KATANA'S POV
AGAD na bumitaw si Ash sa yakap ng babaeng nag-ngangalang Crystal. Blanko man ang ekspresyon niya nararamdaman ko ang pagka-gulat niya sa biglaang pag yakap ni Cristina.
He looked at me immediately after letting go, and I could sense concern in his eyes kaya naumid ang dila ko't hindi makapagreact. Napatingin na rin sa 'kin ang lahat kahit si Carrey?
Halos mapangiwi naman ako dahil sa mga tingin nila sa 'kin. Naguguluhan ako. Hindi ko alam kung para saan ang mga tinging 'yon at pag-aalala ni Ash.
I was taken aback when Ash abruptly took my hand and moved away, pulling me but not violently. I groaned as he gripped my hand tightly, as if he didn't want me to let go. Natigilan siya at kunot-noong tiningnan ang kamay kong may bahid ng dugo at do'n ko lang naalalang sinugatan nga pala ako kanina ng Holy dagger na ngayo'y nasa loob na ng bag ko.
"What happened here?" napalunok ako dahil madilim ang mukha niya't salubong ang kilay.
Tumikhim ako.
"It was just an accident," biglaan kong tugon, hindi ko alam kung bakit pero tila automatic na sumagot ako para hindi makita ang galit sa mga mata niya. Jeez! What happened to me?
"T-teka nga lang! Bakit mo ba ako hinihila?" parang gusto ko namang kurutin ang sarili ko dahil na utal ako pero pilit kong ginawang seryoso ang mukha ko.
Rather than responding, he took my hand again, this time by the wrist, and continued walking. I quickly rolled my eyes at what he did and just let him go until we arrived at the palace.
Habang tumatagal ay mas bumibilis ang paglalakad niya mabuti na lang ay nagagawa ko pa ring sabayan at bawat madadaanan naming tao ay nalilitong nakatingin sa 'min kaya minabuti ko na lang na 'wag ng tumingin sa kanila. Napatingin naman ako sa kamay niyang nakahawak sa kamay ko at sa mga oras na 'to parang binubundol ng napakaraming sasakyan ang puso ko. Hindi ko maintindihan, tanging ang tunog ng mga yabag na lang naming dalawa ang naririnig ko at ang napakalakas na tibok ng puso ko.
Ash...
Nang nasa tapat na kami ng punong bulwagan ay huminto siya, tumitig siya sa 'kin kaya kumunot ang noo ko at mas lalong kumunot ang noo ko nang pinagtagpi niya ang mga palad namin 'tsaka tuluyang pumasok.
Even though I was perplexed, my heartbeat remained steady and powerful, and I appeared apprehensive about what he would do or say next. I only managed to take a breath and take in my surroundings.
We drew the attention of the King and Queen seated on their thrones from the far side of this vast hall. When we drew close, we halted in front of them, causing surprise in both of their eyes. I, too, was surprised, but I had an idea that I believe Ash would never do dahil bakit naman niya gagawin iyon—
"I will not marrying Crystal." Matikas niyang sabi na pumutol sa iniisip ko.
"What?! Ashlohr, here we go again! We've already talked about this, haven't we?" pasigaw na sabi ng Reyna, kitang-kita ko ang unti-unting pagbabago ng ekspresyon niya. Malayong-malayo sa unang beses na nakita ko siya na para bang isang maamong tupa.
"Ano ang dahilan ng pagbabago ng isip mo?" walang emosyon na tanong ng Hari, habang tinitigan siya'y parang si Ash ang nakikita ko. Malinaw na sa kaniya namana ni Ash ang hitsura at ugali niya habang sa reyna naman ay ang mga mata ni Ash.
Instead of responding, I was taken aback by his unexpected introduction of me to his parents.
"She's Katana Luna Silvyria—"
"Oh! We've previously met her; she's the woman who once saved us and..." Naningkit ang mga mata ng Reyna at tila biglang mayro'ng na realize, mula sa nalilito niyang ekspresyon ng mukha ay biglang bumakas ang pagka-inis do'n.
Natuon ang atensyon ng Reyna kay Ash nang mag salita ito. "She is," wika ni Ash at sandaling tumgil. "she is the woman I love." When I gazed up at him, my lips parted and my eyes opened in surprise. My lips moved back and forth, but no words came out, as if my tongue was mute.
"What nonsense is this, Ashlohr?!" halos mapapitlag ako sa napakalakas na sigaw ng Reyna at base sa reaksyon niya ay natitiyak kong hindi niya gusto ang mga sinabi ni Ash.
"I'm serious, Mom. I'm saying this not because I don't want to marry Crystal but because I love Luna and there's nothing you can do about it." Walang emosyon niyang tugon pero kahit na gano'n nabibingi na ako sa malakas na tibok ng puso ko at hindi ako makapaniwala na nangyayari ito.
"Are you out of your mind?!" nanggagalaiting sigaw ng Reyna, halata iyon sa mga ugat na bumabakas sa leeg niya dahil sa malakas niyang sigaw pero sa kabila n'on nakatingin lang ako kay Ash.
"Perhaps I am, but my love for her will not change," Saglit siyang tumingin sa akin at muling bumaling ng tingin sa kaniyang ina.
"Another problem is that by the time I marry Crystal, both of us will be dead." Kumunot ang noo ko pero bigla kong naisip ang tungkol sa alamat ng ginintuang mansanas.
"What do you mean?" this time, ang Hari naman ang nag salita. Wala mang emosyon ang mukha pero ramdam ko ang curiosity do'n.
"We ate Golden Apple." Ash reacted sparingly, and the King and Queen were taken aback, as I predicted. The Queen is stunned and shakes her head, as if to say it's not true, but as she stares into Ash's eyes, she can sense the sincerity, and the King inhales a little.
"B-but h-how?" bumuntong-hininga si Ash.
"It is no longer relevant because you have no choice except to end the marriage. I adore Luna, and I will not let her die because I married another woman," napakurap-kurap ako lalo na nang biglang humigpit ang hawak niya sa kamay ko, napatingin ako ro'n at muling tumingin sa kaniya. "You both love me, therefore you won't let me die, right Mom and Dad?" labis na ang inis an mababakas sa mukha ng Reyna habang ang Hari ay walang reaksyon na tila kampante lamang sa nangyayari ngayon.
"Hindi ako papayag! I'll figure out a method to invalidate that f*cking Golden Apple! Hindi ako papayag na ma-ikasal ka sa babaeng kagaya niya. Ashlohr, you are a prince, the crown prince, and as your mother, I will never accept that only a commoner would be Queen someday!" napatingin ako sa Reyna, walang emosyon ko siyang tinitigan pero may kung anong kirot akong naramdaman dito sa puso ko, hindi dahil sa pangmamaliit niya sa status ko kun'di dahil sa kaalamang hindi niya ako tanggap para sa anak niya. Gusto ko ring matawa dahil ang mga ipinakita pala sa akin ng Reyna noon ay isang pagpapanggap lamang dahil iniligtas ko sila. Nakakatawang isipin na ang kagalang-galang na Reyna ay isa rin palang mapangmataas at walang ibang iniisip kun'di ang trono.
Walang pakialam sa mararamdaman ng taong mamaliitin niya. Kung anong ikinaganda ng kaniyang mukha at ikinakinang dahil sa magara niyang suot at higit sa lahat kahit gaano siya napapalibutan ng mga ginto hindi pa rin n'on mababago ang katotohanan sa pagkatao niya.
"What a greedy woman." When I heard those words in my head, my palm tightened. When that was followed by her stupid laugh, I gritted my teeth. Here she go again, my dark side...
"Do whatever you like; my choice is definitive and cannot be reversed." Matapos niyang sabihin iyon ay hinila na niya ako paalis, habang naglalakad palabas ng punong bulwagang iyon ay narinig ko ang mga sigaw ng Reyna.
"Ashlohr! H'wag mo akong talikuran, nag-uusap pa tayo! Come back here! Ashlohr!" tumingin ako kay Ash pero wala pa rin akong nababakas na ekspresyon do'n.
Ash...
We were stunned for a second when we walked out since the five were there, looking shocked and probably not expecting what Ash did. They knew Ash was an obedient son, so what he did surprised them all, including me.
"Ashlohr," sabay-sabay nilang sabi, tumango lang si Ash kaya tumango silang lima at ngumiti ng malawak.
We kept walking, and I noticed the girl Crystal a few meters away from the Guardians. Her eyes were watering, and she was staring at our hands. Sa gano'ng tingin ay nasisiguro kong may nararamdaman siya para kay Ash pero kahit na gano'n ang hitsura niya na nasasaktan ni hindi man lang ako nakaramdam ng awa para sa kaniya.
Ash ignored her and continued walking, and we passed her.
He was only tugging me when he abruptly turned and led me to the garden behind the palace. He came to a halt, but he still held my hand for a few seconds.
"Ash," nang tawagin ko siya'y do'n pa lang niya binitiwan ang kamay ko.
"Whatever I said earlier, that's not true." Kunot-noong tumingin ako sa kaniya.
"Anong-"
"That is not true; I do not truly adore you. I just stated it so they might call off the wedding." Labis na ang pagkakakunot ng noo ko dahil sa mga sinasabi niya. "So don't expect that I love you, that's all." Nagsalubong ang kilay ko.
"Kung gano'n, the kiss! What is all that for?" kumuyom ang palad ko at naiinis na nakatingin sa kaniya, umiwas siya ng tingin.
"It was just nothing." Nang sabihin niya iyon ay unti-unti akong nakaramdam ng sakit, sakit na hindi ko alam kung bakit ko nararamdaman sa mga oras na 'to.
Nothing? Nothing lang ba ang lahat?
"Nothing? Nothing lang para sa 'yo ang lahat ng 'yon?! What have you been doing all this time? That's nonsense, Ash! You kissed me three times and now that's nothing to you?!" mariin kong nakagat ang pang ibabang labi ko dahil sa galit. My palm was squeezed to the point of bleeding because my nails were buried in my palms, but I can't feel the agony because the pain I feel in my heart is more prominent as a result of what he said.
"You heard it." Walang emosyon niyang sabi.
"Ginamit mo lang ako!"
"Yes! I can't marry that woman since I used you," lumapit siya sa 'kin ng bahagya.
"What are your thoughts? That I truly love you?" his laughter rang around the lawn, as if it were funny to believe that he truly loved me. Tumatawa siya na para bang walang k'wenta akong bagay.
"Do you think I like you? Do you think I'd love someone like you? Look at yourself," para akong nanliit nang hagudin niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa. Ni minsan wala akong pakialam kung maliitin man ako o hindi, never akong nagpaapekto pero sa oras na 'to nanliliit ako. I suddenly felt like I was just mud in this location, mud that they were walking on.
"Keep in mind that I will never like you because I am a royal and a prince cannot love a low class like you." Everything he says is like an arrow piercing every part of my body, every bit of my personality. Bawat oras na tumatakbo palala nang palala ang sakit na nararamdaman ko na gusto ko nang umiyak ngunit tila mayro'n pa ring kung ano ang pumipigil sa akin, maybe pride? Siguro ay iyon na nga lang ang natitira dahil 'yong puso ko durog na durog na.
"You are useless—" I slapped him so hard that he couldn't finish what he was saying, and the power of the slap caused his head to swivel to the left.
"YOU HAVE NO RIGHT TO UNDERESTIMATE ME! WALA KANG KARAPATANG TAPAKAN ANG PAGKATAO KO! AND, MOST IMPORTANTLY, YOU HAVE NO RIGHT TO PLAY WITH MY FEELINGS!" dahan-dahan siyang tumingin sa 'kin.
"Ash, of all of people, ikaw ang hindi ko inaasahang magsasabi n'yan," tumawa ako ng mapakla.
"Hindi mo ako utusan para gamitin at mas lalong hindi mo ako tau-tauhan para maliitin ang pagkatao ko! NO ONE HAS THE RIGHT TO PLAY WITH ME!" medyo nagulat ako sa boses ko dahil tila lumaki iyon. I sensed something unusual inside me attempting to break out, and I knew what it was. Hinihingal na bumuntong-hininga ako't pumikit para pakalmahin ang sarili ko dahil kung hindi baka kung ano ang magawa ko kay Ash at sa buong Santuaria.
But, despite the weird sensation, the pain I'm experiencing remains dominating; I'm not sure if it's because he underestimated me or because he doesn't love me.
Naramdaman ko ang paghakbang niya paalis. "H'wag kang mag-alala, sa oras na mahanap ko na ang kapatid ko I will do everything in my power to break the last barrier that we both have," nag-mulat ako ng mga mata at saktong nag tama ang aming paningin. This time, I demonstrated that what he claimed was meaningless. I regarded his stare emotionlessly.
"And when that happens, I will," saglit akong tumigil. "I will forget that you exist in my life." And from now on, I will forget that I met you.
"Do what ever you want, I don't even care." Matapos niyang sabihin ang mga katagang iyon ay nag-umpisa na siyang mag lakad paalis hanggang sa unti-unting mawala siya sa paningin ko. Kasabay n'on ay bigla akong napa-upo. I held my chest as the tears I had been holding back began to fall; it hurt so much that even a knife didn't seem to be enough to count how many people trod on it.
Why? Why am I in this much pain? Why is there so much pain? What is it that makes me feel this way?
Tumawa ako, tumawa ako nang tumawa. Isang tawang walang buhay at kung sino man ang makakarinig ay pangingilabutan.
That's when I learned why I was in pain. Napakatanga ko para hindi agad ito malaman! Mahal ko siya! Yes, I love him, which is why I'm upset! I love him, yet with this revelation comes agony that I'm not sure how to get rid of. Walang kahit na ano mang salamangka ang maaring mapagpatigil ng sakit na ito, walang iba...
Nakakatawang isipin na kung kailan ko nalaman ang tunay kong nararamdaman sa kaniya ay do'n pa ako nasasaktan.
"Do I really have to be hurt just to admit to myself that I love him?" tanong ko sa kawalan habang walang tigil sa pag tulo ang mga luha ko.
If the suffering was exactly like this, I hope...I hope I just don't realize how much I cared for him...