Chapter I
Maurine's POV
(3years Later)
Hi everyone, My Name is Zachary Maurine Windswell Scott, I am now 18 years Old. It is More than a year since Xadbrix and I was Broke up. Wala na Rin kaming balita sa isat-isa dahil sa Mga nangyare. I heard na nangibang bansa sya after nung Break up namin pero hanggang dun Lang Ang Alam ko.
"Zachary, Anak? Gising ka na ba?". Rinig Kong Sabi ni Mommy while knocking my Room's Door.
"Opo, Mom". I answered while uunat unat pa and do basic exercise.
"Kumain kana baka ma late ka na sa Trabaho mo. Nakapagluto narin ako". Huli nyang Sabi before I heard her go.
Napabuntong hininga nalang ako. Oo nga pala I almost forgot na nag tatrabaho na pala ako. Lumayo kami ni Mommy at Tumira sa Province dahil sa Mga nangyare 3 years ago. Marami nang nagbago at nangyare sa Buhay ko pagkatapos ng Dalawang taong iyon. I stop Studying, I lost My Carrier, My Boyfriend broke up with me and Lastly, My Dad Died. Everything in my Life has Change at kasama na ako don.
"Oh, Good morning My Baby. Come here, Let's eat.". Nakangiting Sabi ni Mommy Pagka baba ko.
"Good morning din po, Mommy Naman eh, Hindi na po ako Bata". Nakangiti Kong Sabi before I kissed her Forehead and Sit beside her.
"Okay". Naka pout na Sabi ni Mommy na ikinangiti ko.
Napangiti nalang ako ng Makita Ang Pagkain. 2 eggs, 2 dry fish and Fried rice. It is not the Usual Food na inihahanda ni Mommy noon para sa Breakfast namin. Noon Kasi Puno Ang Table namin ng masasarap na Foods Like Bacon, Hotdogs, Bread, Steak, Sausage, Cakes and Milk. But it's Okay, As long as we're happy and we ware Together, Everything will be Good to be Okay.
"Amen". Sabay naming Sabi After naming mag pray then we started to eat.
After the Breakfast dumeretyo na ako sa trabaho ko which is The Flower Power Flower Shop. I don't have a Car Kaya Naman nag Commute Lang ako.
"Good morning! Hope Avery Pagasa.". Bungad ko ng Makita si Hope na Busy sa Pag didilig. Nasa Planta Kasi kami naka assign ngayon.
"Tch.. kailangan talaga Buong Buo pag Sabi sa Pangalan ko!? Kakaimbyerna ka huh! Haha Btw Good morning din sayo bebe ko". Medyo inis nyang Sabi pero niyakap din ako pagkatapos. haha Marupok to si Hope eh.
"Syempre, Pangalan mo palang Punong Puno na nag Pagasa eh haha. May Hope na may Pagasa pa oh San kapa haha?". Pangaasar ko na ikina ngiwi nya.
We started to do our Jobs. Nag bubunot ako ng Damo while nag didilig Naman si Hope. Maya-maya Lang ay Ipinatawag kami ni Mrs Macdowell sa Hindi malamang dahilan.
"Bakit Kaya Tayo pinapatawag so Mrs Macdowell?". Takang tanong ni Hope habang naglalakad kami papunta sa Office ni Mrs Macdowell. Tumango Lang ako senyales na Wala Rin akong Idea.
"Mrs Macdowell, Pinapatawag nyo raw po kami?". I asked while knocking the door as our respect.
"Oh! Zachary, Hope buti Naman andito na kayo. Come here pumasok kayo". She says na agad Naman naming sinunod.
"Wow! Andami Naman pong Bulaklak nito Mrs Macdowell". Manghang Sabi ni Hope. Tinignan ko Ang Mga Bulaklak na tinutukoy ni Hope at maging ako ay namangha sa Pag kakaarange nito. It was really look Beautiful and Elligance. May Malalaking Sunflowers, Matitingkad na at magagandang Rosas na may Puti, Pink at Pulang kulay at Iba pa.
"Of course it is. Talagang Pinaganda namin Yan at Ginamitan ng Mga mamahaling Lalagyan and ribbons. Pano ba Naman Tumawag sakin Ang aking Anak na si Aubrey kagabi. Kailangan daw ng Maraming Bulaklak sa Unibersidad na pinapasukan nya. Ano nga bang School Yun?, Ah! Dun sa Te Amo University sa Manila". Aligagang kwento ni Mrs Macdowell.
"Woww! Diba po iyon Ang Pinaka Mahal at sikat na University sa Buong Pilipinas? Balita ko eh Dalawang taon palang simula nung Maipatayo Ang Te Amo University at Tumanggap ng Mga Estudyante na talaga namang dinumog at pinag kaguluhan ng Lahat ng mayayaman sa bansa".
Nakikita ko Ang matinding pag hanga sa Mga Mata ni Hope sa paaralang iyon, Habang bahagya Naman akong nalungkot.
"Oo, Hope Tama ka riyan. Bueno Kaya ko nga pala kayo pinatawag dito dahil gusto ko sanang kayo Ang Mag hatid ng Mga Bulaklak na Ito sa Te Amo University. Marami Kasi tayong Pa Order ngayon Kaya Hindi ko kayo masasamahan. Okay Lang ba?". Mrs Macdowell ask. I was about to refuse dahil malayo Ang Manila pero naunahan Naman ako no Hope magsalita.
"YESSS PO!! Kami na pong bahala dyan Ma'am hihihi, diba, Zachary?". Hope said. With his eyes full of excitement.
"Huh?".
"Oh? Oo daw Mrs Macdowell hehe..". Ngiting ngitiing sabi ni Hope.
"That's Good! I'll going to call mang Piping para Ihatid kayo". Excited ding Sabi ni Mrs Macdowell.
Napabuntong hininga nalang ako bago binigyan ng masamang tingin si Hope.
"Sarry! Hehehe". She Says with her Finger Piece sign.
'Malabo Naman sigurong Magkita kami dun no? Malawak Ang Manila and He's in Other Country for heaven God sake.'
"Hyss". Bat ko pa ba sya iniisip!? Tch!
~~~~~~~~~
Hope's POV
Whaaàaa!!! I can't believe na makakatapak ako ngayon sa Te Amo University. Yun Yung pinaka sikat na Unibersidad dito sa Pilipinas pero syempre Yun din Ang pinaka mahal. Well let me introduce my name first, My Name is Hope Avery Pagasa, 17 year Old. Pangalan palang full oh PAGASA NA! Pero syempre Charot Lang Yan Kasi Isa Lang akong hamak na Dukha. I am Proud to be Bestfriend of Zachary Maurine Windswell Scott.
Ang sama ng tingin sakin ngayon ni Zachary huhu! Pano ba Naman mukang ayaw nya pa atang Pumayag sa Utos ni Mrs Macdowell. Opportunity na Kaya namin yun Malay mo dun na namin mahanap Yung forever namin sa Manila. And pangarap ko ding makapagaral dun eh Kaya kahit makatungtung nalang Sana Okay na ako.
"Sarry! Hehehe". I Said with matching Finger Piece sign na ikinangiwi nya bago malalim na nag isip.
Well Basta ako masayang Masaya!!! HEHEHE
Mayamaya Lang ay Pumasok na si Mrs Macdowell.
"Mamaya pa daw makakarating si Mang Pipeng dahil may Lima pa syang edidiliver Kaya mabuti pa Umuwi na muna kayo para magpahinga then bumalik kayo dito after Lunch". Nakangiting Sabi ni Mrs Macdowell.
"P-po!? Eh? Ngayon na Lang Po sana Mrs Macdowell.. Excited na po talaga AKO eh". Naka pout Kong Sabi bago may naisip sa Paraan. "Eh Kung mag Commute nalang Po kami? Diba Zachary?". Nakangiti Kong Sabi with matching puppy eyes.
"E-Eh Wala pa Ang Van ng Shop natin Hope. Hindi Naman kayo pwedeng mag Commute dahil kailangan nating ma maintain Ang kaayusan ng Mga Bulaklak na edidiliver sa Te Amo University". Natatawang Sabi ni Mrs Macdowell na ikinalungkot ko.
Huhuhu! I want na pumunta dun Eh!!!!
"Okay Lang po Mrs Macdowell". Tahimik nyang Sabi kay Mrs Macdowell bago bumaling sakin. "Hope Avery Pagasa, Kung ako sayo papayag na ako para maka pag ready kapa diba?". Bahagya syang ngumiti.
"Whaaaaaaa! Oo nga no! Ang Hanggard ko na tapos may mantya na Yung Uniform ko! Sige na po Mrs Macdowell babalik nalang Po pala kami after Lunch hehehe". Kamot batok Kong Sabi. Pano ako makakabingwit ng Forever Kung Mukha akong Purita slash Pugita na amoy Pusit!? Aishhh! Buti nalang pinaalala ni Zachary sakin.
"Okay, see Mamaya". Natatawang Sabi ni Mrs Macdowell bago namin sya iwan sa Office nya.
"Sabay na Tayo Umuwe?". Tanong ko Kay Zachary na ngayoy malalim parin Ang iniisip. So weird.
"Mauna ka na muna Pupunta pa Kasi Ako sa Grocery para bumili ng Mga Pagkain na maiistock sa bahay". Tahimik paring Sabi nya.
"Ah sige.. Mauna na ako sayo huh? Maghahanap pa Kasi ako ng magandang damit sa bahay eh". I force my self to laugh pero Ang totoo ay Na guguilty talaga ako. Baka naiinis sya sakin dahil sa ginawa ko.
"Sige Kita nalang Tayo mamaya". Sabi nya bago nag pati una lumabas sa Planta.
"Luh? Galit ba sya!?". Taka Kong tanong sa sarili bago umalis na din.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Maurine's PoV
Siguro nag tataka na ngayon si Hope sa ikinikilos ko medyo OA narin Kasi sya mag react eh. Hindi Naman ako Nagagalit sa kanya Kaya ako natahimik. It's just a kind of weird Lang Kasi nung Biglang sumagi sa isip ko si Xadbrix kanina parang biglang bumalik agad sakin Lahat ng sakit 2 years Ago.
Diba Ang T*nga Lang? It was already 2 years Ago pero nasasaktan parin ako. Ang laki parin ng epekto nya sakin. Siguro dahil Sa tindi ng Sakit na ipinaranas nya sakin 2 years ago or Dahil sa tindi ng pagmamahal na ibinigay ko sa kanya without knowing na Wala na pala akong Natira para sa sarili ko.
My tears suddenly falls ng Hindi ko man Lang namamalayan bago ako tuluyang makapasok sa Groceries store.
--------
I choose to Buy Foods na Tumatagal o pangmatagalan Like Noodles, Sardines, Eggs and So On. (Sana all Tumatagal). Sakto namang dumapo Yung paningin ko sa Fruits section Kaya naman I decided to go and see something I can buy which is sasakto Lang dapat sa Budget ko.
"Hello po ate, Magkano po sa Apples?". I Asked with a smile in my Face.
"20 pesos po kada Isa Ma'am". Magalang nyang sabi habang ipinapakita sakin Ang Mga Good Quality ng Apple na tinda nya.
"Diba po 12 Lang kada Isa Ang Apple? Kakabili ko Lang Rin po dito kahapon eh.". Kunot noo Kong tanong.
'Tss.. Dimoko maguguyo ate Nako Naman!'
"Nag Mahal na Kasi Ang Mga Apple Ma'am Kaya po Ganun!". Medyo naiinis naring Sagot nya.
"Tch! Kailan pa nag Mahal Ang Apple, Ate? May Puso ba Yan!?". I said full of Sarcasm.
Ewan ko ba pero parang naeembyerna ako ngayong Araw! Na hihigh Blood ako! Alam mo Yung feeling Galit na Galit, Ustong Manaket?!
"Pwede Naman po Ma'am 30 pesos po Dalawa para may discount po Kayong Sampo".
"Hinde na ate! Isa nalang kukunin ko. Hindi Naman Kasi Porket mag Isa ka Hindi ka makaka survive. Tao nga Nakakapag Isa Apple pa Kaya!? Wala akong Pake Kung nagmamahalan yang Mga Apple mo! Basta bigyan mo ako ng Isa tapos!". My Voice now is going Louder with matching Anger. I don't know why Basta nanggigigil talaga ako.
"E-Eto na po Ma'am". Nanginginig nyang Abot ng Apple.
"Thanks!". I said bago sya tinalikuran at pumunta sa Counter.
After I paid My Bills lumabas ako sa Market ng Mall. Tinignan ko Yung Oras sa Phone ni Hope to Checked the Time, Alas Dyes palang. Yes You Read it Right! Phone nga to ni Hope, Wala Kasi akong Phone mabuti nalang at pinahiram ako ni Hope para daw Macontact nya ako if ever mag Back out ako.
While walking nahagip ng Mata ko Ang Isang Simple Pink dress na naka display sa Isang Shop dito padin sa Loob ng Mall. Bahagya akong napangiti and namalayan ko nalang na nakalapit na ako doon.
"Grabe Naman! ₱100, 000 na agad to!? Ang Mahal Naman!". I Over Acting Shout while my Mouth is Open.
Ganitong ganito Kasi Yung Mga Damit ko dati. The Only difference is I have my Own Designers and They are more Unique and more Expensive than this dress. Galing pa Kasi sa ibang bansa Ang Lahat ng Materials and tela na ginagamit para gawin Yun. Lahat ng Damit ko puro dress and Hindi katulad ngayon na Puro T-shirts and Low Class. Hahawakan ko na Sana Yung dress ng maunahan ako ng Kung Sino sa Tabi ko.
"Are you going to buy this One? Kung Hindi pwedeng akin nalang?". She said while Smiling.
Hindi ko mapigilang mapatulala sa kanya. She is so Beautiful And Classy. Naka Ponytail Yung Blond Long hair nya na halatang Ayos na Ayos. She's wearing a Gold Dress with her Killer High hills Sandals. I didn't saw her eyes dahil natatakpan iyon ng LV nyang Black Shade. Pero Hindi niyon matatanggal Ang katotohanang She really look like a Goddess.
"Hey? Can you heard me? Miss, You Okay?". Taka nang tanong nya na nag pagising sa diwa ko.
"H-ha? Yeah, Naririnig Kita". I smiled while Tapping my Head. So Idiot Maurine.
"Yeah, haha. So are you going to get this Cute Dress?".
"No, Sayo na Tinignan ko Lang Naman Yan".
'Tyaka diko Afford'
"Yieee! Thanks". She said bago kinuha Yung Dress at Umalis.
Napabuntong hininga nalang ako bago muling lumibot sa Loob ng Shop para tumingin tingin. After mabusog ng Mata ko ay Umalis Rin ako at Dumeretyo na sa Parking Area para Umuwi.
"WHAAAÀAAA!!! Help Me!!!!!!! Plea-----".