit.
Natawa ako sa sinabi niya sa hindi ko alam na dahilan, I think it's funny but Jandelle and Celestia sees it the other way.

Komento sa Aklat (32)

  • avatar
    Fatihah Fadzil

    good idea 👍💡

    18/12/2024

      0
  • avatar
    bansiljohn paul

    Wow ganda

    22/09/2024

      0
  • avatar
    Ivy Caytuna

    it's so nice

    23/03/2024

      0
  • Tingnan Lahat

Mga Kaugnay na Kabanata

Mga Pinakabagong Kabanata