Mabilis akong naglakad paalis ng building. Bawat hakbang ko ay may dala dalang mabibigat na tunog. Hindi ko siya nilingon, naglakad ako ng diritso walang lingon lingon. Kung gaano kabilis ang mga hakbang ko ay ganoon rin kabilis ang tibok ng puso ko.
Dapat ay masanay na ako na ganoon ang magiging reaksiyon ng puso ko sa tuwing nandiyan siya, pero ewan ko ba, sa tuwing nagpapanic ang puso ko ay parang naninibago parin ako, sa kaniya, at sa nararamdaman ko.
I did warned myself, not to... Yeah that what they call 'that thing', pero sabi nga nila hindi matuturuan ang puso, na kung gaano ka kasama ay tatablan ka parin ng pana ng litseng kupido na iyan! I was denying it, but now, hinahampas na sa akin ang nararamdaman ko para sa kaniya ang katotohanan. Actually matagal ko ng alam but I keep on denying it, dahil hindi ko kaya. Noon hindi ako naniniwala sa ganiyan ganiyan dahil lumaki akong mag-isa, well may mga yaya ako but still I'm still alone. Akala ko nasa mga libro lang iyan.
I'm inlove with that mute! Putangina lang di'ba?! Inaamin ko na.
Pero isa lang ang tanong ko. Bakit siya pa?! Marami namang iba diyan, bakit siya pa?
Mabibigat na hakbang ang sanhi kung bakit maingay akong naglakad pababa sa hagdan ng building. Lahat ng mga estudyanteng nakakasalubong ko ay tumatabi sa tuwing napapadaan ako.
Siguro naman di'ba pwede pang mag back out ang feelings? Hindi kasi pwedeng siya, bakit hindi pwedeng diktahan ang puso? Maybe, kapag lumayo ako sa kaniya siguro unti unti ring mawawala ito, di'ba? Para lang itong simpleng crush na kalaunay mawawala rin kapag hindi kami nagpapansinan. Ga'non ba iyon?
Napahilamos ako ng mukha. Siguro kailangan ko lang itong palipasin. Yes, kailangan ko lang sigurong palipasin itong nararamdaman ko saka mawawala rin ito.
I can't love, I don't love and I will not love.
There's no way in hell I'm gonna  love! Shit!
Hindi ko na napansin na sa kakagulo ko ng buhok ay nakarating na pala ako sa labas ng gate ng CCC, when someone texted me.
Kinuha ko ang nag beeped kong cellphone. Iisang message lang ang nandoon and it's none other than Ulysses.
Napalunok ako, matagal bago inopen ko ang text message niya.
From: Ulysses
Meet me at five, tomorrow afternoon.
Yun lang ang nakalagay sa text niya. Mas lalo kong ginulo ang buhok ko ng maalala na ito pala ang magtuturo sa akin- and that is all because of that hairless Principal! Paano ko siya maiiwasan niyan kung may session kaming dalawa?
Oh shit!
Nasapo ko nalang ang noo ko sa frustration. Arrgghhhh! Ah basta! Bahala na!
"Huy ate, nandito ka na pala, tara uwi na tayo." hindi ko pinansin si chacha na lumapit sa akin dahil nanatili lang ang mga mata ko sa screen ng cellphone ko.
"Huy! Ate, ano tara na?" siniko ako nito.
"Ah basta bahala na!" padabog kong ibinalik ang cellphone ko sa bulsa ng suot kong hoodie.
"Ano nanaman kayang nangyari don?" rinig kong tanong nito sa sarili.
Kinabukasan, nakatanggap nanaman ulit ako ng isang text message. I silently prayed na sana hindi iyon si Ulysses and half of me is praying na sana galing iyon kay Ulysses. Ang gulo ko!
Hindi pa ako nakatulog ng maayos kagabi dahil sa kakaisip ng mga estratehiya kung paano ko kaya siya maiiwasan. I decided na iwasan siya, for my safety, for my heart's safety.
Well I know my plan is corny but it's the only way I think to lessen my feelings for him. Kahit alam kong hindi uubra, I have to take guard. Kahit anong banda kong iisipin, hindi pwedeng maging kami, bukod kasi sa estado naming dalawa, we're not match for each other. At alam kong masasaktan lang din ako sa huli tulad ni dad. Ayokong matulad sa kaniya, nakita ko kung anong ginawa non kay dad and I promise to myself na hinding hindi ako gagaya sa kaniya.
When I open the text message, si Cormac pala, may isang message rin sa akin si Vicky kagabi na ngayon ko lang napansin.
From: Vicky
Huy bakla! Narinig kong pinatawag ka ng principal, ano nasibak ka na ba sa school?
Tsk, mamaya ko nalang siya rereplayan or maybe I'll talk to him later, kapag pumasok na ako sa CCC. I click Cormac's text message.
From: Motherfucker stupid piece of shit 🖕
Hey I heard what you've done yesterday. Ano? Pina hospital mo ba?
Hindi ko na  nireplayan silang dalawa. Tinatamad ako. I lazily got up from my bamboo bed and started my morning routine. Then, get some breakfast and go to school with chacha like as usual.
Katulad sa plano, pagkatapos ng klase namin ay hindi ko sinipot si Ulysses sa tagpuan. Sumibat ako ng uwi ng mag alas singko na ng hapon. Buti nalang at palaging busy silang mga officers kaya mas madali sa aking umiwas. And another thing is palagi akong nakikipag halubilo sa mga Silvestre kaya hindi siya agad makakalapit sa akin.
Sa sumunod pang mga araw ay ganoon rin ang ginawa ko, hindi ko nanaman siya sinipot tulad ng mga tinetext niya sa akin. Punong puno na ang messages ko ng dahil sa kaniya, hindi ko naman iyon tinitignan, hinahayaan ko nalang na itambak ang mga iyon sa messages ko.
At sa sumunod pang mga araw ay ganoon parin ang ginagawa ko. Still avoiding him. Pero hindi rin nababawasan ang inis ko sa tuwing palagi silang magkakasama ni Flor. Kaya ko nga siya iniiwasan para hindi maramdaman yung mga ganoon pero heto ako't masama ang tingin sa kanilang dalawa.
Hanggang sa isang araw, wala ng pasok non pagkabukas kaya magaan ang pakiramdam ko habang naglalakad, habang prente akong naglalakad sa CCC ay may bigla na lamang humablot sa aking braso saka kiniladkad niya ako sa kung saan.
Wala na akong susunod na klase no'n, bakante na rin ang schedule ko para sa ngayong araw, umabsent naman si Vicky because of family reasons and the Silvestre's cousins are no where to be found kaya mag-isa lang akong naglalakad sa CCC. Pauwi na sana ako no'n ng may bigla ngang humablot sa braso ko.
Malalaking hakbang ang pinapakawalan niya kaya ako naman ay halos makaladkad na sa lupa, pinilit kong hinahabol ang bawat hakbang niya dahil pakiramdam ko kapag nagkamali ako ng isang hakbang man lang ay paniguradong sasayad ang mukha ko sa lupa.
"H-hey, anu ba? Bitiwan mo nga ako!" pilit kong binabawi mula sa kaniya ang braso ko kaso sobrang higpit ng pagkakahawak nito sa akin.
"Hey! Sabi ng bitaw eh!" he can't hear me. Tsk, nagbibingi bingihan ang pipi.
"Anu ba?! Saan mo ba ako dadalhin? Ha?!" Hindi niya parin ako pinapansin, parang bingi ito sa mga sinasabi ko sa kaniya.
Natagpuan ko nalang ang sarili ko na palabas ng CCC, buti nalang walang masyadong mga estudyante, hila hila niya ako patungo sa isang bakanteng lote kung saan niya tinali ang kabayo niya.
Doon niya lang ako binitiwan ng makarating na kami sa tapat mismo ng kabayo. Tinignan lang ako ng kabayo.
"A-anong ginagawa na'tin dito?" humigpit ang hawak ko sa aking sling bag ng makita siyang mariin na nakatingin lang sa akin. Napalunok ako. Damn those stares, nakakatunaw.
"B-bakit mo nga ako dinala dito?" I stayed myself normal kahit na gustong gusto ng bumigay ang tuhod ko. Heto nanaman ang mga nagda-drum sa dibdib ko, nagwawala nanaman sila.
Natural, hindi siya sumagot, tinuro niya lang ang kabayo niya na parang sinasabi nitong 'sakay!' with exclamation point. Sa uri ng tingin niya ay halos naririnig ko na sa kaniya ang salitang 'sakay!' na may madiing awtoridad.
Sa ekspresyon ng mukha niya, alam kong galit siya, na may halong pagkainis. Well, ikaw kaya ang hindi pansinin ng ilang araw. Alam kaya niyang iniiwasan ko siya? Of course Arya, he's not dumb like you, of course mapapansin niyang umiiwas ka sa kaniya!
Tinitignan niya ako ngayon na para bang ang laki ng atraso ko sa kaniya.
Napalunok ako sa kaba at intinsedad ng kaniyang mga mata. I know what he meant kaya dali dali akong sumakay sa kabayo niya, hahayaan siya sa kung saan niya ako dadalhin.
Natagpuan ko nalang ang sarili ko na dinadala niya ako sa Baryo nila, kung saan siya mismo nakatira. Nabasa ko ang karatulang iyon.
'Maligayang Pagdating sa Baryo Luisito.'
Muli nitong iniliko ang kabayo sa isang mabuhanging daan. Ito yata ang daan patungo sa kanila.
"S-saan mo ako dadalhin?" tinanong ko siya kahit na may naiisip na akong hint kung saan niya ako dadalhin.
He's face remained straight, ni hindi niya ako tinapunan ng tingin. He really looks mad at me, why? Well, maybe because I'm avoiding him lately? Ah basta ewan.
Natatanaw ko na mula sa kinaroroonan namin ang isang magarang bahay, hindi iyon mansiyon, sakto lang ang laki nito pero halatang magara parin. Pinagsamang kulay ng brown at white ang pintura ng bahay kaya mas lalong nagpagara nito. Bahay niya ba talaga iyon?
Kung bahay niya iyon ay sigurado akong nandoon rin ang mama niya, I heard from chacha na sila nalang dalawa ng mama niya ang nakatira sa bahay nila.
Pansin ko ring may mga taniman rin sila ng pinya sa isang lote sa gilid ng bahay, marami rin silang mga bulaklak sa paligid, parang rest house ang istilo ng bahay nila.
Biglang hininto ni Ulysses ang kabayo sa tapat mismo ng puno ng mangga. Matapos niyang itinali ang kabayo niya ng mabilis ay maingat niya akong ibinaba sa kabayo. Hindi ko alam pero parang nagpapa anod ako sa kaniya, kanina pinipigilan ko siya pero ngayon ay hinahayaan ko nalang siya sa kung ano ang gagawin niya sa akin, like I'm giving him my full trust.
Hinila niya ang braso ko papunta sa kanilang bahay. Kinakabahan ko, makikilala ko na ang mama niya, ipapakilala niya ba ako? At isa pa, anong gagawin namin dito?
Isang matandang babae ang agad na sumalubong sa amin, nagtaka ito ng makita si Ulysses na hila hila ang palapulsuhan ko.
"Ah, ikaw pala Uly, wala ka na bang klase? Bakit ang aga mo yata?" Binalingan ako ng matanda. "At sino naman iyang babaeng dinala mo? Girlfriend mo ba?" maintriga nitong tanong kay Ulysses.
Nag sign language ito sa matanda, base sa pagkakaintindi ko, thanks to chacha, parang sinasabi niyang 'may gagawin lang daw kami'
At ano naman ang gagawin namin? May pumapasok sa utak ko na baka mag-sesession nanaman kami. Damn! Dudugo nanaman ang utak ko sa mga algebra.
"Ah ganun ba? Sige, nandoon lang ang mama Laura mo sa loob, napaliguan ko na rin at napakain, o sya, aalis na ako at ako'y may gagawin pa sa bukid."
Nagpaalam ang matandang babae sa aming dalawa ni Ulysses, nagpasalamat naman si Uly sa kaniya bago ito tuluyang umalis.
Pinasok ako ni Uly sa loob ng bahay nila, napanganga ako sa ganda ng loob, napakaaliwalas ng sala nila, ang lamig na pakiramdam kapag nakapunta ka sa loob, ang mga gamit dito ay puro antique, pansin ko rin ang magandang lumang piano sa may gilid ng hagdan nila, kung tutuusin ay ang mga ganitong bahay ay nabibilang sa mga pamilyang may kaya, at sa tingin ko rin na mas maganda pa ang bahay nila kesa sa mansiyon namin.
Nakita ko ang isang magandang babae na nakaupo sa wheelchair, nakatulala lang ito sa malaking bintana ng bahay, pinagmamasdan ang mga tanawin sa labas. Lumapit si Ulysses rito at nagmano.
Kamukhang kamukha niya si Ulysses, sa totoo lang sa ganda nito ay hindi mo aakalaing ito ang mama niya.
Parang kinakausap ni Ulysses ang mama niya sa pamamagitan ng paghaplos nito sa pisnge ng babae walang reaksiyon ang mama niya rito.
Nakatayo lang ako sa may gilid nila, hindi alam ang gagawin kung magmamano ba ako sa kaniya, or hindi nalang. Para kasing nakakahiya, wow, may hiya pa pala ako?
Tumingin sa akin si Ulysses saka ako muling nilapitan, hinila nanaman niya ako patungo sa likod ng kanilang bahay, doon nakita ko ang isang malaking puno ng mangga, sa itaas non ay isang tree house.
Napanganga ako, may ganito sila? Bakit doon sa mansiyon namin wala kahit ang daming puno roon?
Hinila nanaman ulit ako ni Ulysses paakyat sa hagdanan ng tree house. Bakit kaya hindi ko magawang awatin siya?
Pagkapasok ko sa loob ay ganoon na lamang ang pagkanganga ko. Nasa loob kami ngayon ng isang mini library, puro mga libro ang nandito, and in fairness ang ganda ng loob. Iginiya ako ni Uly paupo sa isang maliit na upuan sa baba ng isang study table. Puno ng mga academic books ang mesa kaya pinagpatong patong nito ang mga libro upang magkaroon kami ng space.
Dito ba siya nag-aaral? If yes, well, hindi na ako nagtataka kung bakit sobrang talino niya, kitang kita naman sa performance niya, at sigurado akong mas malayo ang mararating niya kesa sa akin.
He's expression is still expressionless, walang bahid ng kung anong emosyon ang mukha niya kaya hindi ko masabi kung galit ba siya o hindi.
"U-uhm, mag se-session na ba tayo ngayon?"
Again, hindi niya ako pinansin. Busy siya sa kaka arrange ng mga nagkalat na libro sa sahig. O baka naman nag bi-busy busy-han lang? Nagsisimula na akong makaramdam ng inis.
Hinayaan ko nalang siya hanggang sa matapos niya ang ginagawa niya, inikot ko nalang ang paningin ko sa paligid. Mahangin ang tree house kaya hindi mainit, maaliwalas rin kaya perfect paghingahan.
Maya maya lang ay tumayo na siya. Nag-angat ako sa kaniya ng tingin.
Sinabi niyang 'dito ka lang' sa pamamagitan ng kaniyang mga kamay. I should thank chacha, ng dahil sa kaniya ay may natutunan narin akong mga basic sign language  hindi na ako mahihirapan sa pakikipag usap sa kaniya.
Hindi pa man ako nakatango sa kaniya ay bigla na niya akong tinalikuran. Naghintay ako ng hindi aabot sa sampung minuto ng bumalik siya.
May dala dala itong isang tray ng snacks, dalawang basong juice at apat na pirasong sandwiches. Inilapag niya iyon sa lamesa saka siya kumuha ng kapirasong papel at may isinulat siya doon.
"Are you avoiding me?" deritsa niyang tanong sa binasa ko sa nakasulat sa papel. Ang mga mata niya ay napaka seryoso habang tinitignan ako. Hindi ko tuloy maiwasang mapalunok, damn, natutunaw agad ako.
Awkward akong tumawa. "O-of course not! Bakit naman kita iiwasan?" tensiyonado akong uminom ng juice. "Masyado lang talaga akong busy sa mga School works." dahilan ko.
Sa uri ng tingin niya sa akin ay masasabi kong hindi siya naniniwala sa dahilan ko sa kaniya. Fuck! Nag-iwas ako ng tingin saka nag kunwaring interesado sa mga libro na binubuklat ko.
Nagsulat ulit siya saka ibinigay sa akin ang papel. "You are avoiding me."
Tuldok iyon, hindi patanong kaya alam kong sure na sure siya. Damn! Anong idadahilan ko?
"Masyado lang talaga akong... Uhmm busy, alam mo na busy talaga ako."
He look at me still unsatisfied. Bumuntong hininga ito, na tila sumusuko na dahil alam niyang hindi ako aamin.
"So ano? Simulan na natin itong session na ito, gusto ko na kasing maka-uwi agad eh." I said as I started opening the books. Tangina! Puro math!
Nakita ko siyang kinuha mula sa isang maliit na box ang eyeglasses niya saka siya tumayo ulit upang kumuha ng isang libro sa shelves. Bumalik siya habang dala dala ang isang napaka kapal na algebra book yata iyon.
Putangina! Napalunok ako ng wala sa oras. Hindi pa nga kami nagsisimul ay sumasakit na ang ulo ko. Bakit algebra pa?!
Sinimulan na niya akong turuan, at as usual, wala nanaman ako sa sariling utak. Why? Dahil ang mga mata ko ay palagi lang nakatuon sa nagtuturo at hindi sa itinuturo kaya ang resulta ay palagi akong nagkakamali at palagi ring umuulit si Ulysses sa page-explain sa mga lesson. Buti nalang at mahaba ang pasensiya niya na kahit paulit ulit akong nagkakamali ay paulit-ulit niya parin itong tinuturo sa akin.
Nagpangalumbaba ako sa mesa. Hindi ko na kaya! Tamad akong kumain ng sandwich sa may tray. Pinagmamasdan ko lang siya habang busy sa pag ko-correct ng mga mali kong solutions. Marami na'rin akong nasayang na papel, ayun nga't nagkalat sa sahig ang mga kinuyupos kong papel dahil sa mga maling sagot ko.
"Bakit kaya ang dali dali para sa'yo ang sumagot niyan?" Wala sa sarili kong tanong ko sa kaniya, his eyes suddenly turned on me. Damn, iyan nanaman ang mga tinginan niya.
"Arrghhh! I told you, hindi talaga ako matututo sa ganiyan! Mahina ang utak ko sa mga ganiyan kaya nagsasayang ka lang ng oras sa akin."
Hindi siya sumagot sa palahaw ko. Tinignan niya lang ako ng mariin. "Bakit hindi nalang kaya tigilan nalang na'tin ito, tutal wala karin namang mapapala sa ganito."
Ibinaba niya ang suot niyang eyeglasses, a small smirk is on now on his lips. Eh?
Nagsulat siya sa isang pirasong papel saka iniabot sa akin.
"You will not learn as long as you don't love it, love it first before you will learn."
Huh?! Mahalin ko muna ang math bago ko matutunan ito? Ah, so para ring itong nararamdaman ko sa kaniya na hindi ko naman natutunan pero minahal ko na.
Tumango tango ako habang ngumingisi dahil sa iniisip ko. Damn Arya! Pa corny na ako ng pa corny nito ah.
Nagkatitigan kaming dalawa. Walang sino man ang naglakas loob na bumawi ng tingin. Habang patagal na ng patagal ang titig ko sa kaniya ay pabilis naman ng pabilis ang tibok ng puso ko.
Suddenly, a naughty side of me escape. Inilapit ko ang mukha sa kaniya saka ko siya mariing hinalikan.
Akala ko ay itutulak niya ako but damn, mas lalo pa niyang idiniin ang ulo ko sa kaniya.
Bumitaw ako sa pagkakahalik sa kaniya. When I look at those eyes of him, it was burning, damn burning! Nakikita ko ang sobrang pagkagusto, and I think so am I too.
He pull my head again and kiss me torridly, mabagal ngunit mariin. We exchange the same intensity of kiss. Mas lalo pang lumalim ang halik, ang mga insekto sa tiyan ko ay nagsisimula ng magwala. And then I found myself on the floor, kumaibabaw ito sa akin saka ulit ako hinalikan, pababa sa leeg ko.
"Oh!" I moaned ng hindi ko na kaya. He's really good at this, fuck!
Naramdaman kong pumailalim sa suot kong damit ang kamay niya saka hinimas ang tiyan ko roon, mas lalo lang tuloy nag wala ang mga insekto sa tiyan ko.
Napaidtad ako ng bumalik sa leeg ko ang kaniyang mga halik, pataas sa aking panga hanggang sa aking bibig. I kiss him torridly. Napasabunot ako sa kaniyang buhok dahil sa matinding sensasyong nararamdaman ko ngayon.
Now I know. I can't get away with this. I am now liquefied from his kisses. Alam ko ng hindi ko na mapigilan pa ang nararamdaman ko sa kaniya. And avoiding him won't change my feelings towards him. Sa bawat halik niya sa akin ay parang pinaalala niya lang ang nararamdaman ko sa kaniya, bawat halik niya ay isang sampal kung gaano ko siya kamahal!
"Oh Ulysses!" I exclaimed when I felt his hand is on top of my center. Unti unti niyang inilusot ang kamay niya sa pantalon ko kaya nasapo niya ang parte kong iyon, damn! Manipis lang ang tela ng suot kong panty kaya paniguradong alam niya kung gaano ako kabasa para sa kaniya.
Nakakalilo, nakakawala ng ulirat ang bawat haplos ng kamay niya roon!
"Oh shit...." I moaned hard when his kisses are on now on my tummy. Itinaas pa niya lalo ang suot kong itim na blouse. Nagtagal pa siya roon kaya mas lalo akong nalililo. Pinigilan kong hindi mapasigaw dahil sa kaniya.
Bumalik ang mga halik niya sa aking labi, hanggang sa naramdaman ko ang pagpasok ng isang daliri niya sa loob ko.
"Oh damn you Ulysses~ ah!" napaidtad ako ng simulan niyang paglaruan 'iyon', hanggang sa dinalawang daliri niya na. Mas lalong tumirik ang mga mata ko sa uri ng galaw ng kaniyang mga daliri. Shit, he's now finger fucking me!
Mas binilisan pa niya lalo ang paggalaw niyon. Hanggang sa unti unti ko ng nararamdaman na malapit na ako....
"Oh! Ulysses... fuck!" I moaned harder.
Malapit na talaga ako kung hindi lang may biglang tumawag kay Ulysses mula sa labas ng tree house. Mabilis pa sa alas kwatro ang kilos namin. Umayos kami ng upo ni Ulysses, inayos ko rin ang suot kong blouse at saka ang pagkaka zipper ng pantalon ko.
Shit! Ang sakit sa puson!
Saktong pagka bukas ng tree house ay nakaayos na kami ni Ulysses. Tumambad sa amin ang nagtatakang mukha ni Flor.
At anong ginagawa nito rito?
"Ulysses? Arya? Anong ginagawa niyo dito?"