"It's pretty." Nakangiting komplimento ni Joelle sa magandang hugis pusong bracelet na suot ni Jamaica.
Jamaica smiled and touched her bracelet.
"My daughter gave it to me. She said she will come back tomorrow."
"Oh."
"Do you know my daughter, woman?"
"Hmn. Is her name Venice."
"Yes. She's very pretty. Her light brown eyes are always smiling at me."
Joelle smiled again as she stared at her sister smiling genuinely like a child looking at the bracelet that she lifted in the air.
"It's very pretty. Do you know my daughter?"
"Hmn." Nakangiting sagot ni Joelle.
"She's very pretty. Her light brown eyes are always smiling at me." Jamaica said sniffing her bracelet before she rolled her wheelchair away while giggling.
"Venice! Anak!" Masiglang sigaw nito sa ginuhit nitong larawan ni Venice na nakadikit sa dingding.
Sinundan niya ito ng tingin bago naglakad palapit dito at tumayo sa likuran nito para ibigay ang ginuhit nitong larawan nang abutin nito yon.
Jamaica held it and hugged it tightly.
Ngumiti na lang siya saka tinapik ito sa balikat.
"She will come back soon."
"Do you know my daughter, Venice? She's very pretty. Her light brown eyes are always smiling at me."
"Hmn. She really has a nice pair of eyes." Nakangiti niyang sabi habang nakatingin kay Ezio na nakasandal sa dingding sa labas ng nakabukas na pinto ng kwarto.
His gray gray hair suits his dark brown eyes very well. He still look so handsome at the age of sixty-one.
"We gotta go now. Venice will visit you again, soon."
"Okay, Venice. Mommy loves you."
Ngumiti siya sa babaeng nurse na nakaantala dito na nakatayo lang sa isang tabi.
"Please call us if she's having seizures again."
"Opo."
"Let's go?" Nakangiti niyang sabi kay Ezio at humawak sa braso nito pagkatapos nitong kunin ang bag niya.
They've been visiting Jamaica for years now. Simula nong malaman ni Venice na may kapatid siya ay lagi na nitong dinadalaw si Jamaica sa rehabilitation center. Venice became closer with her. At yun ang naging daan kung bakit niya unti-unting napapatawad ang kapatid.
Venice grew up us a cheerful fine young woman. She does what she wants and she can say that she is also like her who loves to play and wander around the mansion, greet the farmers everyday and ride with the horses. She is very different from his two brothers who preferred to stay in manila and help with their businesses.
It was six years ago when they learned that Jamaica fell ill after she was released from the prison. She had a dementia and an epilepsy. Kaya ganun na lang ito magsalita. Minsan ay naaalala siya nito, minsan naman ay hindi pero mas nakakabuting hindi siya nito makilala dahil nagse-seizure agad ito. Lagi itong umiiyak sa harapan niya at humihingi ng patawad kapag naalala siya.
Masaya na siya ngayon. She learned to forgave her and accepted her again as her sister. Jamaica and Argus are the only family that's left after Pacio Laxamana died very long time ago. Si Willy naman ay nalaman niyang mula kay Mike na hindi na daw nagpapakita pa sa Pinas pagkatapos nitong malaman ang pagkakakulong ni Pacio at ng iba pa. Sigurado siyang ayaw nitong madawit sa mga ginawa ni Pacio kaya ito tumakas agad at nagpakalayo-layo.
"Are you tired?" Malambing na tanong ni Ezio sa kanya nang pagbuksan siya nito ng pinto ng sasakyan.
Ngumiti siya at tumitig dito.
"No. I just remember that today is friday."
Ikinulong ni Ezio ang mukha niya sa mga kamay nito saka siya pinatakan ng halik sa noo.
"Hmn. And?"
"And your sons will be home again later."
"Alam ko. They go home regularly to spend time with us on weekends. Is there any problem?" Malambing pa rin nitong tanong at pinatakan siya ng dalawang halik sa labi.
"Venice messaged me that the new horse run so fast."
Nanlaki ang mga mata ni Ezio sabay tampal sa noo.
"Oh, not again. Oh god. Let's go. Ako na naman ang pagagalitan nina Ezy at Hutian kapag naabutan nilang sumasakay na naman ng kabayo ang kapatid nila."
Tumawa si Joelle pagkatapos siyang pinatakan ulit ng halik sa labi at mabilis na sinuotan ng seat belt nang makapasok siya sa sasakyan bago nagmamadaling pumasok sa driver's seat.
------
"Signora! Bumaba na po kayo dyan! Pauwi na po sina signore Ezekiel at Hutian! Mapapagalitan na naman po kayo!" Malakas na sabi ni Lary pero tumawa lang si Venice sabay taas ng manok na hawak nito leeg na kinaatras ni Lary.
"Hiyah!"
"Signora!" Sigaw ni Lary saka umiling-iling.
"Hayy, jusko! Ang tigas talaga ng ulo." Bulong ni Lary.
"Hayaan mo na. May pinagmanahan din naman kasi." Sabi ni Amay sa tabi niya sabay patong ng siko nito sa balikat niya.
Ngumiti si Lary at tumingin sa itim na sasakyan na pinagmaneho ni Argus. Sabay silang naglakad ni Amay palapit sa mag-asawang bumaba ng sasakyan.
"Magandang hapon po sa inyo. Kamusta po ang lakad nyo?"
"Maayos naman. Salamat." Nakangiting sagot ni Joelle kay Lary saka ngumiti kay Amay.
"Yung anak ko. Nasaan si Venice?" Natatarantang tanong ni Ezio saka inilibot ang tingin sa malawak na kapatagan sa tabi ng Rosario mansion.
"Papa!" Masayang tawag ni Venice sa unahan nang makita siya habang may hawak na manok.
"Jusko kang bata ka! Bumaba ka na dyan bago ka pa makita ng mga kuya mo! Dali na! Dali!" Kaway ni Ezio saka natigilan habang nakatitig sa anak nang patakbuhin nito ang kabayo papunta sa kanila.
It was like a deja vu. The surroundings suddenly turned into a slow motion like what happened the first time she saw Joelle. He stared at her daughter that looks exactly like her wife.
He will not forget the first time he saw her riding a horse with a chicken in her hand smiling at him. What a sweet and romantic deja vu.
"Yah!" Pigil ni Venice sa kabayo at bumaba saka masayang yumakap sa ama.
"Papa."
"O-oh, y-y-yeah." Utal-utal na sabi ni Ezio habang nakangiwi na agad na inilayo ang sarili dahil sa manok na hawak ng anak.
"Mama."
Joelle smiled sweetly and hugged her daughter tightly.
"Ma, I caught a chicken. Do you want me to slaughter if for dinner?"
Sabay na napangiwi sina Amay, Lary at Ezio sa sinabi ng anak.
"Ako na. Sinabi ko na sayo na ako na ang kakatay ng manok na gusto mong kainin. Wag mong tularan ang mama mo."
Tumawa si Venice saka tinalon ang distansiya nila ng tiyuhin at niyakap ito.
"Tito, bakit hindi mo dinala yung bago mong motorsiklo?" Nakangusong tanong ni Venice.
Inikot ni Argus ang mga mata.
"Hindi ko dinala. Nagpasundo lang ako ng mama at papa mo sa shop."
"Ay, tito naman. Akala ko ba love mo ako?"
"Biyernes ngayon hija, ha? Ayokong mapagalitan din ng dalawa mong kuya. Alam mo na kung gaano ka-strikto ang Kuya Ezekiel mo."
"Did you ride horse again?"
Sabay na nanigas ang lahat sa striktong boses ni Ezekiel sa likuran nila habang nasa mga bulsa ang mga kamay.
He looked so strictly handsome with his gray suit.
Samantalang nakangiti namang naglakad palapit sa kanila si Hutian na hinahabol pa ng bahagya ang mga maliliit na kalapati sa harapan nito.
Like his older brother, he is also wearing a gray suit but unlike Ezekiel who looks strict and cold, Hutian has a friendly and cheerful aura.
"Kuya!"
Venice jumped on him and hugged him tightly.
"Answer me. Did you ride horse again?"
Ngumiwi si Venice saka dahan-dahang umatras at humawak sa braso ni Ezio.
"Hihihi."
"Pa, seriously? Ilang ulit ko bang sinabi sayo na huwag na huwag mo na siyang papayagang sumakay ng kabayo?"
Napalubok si Ezio. Ewan niya parang hindi talaga siya ang ama dito.
"Ezy..."
"At ikaw naman, Venice. Kailan ka pa ba matututo, ha? Kulang pa ba yang pagkabali ng buto mo sa siko ha?!"
"Na-dislocate lang naman yun ng konti eh. At saka matagal na naman yun." Nakangusong sabi ni Venice.
"Tsk. Tsk. Ikaw ba ang humuli nyan?" Turo ni Hutian sa manok na hawak ng kapatid.
Ngumisi lang si Venice bilang sagot.
"Ang tigas talaga ng ulo mo. At ano daw? Motor?"
"Narinig pa niya yun?"
"Hmn. At naririnig niya rin tayong nagbubulungan ngayon." Sagot ni Lary sa tanong ni Amay saka ngumiti kay Hutian nang titigan sila nito.
"Hutian, Ezy..."
"Stop explaining, dad. It's your responsibility to take good care of our women. You must make them safe." Striktong sabat ni Ezekiel.
"Darling... Help me." Parang batang nagmamakaawang bulong ni Ezio sa sinabi ni Ezekiel. 
"Oo nga. Ano bang ginawa mo today at hinayaan mong sumakay ng kabayo ang babaeng to?" Segunda ni Hutian sabay turo sa nakababatang kapatid.
"He's with me. We visited your auntie Jamaica in the rehabilition center." Nakangiting sagot ni Joelle na agad na kinabago ng reaksiyon ng dalawang anak niya at sabay na lumapit sa kanya para yakapin siya at halikan sa pisngi.
Nang dahil sa galit sa ginawa ni Venice ay hindi na tuloy nila naalala ang ina.
"I missed you so much, ma." Sabi ni Ezekiel.
"Sorry ma. Si papa kasi." Sabi naman ni Hutian saka tiningnan ang ama ng masama.
"How's Tita Jamaica?"
"She's doing great." Nakangiting sagot ni Joelle kay Hutian at sabay nilang tiningnan ang malakas na pagtilaok ng manok na hawak pa rin ni Venice.
Venice smiled and whacked its head hard with her hand. Nanlaki ang mga mata nila sa gulat nang mahimatay ang manok sa ginawa nito.
"Ngayon, pwede mo ng katayin Tito. Hihi." Nagulat pa si Argus nang walang sabi-sabing itapon yun ni Venice sa kanya na agad naman niyang nayakap sa bandang dibdib.
Venice stood beside his dad and put her arm around him.
"Let's go, people. I think the dinner is almost ready." Masayang sabi ni Venice saka sinabay ang ama sa paglalakad at kumaway sa bago nilang yaya sa loob ng malaking glass treehouse sa unahan.
Sumunod naman sina Larry at Amay pagkatapos silang sabay na tapikin ni Argus.
Ngumiti si Joelle habang nakatingin sa malaking treehouse sa unahan. Masaya siya dahil tinupad nga ni Ezio ang pangarap niya. Pinagawa nito yun nong magbuntis siya kay Venice at ginawa na nga nilang second home.
Dito sila nagkikita lahat kapag weekends kasama ng buo niyang pamilya.
"Ma?"
"Hm?" Malabing niyang sagot kay Ezekiel.
"Let's go, mama." Sabi ni Hutian sabay palibot ng braso nito sa baywang niya habang si Ezekiel naman ay maingat na inilingkis ang kamay niya sa braso nito pagkatapos nitong halikan ang likod ng kanyang kamay.
Ngumiti siya at sumabay sa lakad ng dalawa niyang matatangkad na mga anak pagkatapos siya nitong sabay na pinatakan ng halik sa bawat gilid ng kanyang ulo.
***
Masakit isipin pero...
                –THE END–
-MissPhilosopa