Ikatlong Persona
ABALA ang mga Guardians na sugpuin ang mga halimaw na kasalukuyan nilang kinakalaban, natalo na nila ito noon kaya naman buong akala nila'y magiging madali na lang para sa kanilang matalo ito muli ngunit do'n sila nagkakamali sapagkat napakahirap para sa kanilang matalo ang mga ito. Its strength had more than doubled since the last time they met them.
"Lohr, anong gagawin natin? Masyado silang malakas." Turan ni Almond na kasalukuyang kaharap ang Beast Plants, mas lumaki ito kaysa noon.
"Kulang ang bilang nating lima laban sa kanila-" Scarlet couldn't complete what she was about to say as the Evergreen Kingdom's knights and even the male Evergreenians arrived.
Nagkatinginan ang lima't ngumiti sa isa't-isa bago tumingin sa mga kawal. Yumuko ang mga kawal at sinabing gagawin nila ang lahat para tulungan ang mga Guardians, sa pag-tango ng binatang si Ash ay nag patuloy ang laban.
The two Beast Veins charged for the young woman Austencia, but she sprang, and the one carrying the Beast Veins collided, knocking them down and knocking them out.
When she was almost hit by sharp veins, Aw instantly rolled over; it's a good thing she was alert because if she was hit, her body would be refined.
When Scarlet saw that, she winced, thinking that Aw had gotten as fine as ground flesh. Nagulat naman si Scarlet nang maramdaman niyang mayro'ng bumalot sa kaniyang sarili, tumaas ang kilay niya nang mapagtantong nasa loob siya ng isang hurricane na gawa ni Alvinno.
"H'wag kang mag-isip ng masama, ginawa ko iyan dahil muntik ka nang tamaan ng thorns." Ngingiti na sana si Scarlet pero na uwe iyon sa pag taas muli ng isang kilay dahil matapos iyong sabihin ng binata ay umirap ito.
Aba! Ang taray naman yata niya ngayon!
She only shook her head and continued fighting in her head.
When Almond strikes the creatures, it leaps high and ferociously, kitang-kita iyon mula sa kaniyang ekspresyon ng mukha. Kunot ang noo't kagat-kagat ang pang itaas na labi na tila ba kahit ano mang oras ay maari itong dumugo dahil sa gigil na nararamdaman ng binata ngayon. When he hit with two swords, it was incredibly rapid and all of his force was given, and his companions were stunned when they saw his ferocious blows.
Scarlet clenched her left palm because even she could feel the young man's pain; more than the five of them, they felt that this one was hurt more because it was so close to the girl, and Emaya's feelings for Almond are not hidden from their knowledge, even though the young man did not reciprocate.
"Almond, please. Nasa laban tayo," hindi nakatiis ang dalagang si Aw kaya nag-salita na ito. "Maaring may mangyaring masama sa 'yo kung paiiralin mo ang emosyon mo ngayon." Patuloy nito habang si Almond ay walang tigil sa pag-atake sa mga halimaw. Si Aw naman ay emosyonal na rin at napakaseryoso na 'di katulad no'ng umpisa ng laban.
"Almond-"
"Tumahimik kayo! 'Wag niyo 'kong pakialaman!" napa-atras sa gulat ang lahat maliban kay Ash dahil sa napakalakas na sigaw ni Almond.
It continued to dodge the two swords and lunged aggressively at the big creature, jumping high and landing on the shoulder of a Beast plants and rudely cutting off its head before jumping down as the beast rocked.
Ang apat ay kasalukuyan ng tumigil dahil halos ubos na ang ibang beasts dahil kay Almond.
"Please...hayaan niyo na 'ko," nag-angat ito nang tingin sa apat habang nakaluhod ang kanang tuhod at ang dalawang espada ay nakatarak sa lupa. "This is the only method I know to lessen the pain I'm experiencing right now, so please allow me. Hindi ko na kaya, hindi ko na alam kung paano pa mabubuhay ng maayos matapos nang pagkamatay ng babaeng paulit-ulit kong sinaktan." Napanganga si Aw at Scarlet dahil sa kanilang narinig. Buong akala nila'y wala itong alam o sadyang manhid lang sa nararamdaman ng dalaga para rito pero nag-kamali sila.
Kapwa napabuntong-hininga na lang sila at hinayaan na ang binata. They sat down panting from tiredness after a long time of defeating the monsters that were so difficult to vanquish.
"Sa wakas, nag tagumpay tayo-" Sigaw ng lahat liban kay Ash pero natigil ang kanilang pagdidiwang nang biglang bumangon ang mga beast na kakatapos lang nilang patayin. Kumunot ang noo ng lahat at umatras dahil sa pag bangon ng mga ito ay yumanig ang lupang kanilang tinapakan.
Sa kaaatras nila'y nag dikit ang likod ng lahat sa bawat isa sa kanila, nagkatinginan sila at may pangambang mababakas sa kanilang mga mukha.
"B-bumangon sila?" hindi makapaniwalang turan ng isang kawal. They were all getting weak from battling for so long, and they had practically given up their strength from the start, so they will definitely be unable to battle any longer.
They were in that situation when they observed a wounded knight running, lahat sila'y napatingin do'n na punong-puno ng gulat.
"M-mga k-kamahalan! A-ang mga babae, bata't matanda ay-" naputol ang sinabi nito nang bigla'y matumba habang hawak ang leeg na mayro'ng malaking sugat, kaawa-awa ang hitsura nito, "s-sinugod sila..." Matapos nitong sabihin iyon ay binawian na ito ng buhay, nagkatinginan ang lima, gulat at pangamba'y nasa kanilang mukha maging ang binatang si Ash na madalas ay walang reaksyon.
"This..." napaluhod si Aw, "this can't be." Lahat sila'y pinanghinaan na nang loob dahil sa narinig. The Evergreenians, the knights, stated they couldn't fight such powerful monsters, and even if they don't say it, they know the outcome is death. Nanlulumo naman ang mga kalalahihan ng Evergreen Kingdom na kasama nila dahil kasama sa binanggit ng kawal ang lahat ng mahal nila sa buhay.
On the other hand, the young woman Katana's two hands were clinched.
"Sige, sirain mo ang lugar na ito. Kapag nangyari iyon hinding-hindi mo na mababawi ang buhay ng minamahal mong kaibigan," tumawa muli ito, natigalan naman si Katana at napatiim bagang. The fire emanating from her gradually dissipated as she returned to her senses; Cyruz was correct that no matter how much bravery she displayed here, she still held her friend's life in her hands.
"Nakikita mo naman siguro ang mga halamang nandito 'di ba? Gaya nga ng sabi ko, ang mga halaman at bulaklak na na rito ay ang mga buhay na inalay sa 'kin-" Naputol ang sinasabi nito nang mag-salita ang dalaga.
"Did they make an offer, or did you steal?" hindi iyon pinansin ni Cyruz sa halip ay nag-patuloy ito sa pagsasalita.
"Isa sa mga iyan ang buhay ng kaibigan mo at kung," Tumigil ito at ramdam ni Katana na naglalakad ito sa kung saan-saang bahagi.
"Kung?"
"At kung kilalang-kilala mo talaga ang kaibigan mo, mahahanap mo siya sa napakaraming halaman at bulaklak na narito." Kumunot ang noo ng dalaga dahil tila napaka-simple ng dapat niyang gawin para mabawi ang buhay ng kaibigan niya.
"Iyon lang?" dahil sa tanong niya'y napahalakhak ng malakas si Cyruz kaya muli'y kumuyom ang palad ng dalaga't umigting ang panga dahil na-iirita siyang marinig ang tawa nito.
"Sa tingin mo ba'y gano'n lang 'yon kadali? HAHAH mukhang minamaliit mo nga ako ng husto." Sa huling salitang binitiwan nito ay ramdam niya ang gigil ng anino.
"Gano'n na nga." Cyruz simply dismissed the young woman's modest response.
"Hahanapin mo ang kaibigan mo sa mga halaman at bulaklak na nandito pero sa oras na magkamali ka nang pag-pili hinding-hindi mo na maibabalik ang buhay ng kaibigan mo." Katana frowned, not sure why, but she was concerned.
Sapat na ba ang panahong nakasama ko siya para masabing kilalang-kilala ko na siya? Paano kung magkamali ako sa pagkakataong ito? Paano na si Em at ang Earth Continental?
"Hindi ka nakakatiyak kung kilala mo nga ba ng husto ang iyong kaibigan HAHA!" nakagat ni Katana ang kaniyang pang itaas na labi dahil tama ang anino, she is unsure, but she will do everything she can to clean up the mess she created.
"Katana, alalahanin mong para 'to kay Emaya at sa buong Evergreen Kingdom." She started walking, but stopped in the middle to look at all the plants and flowers in front of her.
Inilibot niya ang kaniyang paningin at masuring tinititigan at pinakikiramdaman ang bawat buhay na na ro'n ngunit kahit anong gawin niyang pakikiramdam sa presensya ng kaibigan ay hindi niya ito matukoy. Nagsalubong ang kaniyang kilay dahil tila imposible para sa kaniyang mahanap ang kaibigan sa pamamagitan lang ng pakikiramdam that's why she used one of her powers, that of seeing the color of everyone here, to figure out who Em is among them. Hindi niya pa ito nasusubukan sa mga kaluluwa kaya 'di siya sigurado kung tatalab ba ito.
She is currently using, each plant has distinct hues such as yellow, red, orange, and so on. She scowled and glanced at a pile of black flowers.
Ibig bang sabihin, masasama sila? Hindi ko inaasahan na mayro'n din palang masasama rito.
Halos nakita na niya ang lahat ng kulay ngunit hindi niya pa rin mahanap si Em. Humakbang siya papasok sa loob ng mga nagkukumpulang halaman at bulaklak dahil baka nasa loob lang ng mga ito ang kaniyang kaibigan.
Nang makapasok ay maingat niyang hinahanap si Em pero lumipas ang limang oras na nando'n siya pero hindi pa rin niya mahanap ito.
"Pinagmumukha mo ba akong tanga-" She couldn't continue what she was about to say when her gaze was drawn to the side, where there are two flowers that are more lovely than those that are present.
"Emaya..." Tawag niya rito at tila sumayaw ang dalawang bulaklak nang banggitin niya ang pangalan ng kaibigan.
Lumapit ang dalaga't hindi na aalis ang paningin sa dalawang bulaklak. Pumikit siya't pinakiramdamang mabuti ang presensya ng kaibigan, bahagya naman siyang nalito dahil parehas niyang nararamdaman ang presensya sa dalawang bulaklak.
"Kung sa tingin mo, isa sa dalawang bulaklak na iyan ang kaibigan mo, isa lamang ang maari mong piliin." Saglit siyang bumaling ng tingin sa likuran niya nang maramdaman do'n si Cyruz at muling tumingin sa dalawang bulaklak saka ngumisi. He came close to her, she placed her left hand on her right shoulder and silently summoned her Katana blade, thrusting it into the shadow behind her. Matapos n'on ay tinulak niya ito ngunit saktong itinulak din siya nito kaya nagsalpukan sila at napa-atras siya.
Naningkit ang mga mata niya habang nakangisi rito.
"P-paanong..." Tumulo ang kulay itim na dugo nito at tiningnan naman ni Katana ang armas niyang may bahid ng kulay itim nitong dugo.
"You are correct that hiding is not always cowardice, but you should not have let yourself come out and come to me," nararamdaman niya ang gulat nito kahit pa wala itong mukha. "Matalino man nga ang matsing, naiisahan din. You may be skilled at deception, but not when it comes to someone like me." Mula sa pagiging seryoso ay malawak siyang ngumisi.
She arched an eyebrow when Cyruz suddenly held the two flowers she had been admiring in his fingers.
"Baka nakakalimutan mong hawak ko pa rin ang buhay ng kaibigan mo." Gusto ng igulong ni Katana ang mga mata niya dahil sa sinabi nito.
Oh? Talaga ba?
"Iyon ang akala mo!" sinugod niya ito at dahil do'n ay nabitawan nito ang dalawang bulaklak na hawak kaya naman ay nabasag ang mga ito. Unti-unting lumabas ang puting liwanag do'n na nangangahulugan lamang na nakalaya ang kung sino mang kaluluwang iyon.
"Hindi!" sigaw nito na siyang nakadagdag ng pagkagalak niya.
"So this is how it goes." She smiled devilishly and struck the flowers and plants she could see with her sword every time the souls inside escaped.
Hindi naman magkamayaw sa pag daing si Cyruz dahil sa mga souls na iyon nagmumula ang kapangyarihan at buhay niya at kapag nagpatuloy ang dalaga ay maari siyang mabura sa mundong 'yon.
After a few moments, she fully demolished everything, and Cyruz collapsed to his knees.
Wala sa kahit na sinong bulaklak o halaman ang kaluluwa ng kaniyang kaibigan kung kaya't pinag tibay n'on ang hinala niya na una palang nililinlang lamang siya ng aninong ito.
For the last time, he managed to give the girl a foolish smirk and tell her that no matter how hard she tries, she will not be able to escape because what will happen will happen.
"And last," mula sa pagkakatukod ng espada niya sa lupa ay dahan-dahan niya 'tong tinaas at itinapat sa leeg ni Cyruz. "And the last thing is Emaya's soul." Kasabay nang pag bitaw niya ng mga katagang iyon ay ang pag hampas niya ng espada sa ulo ni Cyruz, Its head appeared a few meters distant from them and slowly rolled away. When Cyruz's severed head appeared white as fog, Katana merely stood there staring.
Unti-unti ay nag-hugis tao ito.
"Emaya," ngumiti siya at gano'n din ito.
And now it's time to put everything back together...