Katana Luna Silvyria
NGUMITI ako habang nakatingin sa dalawa na ngayon ay magkayakap, nakita ko sa mga mata ni Almond kung gaano siya kasaya at sa mga mata naman ni Em ay mayro’ng tumutulong luha pero nakangiti siya.
“At this time, I know sigurado na siya sa nararamdaman niya.” Bulong ko sa hangin at akmang maglalakad na palayo pero kapwa lahat ay natigilan sa sinabi ni Scarlet.
“Katana, ’y-yong ilong mo,” kumunot ang noo ko at naguguluhang tumingin sa kaniya. “your nose is bleeding.” Because of what she said, my brows crossed, which is why I held my nose, and my eyes widened when I saw so much blood flowing out of it, which seems like it's non-stop and my eyes feel like they're changing color. ginto naging.
When I looked at my arms, I was almost out of breath because little veins were gently sprouting and making their way up my neck.
“Oh my god, Katana!” lahat sila’y nagulat, maging ako man ngunit isang bagay lang ang natitiyak ko lalo na nang maalala ko ang sinabi ng aninong ’yon. Tumaas ang balahibo ko at marahang umiling.
“Mamamatay man ako ngayon ngunit mamamatay akong masaya dahil ilang araw na lang ang natitira para sa ’yo, nararamdaman ko na ang nalalapit niyang pag-labas sa pinakailaliman ng pagkatao mo. Malapit ng masira ang lahat sa mga kamay mo! Sa mga kamay mo magtatapos ang buong Santuaria HAHAH! Hindi mo na matatakasan ang kapalaran mo, hindi na!” nasundan iyon ng isang malakas na pag tawa.
As I glanced at the purple veins on my arms, my eyes began to water. Even though the terrible part of my personality doesn't make me feel it, I do, and I know that the moment has come for her to command my body; she was too powerful to stop. She's like a bird longing for freedom, freedom with my body, and I'm convinced I can't stop what's going to happen, but there's only one person I believe can, and that's...
“Kakambal ko,” bigla’y sabi ko sa kabila ng natataranta nilang hitsura, nawala ang ano mang ekspresyon sa mukha ko kaya natigilan ang anim.
“Kailangan na nating mahanap ang kapatid ko sa lalong...madaling p-panahon...” Pahina nang pahina ang boses ko hanggang sa makaramdam ako ng panghihilo at unti-unting dumilim ang paningin ko pero bago ako mawalan ng malay ay narinig ko ang pag-sigaw nila ng pangalan ko.
•••
I scowled as I recovered awareness and felt the space around me shift. I cautiously opened my eyes and took a glance around.
Bumangon ako’t nagsalubong ang kilay dahil nandito ako sa isang masikip na k’warto, may maliit na kama na gawa sa manipis na kahoy at nakadikit ang kamang ito sa dingding, double-deck ito. Tumingin naman ako sa gilid kung saan nando’n ang daan palabas ng k’wartong ito, pababa ang daan at mayro’ng maliit na hagdan.
I stood up and made my way down, taking care with each step because it was too thin, and based on my current strength, I'm very sure I can shatter it even if I don't plan to.
I'm not sure how that happened, but I can sense the great force that I felt just now, and my strength is more than double what it was before. Ang pang rinig ko ay mas lumakas, naririnig ko ang mga alon sa dagat at ’di ko na kailangang tumingin sa labas para makumpirmang nasa dagat nga kami’t nakasakay sa isang barko.
Nang tuluyan ng makababa sa hagdan ay tumayo ako ng maayos at pinikit ang mga mata upang pakiramdaman ang lahat, tumagilid ang ulo ko nang marinig sa gitnang bahagi ng barkong ito ang ingay na nagmumula sa mga tao. Nagtatawanan sila at naaamoy ko rin ang mga alak na kanilang iniinom, sa madaling salita mayro’n silang pagdiriwang. Sa tingin ko’y mga bente ang laman ng pirate ship na ito, hindi kabilang sa benteng ’yon ang mga kasama ko.
I glanced for my comrades, who were at the far end of this ship; I assumed they were deep in meditation because there was no noise from them.
Nag-mulat ako ng mga mata.
“Iniisip ba nila ang nangyari sa ’kin kanina?” bulong ko sa kawalan at humugot ng malalim na hininga, nagdadalawang isip ako kung lalapitan ko ba sila o hindi. I'm frightened they'll find out what's wrong with me, and I'm not ready to reveal the dark side of myself to them at isa pa nahihiya ako kay Emaya dahil...dahil sa ’kin muntik na siyang mawala ng tuluyan, dahil sa ’kin muntik nang masira ang buong Evergreen Kingdom.
Ayaw ko ng maulit pa iyon. And what I worry the most is that they will regret knowing me because one day I will destroy them all, and I won't be able to bear it if that occurs.
I was never terrified of anything before meeting them, but that all changed when I met them. I'm terrified of hurting or losing them.
“Sadness, shame, and dread were spilling in you.” Bahagya akong tumingin kay Shaye nang mag salita ito, hindi ko napansin ang presensya niya marahil sa mga iniisip ko.
“Nakakatawang nakakaramdam ako ng takot ngayon.” Tumawa ako kaya bumakas sa mukha niya ang pagkamangha.
“Takot na ngayon mo lang naramdaman sa buong buhay mo.” Nagkatinginan kami at natahimik nang ilang segundo saka sabay kaming tumawa na parang wala ng bukas.
Hinihingal na kumapit ako sa kaniya habang patuloy pa ring tumatawa hanggang sa humina ito at tumigil na. Umiling-iling kami saka ako nag-kibit balikat.
“You're Mystical Lioness, right?” tumango siya.
“Kung gano’n, kilala mo ang matandang pusang ’yon?” nagsalubong ang kilay niya at may pagtatanong ang mga mata.
“Matandang pusa?"
“Si Kahser,” mula sa naguguluhan niyang mukha ay unti-unting nag bago ang ekspresyon ng kaniyang mukha. Her face become blank.
“Hey! What's wrong?” curious kong tanong, I raised an eyebrow as I noticed her left fist clenched while the other tightly gripped the fur-like outfit she was wearing. Ngayon ko lang napansin ang suot niya, her dress reaches her feet, but the fabric is thin, and there is no fabric on both sides of the waist, and it is backless. It is surrounded by a few beads at mukhang gawa talaga sa balat ang dress niya o ang ano mang suot niya kagaya no’ng una.
“Nothing, I'll go ahead. I show up when danger comes.” Seryosong sabi niya at biglang nag laho sa harapan ko.
Habang ako naman ay inilagay sa baba ko ang kanang kamay at napa-isip.
What's the deal with Shaye and Kahser? What is it that I smell something in both of them?
~To Be Continued...