IBIG bang sabihin nito ay fan din siya ng Heptagon? 
Pinatay ko ang tugtog.
"Why did you turn off?" tanong niya matapos kong patayin ang kanta.
"Ahm. I just want to ask you something."
"Sure. What is it?"
"Are you a fan of Heptagon?"
"Yea." tipid niyang sagot. "How about you?" balik nitong tanong sa akin.
"Super fan, and my bias si Denver Lovino."
"Why him?" 
"Because I find him very very very cute, as well as his actions. He's act like a baby sometimes, one of the reason why he caught my attention. He was good in bass. And every time that he do it I find him super cool. I like he's fashion style too. He never failed to cheer me up. He also relieves my sadness. He gives me a strength to just move on with life, actually not just him but all members of Heptagon. They are my strength and my hope. They make me happy, makes me smile, and make me laugh. I love them so much. But in my heart, Denver is little bit ahead from them.
"Thank you for supporting and loving me." bulong niya, dahilan para hindi ko ito marinig ng malinaw. 
Itatanong ko sana kung anong sinabi niya kaso huwag na lang pala, kakatamad. 
"Ikaw, who's your bias?" tanong ko din sa kaniya. 
"All of them." sagot niya. 
"Wow, solid fan ka pala nila, e. Naku magkakasundo tayo. Mahal na agad kita."
"Really?" may aliw sa tinig niya.
"Ha? Na-gets mo 'yong ni-say ko?"
"Hmn?"
"Hayyys... sabi ko nga hindi. Takte, sino ba parents mo? Bakit ba hindi ka nila tinuruan ng tagalog? Tignan mo ngayon, nahihirapan ako sayo."
"My parents? What about them?"
"Tell to your parents that..." ano bang idudugtong ko?... "that—that I'm pretty." 
Hala! Bakit iyon ang nasabi ko? Nakakhiya naman baka mamaya umasa itong si kuya na maganda nga ako. Kasi hindi naman talaga ako maganda... Kasi SOBRANG GANDA ko lang naman. 
"You? Pretty?"
Ay parang ayaw pang maniwala ni kuya. Sapakin ko kaya 'to? 
"Why? Don't you believe?"
"Of course I believe, I know you're beautiful."
"Yieee... Ene be... Thank you." ani ko sa pabebeng boses na ikinatawa naman niya ng bahagya. 
Hala, ang sexy niyang tumawa, nakaka-inlove naman siya. Halikan ko kaya siya? Malay natin baka siya na ang forever ko. Hehehe! Joke lang.
"Oo nga pala, what's your name ba?" tanong ko. Para-paraan para makuha ang pangalan, tapos add ko na agad siya FB. Hehehe!
"My name?"
"Hindi 'yong pangalan ko. Malamang your nga 'di ba? Kairita ka kuya."
"Huh?"
"Ah... Hehehel... I mean yea. Your name?"
"Denver, that's my name."
"Hala, ikaw ha? narinig mo lang na crush ko si Denver, ginamit mo na ang name niya. Para-paraan ka rin. Napaghahalataan kang may gusto sa akin."
Bahagya siyang natawa na para bang nainitindihan niya 'yong sinabi ko.
"Aminin mo na kasi na crush mo ako, malay mo baka crush din pala kita. Tapos tayong dalawa ang makakatuluyan tapos sabay nating patunayan na meron talagang pinagtagpo na tinadhana. Yieee, ang swerte mo sa akin kasi sobrang ganda ko."
"Yea. Swerte ko nga." bulong niya dahilan para hindi ko ito marinig.
"Are you saying something, koya?"
Ang gara naman, binagyan nga ako ng love life, englishero naman, tapos may saltik pa ng very light. Wish ko lang talaga na gwapo itong si kuya para naman kahit papaano hindi ako lugi sa kaniya. 
"How about you?"
"Ha?"
"Your name?"
"Ikaw ha, pasimple ka pa. Pero sige ibibigay ko sayo ang pangalan ko. Tapos add mo na lang akp sa FB. Tapos chat-chat na lang tayo, ha?"
He just chuckled.
"Maggie, Maggie Raveles. Thats mah name" pagpapakilala ko. 
"Ma-ggie" banggit niya sa pangalan ko. 
"Yea, that's my name. Pero pwede mo rin naman akong tawaging baby, baby mo. Yieee..."
"Baby?"
"Yes, baby?" Hahaha! In fairness nakakakilig pa lang tawaging baby. 
"Yea. you're my baby." bulong niya.
"What did you say?" tanong ko. Hindi ko kasi naintindihan. Tsaka ang hina niya talaga magsalita.
"Nothing I just said I don't understand you." Pagsuko niya. Nalilito na siguro siya sa mga pinagsasabi ko.
Hindi ko na tuloy napigilan ang tumawa. 
"HAHAHAHA!..." tawa ko. At ng makarecover ako sa pagtawa ay muli akong nagsalita. "Ang cute-cute mo." ani ko, at hindi ko na rin napigilan pa, agad kong hinawakan ang magkabilang pisngi niya sabay pisil dito. Nakakagigil naman ang pisngi niya, ang lambot-lambot. Bigla tuloy nahiya ang face kong oily.
"O-Ouch i-it h-hurts!" daing niya. 
Hala! Ang cute-cute naman ng lalaking ito.
At mukhang napasobra na ata ang pagpisil ko sa pisngi niya. Agad kong binitawan ang pisngi niya at tsaka ako nag-sorry.
"I'm sorry, I just carried away." Nahihiyang kong sabi. 
"It's okay." anito pagkatapos ay muli na naman kaming nabalot ng katahimikan, na ang tanging maririnig lang ay ang mga tunog ng kuliglig. Sabayan pa ng malamig na simoy ng hangin. 
Hindi na kami nag salita pa, at inenjoy na lang ang gabi. Pinagmasdan na lang namin ang kagandahan taglay ng kalangitan. At sa totoo lang mas masarap pa lang pagmasdan ito kapag may kasama. Mas lalo kong na appreciate ang ganda ng langit.
E, siya kaya? Pareho lang kaya kami ng nararamdaman? 
Muli kong binuhay ang music sa cellphone ko. Siyempre song pa rin ng Heptagon.
At sa pagkakataong ito ay muli naman akong nagulat kasi, muli na naman niya itong sinabayan. Kabisadong-kabisado niya 'yong kanta. Nakaka-in love naman ang lalaking ito.