Pagdating ni Celeste sa kanyang apartment, diretsong bumagsak siya sa couch habang yakap ang isang tub ng cookies and cream ice cream.
Nakatitig siya sa kawalan. Bakit ba siya umiiyak?
Wala naman silang relasyon ni Lucas. Fake lang ito. Isang business deal. Isang kontrata na may malinaw na kasunduan—walang totoong emosyon. Walang dapat masaktan.
At higit sa lahat, bawal ma-fall.
Pero heto siya ngayon, nakayakap sa pusa niyang si Oreo, nakalugmok sa couch, at umiiyak na parang iniwan ng totoong jowa.
"Ano bang nangyayari sa akin?"
Huminga siya nang malalim, pilit na inaalis ang bumibigat na pakiramdam sa dibdib niya.
Masakit Pero Wala Siyang Karapatan
"Celeste, ‘di ka pwede magalit. ‘Di ka pwede masaktan. Kasi hindi naman kayo."
Alam niya ‘yon. Paulit-ulit niyang sinasabi sa isip niya.
Pero habang pinapanood niya ang sarili niyang umiiyak sa screen ng cellphone—oo, nag-selfie siya ng iyak niya para makita kung gano'n siya ka-miserable—parang hindi nagre-register sa puso niya ang logic na sinasabi ng utak niya.
Naalala niya ang nakita niya sa gala…
Si Lucas. Yakap ni Amanda.
At ang mas masakit? Si Lucas, hindi agad bumitaw.
Sinasabi niyang wala lang ‘yon, na sinubukan lang niyang tulungan ang babae dahil nahilo ito, pero… bakit parang hindi siya kumbinsido?
Mas lalong bumigat ang pakiramdam niya.
"Wala ka namang karapatan magselos, Celeste."
"Hindi mo siya pagmamay-ari."
"Isa ka lang fake fiancée sa paningin niya."
At doon siya muling napaiyak.
Ang Walang Kwentang Advice ni Oreo
Tumalon sa tabi niya si Oreo, ang kanyang pusa, at tumitig sa kanya na parang nagtatanong:
"Ate, anong kaguluhan na naman ‘to?"
"Huwag mo akong tinititigan ng ganyan," bulong niya sa pusa.
Sa halip na magbigay ng comfort, tumalikod si Oreo at umupo, sabay nag-lick ng sarili niyang paa.
Napairap si Celeste. "Wow. Ang supportive mo ha?"
Wala siyang natanggap na sagot mula sa kanyang pusa.
Malakas siyang bumuntong-hininga. Bakit ba siya nagkakaganito?
Sinubukan niyang kalmahin ang sarili.
"Gusto ko lang naman ng clarity. Gusto ko lang malaman kung… ano ba talaga ako kay Lucas? May halaga ba ako?"
Pero alam niya ang sagot. Wala.
Wala siyang halaga.
Dahil kung meron, hindi siya ipapahiya ni Lucas ng ganito.
The Text Message She Ignored
Biglang tumunog ang phone niya.
Lucas Villareal
Napatitig siya sa screen.
"Celeste, can we talk?"
Napakagat-labi siya.
Ang isang bahagi ng utak niya, gusto sagutin ang text. Magtanong. Magpaliwanag. Magalit.
Pero ang isang bahagi niya, gustong magtampo at magpakasenti.
So ang ginawa niya?
Hindi niya sinagot.
Nilagay niya ang phone sa tabi at tinuloy ang pagkain ng ice cream.
"Ano ba talaga ako kay Lucas?"
Alam niyang sa papel, fiancée siya.
Pero sa totoo lang? Isa lang siyang babae na ginagamit para sa imahe ng kumpanya niya.
Wala siyang karapatan na magalit.
Wala siyang karapatan na magselos.
Wala siyang karapatan na umasa.
Pero bakit ganito? Bakit parang… gusto niyang siya lang ang babae sa buhay ni Lucas?
At doon siya natakot.
Dahil alam niya kung ano ang ibig sabihin nito.
Unti-unti na siyang nahuhulog.
Lucas’ POV: Ang Hindi Mapakaling CEO
Wala pang alas nuwebe ng umaga, pero hindi na maayos ang araw ni Lucas Villareal.
Tatlong meeting na ang natapos niya ngayong umaga, pero kahit anong pilit niyang ituon ang atensyon sa trabaho, isa lang ang tumatakbo sa isip niya.
Si Celeste.
Galit pa rin kaya siya?
Naayos na kaya ang pakiramdam niya?
Bakit ba siya hindi mapakali?
Nakasandal siya sa swivel chair ng opisina niya, hawak ang cellphone habang nakatitig sa screen. Kanina pa siya nagte-text kay Celeste, pero wala man lang siyang natanggap kahit isang seenzoned reply.
Lucas: Celeste, let’s talk.
Lucas: I swear, wala talagang nangyari.
Lucas: Ayaw mo ba talagang makinig?
Lucas: I’m worried about you.
Lucas: Celeste??
Ibinagsak niya ang phone sa mesa at napasabunot sa buhok. Ano ba ‘tong nararamdaman ko? Bakit parang may kung anong kumikirot sa loob ko?
Galit lang naman si Celeste, ‘di ba?
Bakit parang mas natatakot siyang hindi na siya kausapin nito ever again?
The Emergency Best Friend Call
Hindi pa man siya nakakapagpahinga nang maayos, tumunog ang cellphone niya. Margo.
“Huy, Celeste!” sigaw nito sa kabilang linya. “Ano ‘tong narinig ko kay Maya na may sakit ka? Anong nangyari?!”
Napapikit si Celeste. “Sinabi ni Maya? Diyos ko, ang bilis ng balita—”
“Alam mong chismosa ‘yon,” natatawang sagot ni Margo. “Pero seriously, anong nangyari?”
Huminga ng malalim si Celeste. “It’s about Lucas…”
Ang Kwento ng Masakit na Katotohanan
At doon na bumuhos ang lahat. Inisa-isa niya kay Margo ang nangyari sa business gala—ang ex-fling na si Amanda, ang yakapan sa veranda, at ang naramdaman niyang sakit na hindi dapat niya nararamdaman.
Tahimik lang si Margo habang nakikinig.
Pagkatapos ng kwento, isang malalim na buntong-hininga ang narinig niya mula sa kabilang linya.
“Celeste…” seryosong sabi ni Margo. “Bakit mo ba pinahihirapan ang sarili mo?”
Napakurap siya. “Ha?”
“I mean, let’s be real. You’re falling for him, aren’t you?”
Natigilan siya. Oh no.
“Hindi—”
“Celeste.” Pinigilan siya ni Margo. “Nakikita mo ba ang sarili mo ngayon? Nasa bahay ka, may sakit, umiiyak, at nagka-heartbreak sa isang lalaking HINDI MO TOTOO’NG JOWA.”
Hindi siya makasagot.
“Besh, alam kong magaling kang magpanggap, pero alam mo sa sarili mo na may feelings ka na para kay Lucas. Kung hindi, eh ‘di sana wala ka ngayon sa sitwasyong ‘to.”
Nanlamig si Celeste.
“Tigilin mo na habang kaya mo pa,” dagdag ni Margo. “Bago ka tuluyang mahulog… at bago maging imposible ang pag-ahon mo.”
Ang Tanong na Wala Pang Sagot
Matapos ang tawag, tulala siyang nakahiga sa kama.
Tama ba si Margo?
Nahuhulog na ba talaga siya kay Lucas?
At kung oo… anong gagawin niya ngayon?
_________________________________________________________________________________
Operation: Stalk Celeste (Via Bryan the Spy)
Dahil wala siyang choice, tinawag niya ang kanyang ever-reliable secretary.
“Bryan,” seryoso niyang sabi. “Kailangan kong malaman kung nasa office si Celeste.”
Napakunot ang noo ni Bryan. “Sir, bakit po hindi na lang kayo dumiretso sa kanya?”
"Ayoko siyang lalong inisin," naisagot niya sa isip.
“Just do it,” utos niya. “Pero ‘wag kang halatang ako ang may pakana.”
Napakamot si Bryan. “O-okay, sir.”
Makalipas ang ilang minuto, bumalik si Bryan—at may dalang impormasyong hindi niya inaasahan.
“Sir,” anito, bumubulong na parang undercover agent. “May balita ako.”
Napatayo si Lucas. “Ano?”
“Nasa bahay lang daw si Miss Celeste…”
Napasinghap siya. “Talaga?”
“Opo. May sakit daw siya.”
Parang may kung anong bumagsak sa loob niya.
Nagpanic siya nang hindi niya inaasahan.
May sakit si Celeste?!
“A-anong sakit?” mabilis niyang tanong. “Malala ba? Anong sabi nila?”
“Sinabi ni Maya na parang flu lang, pero masama raw pakiramdam niya.”
Mas lalong lumalim ang kunot sa noo ni Lucas.
Masama ang pakiramdam niya… dahil sa akin?
___________________________________________________________________________
Lucas’ POV: Panic Mode Activated
Pagkatapos marinig mula kay Bryan na may sakit si Celeste, hindi na nagdalawang-isip si Lucas.
Kahit na may nakapilang tatlong meeting at isang investors’ call, sinabi niyang kanselahin muna ang lahat.
Ang importante ngayon? Si Celeste.
Habang nagmamaneho papunta sa apartment ng dalaga, napahawak siya sa kanyang sentido. Ano bang nangyayari sa akin?
Si Lucas Villareal, CEO ng Villareal Group, hindi na makapag-concentrate sa trabaho dahil sa isang babae?!
Napatingin siya sa sarili sa rearview mirror.
Lucas, get yourself together.
Pero hindi niya kayang balewalain ang lungkot sa dibdib niya.
Galit pa rin kaya siya?
Tatanggapin kaya niya ako?
Paano kung isara niya ang pinto sa mukha ko?
Paano kung ayaw na niya akong makita?
Dahil hindi niya matanggap ang posibilidad na iyon, pinaghandaan niya ang ‘pagpapatawad operation.’
Mission: Suportahan ang Galit na Fake Fiancée
Sa gitna ng traffic, napansin niyang may flower shop sa gilid ng kalsada. Sunflowers.
Biglang pumasok sa isip niya ang sinabi ni Celeste noon:
"Alam mo, hindi ako mahilig sa roses. Mas gusto ko ang sunflowers. Ang saya kasi nilang tingnan. Parang ang bright-bright lang ng mundo."
Napabuntong-hininga siya. Aba, tandang-tanda ko pa talaga.
Nag-park siya sa tabi at bumaba. Pagpasok niya sa flower shop, agad siyang lumapit sa counter.
"Miss, isang bouquet ng sunflowers," utos niya.
Habang hinihintay ang bouquet, napansin niya ang isang stall na may stuffed toys. Isang stuffed cat ang nakapwesto sa gitna.
Kamukha ni Oreo, ang pusa ni Celeste.
Parang wala sa sarili siyang lumapit at kinuha ang laruan. Bakit nga ba ako biglang namimili ng regalo?!
Pero bahala na. Kung makakatulong ito para hindi niya ako patayin sa galit, e ‘di kunin na lahat!
Next Stop: Food for the Angry Patient
Habang papunta sa apartment ni Celeste, napadaan siya sa paborito nitong milk tea shop.
"Hindi ba siya allergic sa pearls?" tanong niya sa sarili.
Napailing siya. Bakit ba alam ko ang ganitong detalye?!
Pero kahit ano pang overthinking niya, bumili pa rin siya ng paboritong wintermelon milk tea ni Celeste.
Pagkatapos, dumaan din siya sa isang Italian restaurant at nag-order ng malaking box ng four-cheese pizza.
At dahil alam niyang masama ang pakiramdam ng dalaga, bumili rin siya ng prutas—kahit na hindi siya sure kung kakainin ba ito ni Celeste o ipapasa lang kay Maya.
Ano’ng next?
Ah, oo. Mag-practice ng sasabihin.
Lucas’ POV: The Art of Pagpapakumbaba
Habang nasa loob ng kotse, napatingin siya sa rearview mirror at huminga nang malalim.
"Celeste, walang nangyari sa amin ni Amanda. Ang totoo niyan, bigla niya lang akong niyakap—pero wala akong feelings para sa kanya!"
Nope. Masyadong defensive.
"Celeste, please, maniwala ka naman sa akin. I swear, ikaw lang ang special sa akin."
What the—! Lucas, ang cheesy mo naman!
Nagpakawala siya ng isang frustrated groan at hinampas ang manibela.
Bakit ba ang hirap humingi ng tawad?!
Sa totoo lang, hindi pa niya ito ginagawa sa buong buhay niya.
Noong playboy pa siya dati, wala siyang pakialam kahit magalit ang mga babaeng nilalandi niya.
Pero ngayon…
Bakit pakiramdam niya parang may bumabagsak na bato sa dibdib niya habang hindi pa siya napapatawad ni Celeste?
Nagbuntong-hininga siya at nagpatuloy sa pagmamaneho.
Bahala na. Oras na para harapin ang galit na fake fiancée niya.
At wala siyang balak umalis hangga’t hindi siya nito pinapatawad.
_______________________________________________________________