Shentel POV
Nakaluhod ako sa harap ng pamilya ko, nagmamakaawa na hindi ako kukunin nitong mga lalaking nasa likuran ko. I was hoping that they would at least say 'no' to them but I never expected them to say, :
"kunin niyo na siya. " umupo ako sa sahig at umiyak ng umiyak.
"MAAAA!!" I shouted, pero parang wala silang narinig na sigaw ng tulong galing sa anak nila. "Please po… wag po…." I cry aloud. I want to smack them in their faces. "Bakit ba ang tigas ng ulo mo Shentel! Kukunin kana ng bagong nagmamay-ari sa iyo, sumama ka na!" galit na sigaw ni Papa.
"Pa! Ayaw ko po, papa. Gusto ko pa po dito. Wala naman po akong kasalanan sa inyo diba?!" hindi ko mapigilang sigaw. Naramdaman ko naman ang malutong na sampal ni Mama sa pinsge ko, dahilan para mapatingin ako sa kanya.
"Hindi kana namin anak ngayon," tagos sa pusong sabi nito. Hinawakan na ng mga lalaking nasa braso ko. "MAAAA! PAAAAA! " sigaw ko ulit. Sinakay nila ako sa van at sinarado kaagad ang pinto.
Agad naman akong tumingin sa bintana, kitang kita ko ang pagpatak ng luha ng aking ina pati ang aking ama. Humagulgol ako ng iyak hindi dahil sa kukunin ako ng mga lalaking to, kundi sa sakit na nararamdaman ko.
Tinaboy ako ng sarili kong pamilya at sobra pa yun sa sakit na nararamdaman ko ngayon.
"Mam Shentel, wag napo kayong umiyak. Hindi po kayo pababayaan ni Sir Leo. Yun po ang sabi niya, " narinig kong sabi ng lalaking katabi ko. Nang nakita niyang kanina pa ako umiiyak,
"Sigurado po ba kayo, sir?"
"Opo mam. We work as his guard for almost 5 years, kaya alam na namin ang kanyang ugali," sabi nito at ngumiti.
“Sana nga lang," bulong ko at pinunasan ang luha sa mata ko.
-*-
Napatingala ako sa laki ng mansyon na nasa harapan ko. "Andito napo tayo Mam Shentel." Tumango ako sa kanya. Medyo naiilang parin ako at namamaga narin ang mata ko sa ka iiyak kanina.
Pumasok na sa loob ang mga lalaki kaya sumunod nalang ako sa kanila. All floor are made of marble and the chandelier is so big and tall. Somehow I ask myself. 'magkano kaya mga gamit dito? hehehe mukhang mamahalin eh. Nakakatakot hawakan.’
Nagpatuloy lang kami sa paglalakad ng may nakita akong picture frame sa table malapit sa painting ng cherry blossom sa hindi malamang dahilan, kinuha ko ang picture frame at tiningnan iyon.
Who is he ?
"Mam! Akala po namin umalis kayo! Pag nagkataon papagali—" Napatingin sa akin ang lalaki at tiningnan ang hawak hawak ko.
"Sino siya?" tanong ko agad.
"Siya po si Sir Leo, mam. "
"Ahhh"
"Leonrew Zefiera, siya po ang may-ari ng bahay nato mam." Binalik ko ang picture frame sa lamesa at tumingin tingin nang may nakita akong family picture.
"Sino naman sila. "
"Mrs. Lorren Zefiera and Mr. Rexian Zefiera my parents." Napatingin ako sa nagsalita. Bigla nalang nagbow ang mga lalaki kaya nag bow rin ako sa kanya.
"Nice to meet you Ms.Shentel Sykia, I'm Leonrew Zefiera," sabi nito at inabot ang kamay niya sa akin. Tiningnan ko muna iyon at tinanggap ang pakikipag kamay niya. "Hello po," nahihiyang sabi ko. Binalik ko na ang family picture sa lamesa at umupo sa sofa malapit doon.
Sumunod rin naman sa akin si Leo. "Ahmm…." medyo naiilang na sabi ko.
"Go ahead and ask Ms.Shentel," sabi nito nang hindi nakangiti. Ganyan ba ang definition ng mabait? ehhhh.... bahala na nga!
"Shen nalang po," nakangiting sagot ko. "cut the 'po', Shen." Tumango naman ako sa sinabi niya. "What do you want to ask?" t-teka? paano niya nalaman na may gusto akong itanong sa kanya? manghuhula, eh?
"Gusto ko lang po itanong kung binili niyo po ba talaga ako?"
"I already told you cut the 'po'. By the way, I didn't buy you. Unless your parent's said so." May namumuo ang luha sa mata ko nang marinig ko ang parent's na'yon.
"A-ano pong ibig niyong s-sabihin ?" nahe hesitate na tanong ko
"Your parent's are gamblers. They borrow a lot of money from me. To pay me back for their debt they pay you, on the other half, they want money more than family."
Hindi ko mapigilan ang sarili ko na hindi maiyak sa sinabi niya. Maliban sa english yun. Napahawak ako sa noo ko at umiyak. Bakit nila ito ginagawa sa akin? akala ko okay na? a-akala ko wala nang problema?
Tas magkaka-utang sila tapos ako ang gagawin bilang pambayad? Ano to? Your children for your debt? Napatawa nalang ako nang maalala ko ang sinabi ni mama sa akin. 'mahal kita anak... sobra.'
Napako ako sa kinauupuan ko ng may nakita akong panyo sa harap ko. "Don't cry," seryosong sabi niya. Kinuha ko ang panyo niya at dun nilabas ang lahat ng galit na gustong kumawala sa puso ko. Gusto kong magmura, gusto kong
mainis at lalo lalong lalo na gusto kong magpakamatay.
"Don't cry. It hurts, cries on my shoulder. and I will protect you no matter what." Naramdaman ko ang presensya niya sa gilid ko. Niyapos niya ang braso niya sa braso ko at hiniga ang ulo ko sa balikat niya. Now I feel secured.
-*-
"Here is your room. If you need something just use the intercom and I'll be there," sabi niya ng hindi nakangiti. "Salamat." Ngumiti ako sa kanya pero tumango lang siya. Pumasok na ako sa loob ng kwarto ko at dumiretso sa CR para maligo.
Matapos kong maligo ay may narinig ako na kumatok sa pintuan ng kwarto ko. Nag tuwalya nalang ako dahil hindi parin naman ako nakapaghanda ng damit. Binuksan ko ang pintuan and there I found Leo in his red checks.
"Bakit, Leo? "
"A-ahhh....T-the f-food is r-ready." At dali-dali siyang umalis. Anong problema nun? Sinirado ko nalang ang
pinto at nagbihis na.
Pagkatapos kong magbihis ay bumaba na ako. Nakita ko si Leo na nakaharap sa laptop niya at may kausap sa cellphone niya. Nakaupo siya sa sofa at sigurado ako na importanteng tao ang kausap niya.
Dumiretso ako sa lamesa, hindi ko muna ginalaw ang pagkain ko at inantay si Leo na matapos sa gawain niya.
"FVCK! I ALREADY TOLD YOU TO CANCEL IT DAMMIT!" Napatingin ako sa kanya ng sumigaw siya.
Napatingin rin naman siya sa akin. Inilayo niya ang cellphone niya sa tenga niya at tiningnan ako. "Sorry…" he said. "Ayaw mo pang kumain?" tanong ko sa kanya. In-end niya yung tawag at sinara ang laptop niya.
"I want too," sabi niya at umupo dun sa harapan ko. "Let's eat." Nagsimula na siyang kumain kaya kumain narin ako. Nakaramdam ako ng awkward dahil sa pag tingin tingin sa akin ni Leo.
"Bakit?" tanong ko sa kanya. Umiling naman siya.
"Please feel at home. This house is your house too." Yumuko naman ako sa sinabi niya. “And don't feel ashamed. Dahil parati mo akong makikita dito."
Natawa ako ng mahina sa sinabi niya. Eh kasi naman eh, halatang englesero kasi ang slang ng tagalog niya. 'dahil pratsi mow akowng makiekieta ditow ' pft!
"Don't laugh...I'm practicing." Napatikom naman ako sa bibig ko, at tumango. "Ang cute…" Mabilis akong napatakip sa baba ko dahil sa sinabi ko. Ano daw?
"What?”
"W-wala.... "
-*-
Andito ako sa kwarto ko. Kinuha ko ang cellphone ko, I already miss them. My family, I miss them so much. Pero hindi ko pa rin maintindihan kung bakit nila akong ganon na ganun na lang kung ipaalis. Alam ko na hindi na nila ako mahal, noon palang alam ko na.
Pero minahal ko sila at nasaktan ako sa ginawa nila.
Sobra. Sobra
A/N:
After reading this story. I would be honor kung basahin niyo din ang "Tale of Trinity"
ENJOY READING!