Malakas ang ulan noong gabing iyon. Nagising ang labindalawang taong gulang na si Ahrio dahil sa dumadagundong na tunog ng kulog na sinundan ng sunod-sunod na kidlat na pumunit sa kalangitan, nagbibigay liwanag sa kadiliman paminsan-minsan.
Umupo siya mula sa pagkakahiga sa kama, kinusot ang kanyang mga mata at kumurap sa dilim na nakapaligid sa kanyang silid. Nakaramdam siya ng uhaw kaya tinanggal niya ang kumot sa kanyang katawan at bumaba sa kama. Bumaba siya ng hagdan patungo sa kusina at kumuha ng isang basong tubig.
Umiinom pa siya nang siya’y mapalingon at may nakitang silhouette sa dilim. Nakilala niya ang tangkad ng lalaki na kapareho ng kanyang ama at agad niyang naisip na siya iyon. He’s right. Gayunpaman, ang batang Ahrio na maaaring masyadong walang muwang sa oras na iyon ay nag-isip na may kakaiba. Nakayuko ang kanyang ama habang may kinakaladkad sa sahig.
Lightning strikes and the whole room lit up, enabling him to see what the darkness had concealed. Ang kanyang ama ay nakasuot ng itim na cellophane trash bag, isang itim na hoodie ang nakatakip sa kanyang ulo at tumutulo ang mga patak ng tubig sa sahig na nangangahulugang nanggaling siya sa labas siya sa ganitong panahon.
That wasn’t odd enough, because when Ahrio looked down, he clearly saw something he shouldn’t have seen.. Isang walang malay at duguan na katawan ng isang tao ang hinihila ng kanyang ama patungo sa basement ng kanilang tahanan.
Bahagyang napaungol ang walang malay na tao kaya humigpit ang hawak ni Ahrio sa baso habang nanginginig ang kamay. Napatalon siya dahil sa nakakakilabot na kulog at lumuwag ang pagkakahawak niya sa baso dahilan para malaglag niya ito sa sahig.
Natigilan ng ilang segundo ang kanyang ama sa ginagawa at lumingon siya sa kusina, saktong yumuko si Ahrio, nagtago sa ilalim ng mesa sa kusina. The darkness helped him hide from him and he waited. Ang kanyang ama, na walang nakikita sa kusina ay maaaring naisip na ang tunog ng pagkabasag ay marahil ang kulog lamang kaya tumalikod siya at ipinagpatuloy ang kanyang ginagawa.
Ahrio was confused. Doctor ang tatay niya and he can assume maybe his dad just wanted to help the man recover but he knows, deep inside him that it’s not what the situation appears to be. At nawalan ng lisensya ang tatay niya ilang buwan na ang nakalipas dahil sa malpractice. Ang kanyang mga iniisip ay tumatakbo ng isang milya bawat segundo at nang lingunin niya ang kinaroroonan ng kanyang ama, wala na ito roon.
Tumayo siya mula sa kanyang pinagtataguan at mabilis na tumakbo pabalik sa kanyang silid, sinisigurado na ang kanyang mga hakbang ay magaan at hindi mapapansin hangga't maaari. Pinilit niyang makatulog muli nang gabing iyon ngunit paulit-ulit na nag-playback sa kanyang isipan ang insidente kanina na parang sirang tape na naka-replay.
Morning came and the lack of sleep keeps making him agitated and nervous as he was having breakfast with his dad who seems to be observing him closely. Nanginginig ang kamay ni Ahrio at pilit niyang tinatago ito sa pamamagitan ng mahigpit na paghawak sa kutsara at tinidor. However, his small actions did not go unnoticed.
Hindi masalubong ni Ahrio ang mga mata ng kanyang ama at patuloy siyang nakatingin sa kanyang pagkain, fidgeting his feet under the table nervously. Tumayo ang papa niya at nilagay ang mga pinggan sa lababo.
"Pinakain mo ba ang alaga mong pusa?" Tanong nito nang marinig na ngiyaw ng ngiyaw ang pusa niya.
"Papakainin ko siya pagkatapos kong kumain." Sagot ni Ahrio.
Hindi umimik ang kanyang ama ng ilang minuto at namayani ang katahimikan sa pagitan nila habang naghuhugas ng pinggan sa lababo ang kanyang ama.
Nang muli niyang sinulyapan si Ahrio ay nagsalita ito. " “If you have any questions, come down the basement.” Sabi niya habang sinusuot ang isang pares ng itim na guwantes.
His father knew that he saw him last night, Ahrio realized. Nanlamig at nanigas siya sa kinauupuan niya at unti-unting umusbong sa loob niya ang takot.. Of course, he knew. He could have blamed the broken glass on his cat but his father has strong instincts and he can clearly read his son’s body language. He’s agitated, nervous and can’t look him in the eye like he’s afraid to give away something.
Ahrio dreaded the moment when he was done eating and feeding his cat. Because he knew what will come next. His father’s words might have sounded like he has a choice but it’s actually an absolute order. He has to go down the basement and find out the truth himself.
Mabagal, natatakot at nag-aalangan ang kanyang mga hakbang habang pababa ng hagdan patungo sa basement. Huminto siya sa mismong pintuan, iniipon ang natitira sa kanyang lakas ng loob habang dahan-dahang inangat ang kanyang kamay, hinawakan ang door knob at pinihit iyon para buksan ang pinto.
Ang una niyang napansin nang pumasok siya ay ang amoy ng hydrogen peroxide. Inaasahan niya ang nakakasukang amoy ng dugo at bulok na katawan ngunit wala iyon. On the walls were pinned newspapers about missing people, or dead, stitched up bodies that have been found with missing organs. It’s a serial killer’s work, the paper says.
Nanghina ang mga tuhod ni Ahrio nang mapagtanto niya kung anong klaseng lalaki ang kanyang ama. Hindi siya pumatay ng isang tao lamang at hindi niya ito ginawa sa unang pagkakataon kagabi. Although just once is not a good excuse for committing murder, Ahrio did not expect for his dad to be a cold-blooded, merciless serial killer.
His eyes trailed down to the next rows of pinned newspapers. News about organ donations, successful organ operations with the patients' photographs. Ahrio glances at the table in the middle of the room where the dead, stitched-up body of the person last night lays. His eyes were stitched up, his chest and down to his stomach
“For others, what I’m doing might be immoral. But I’m doing something morally right in return. I’m killing people while saving more lives..." Saad ng kanyang ama na para bang ang kanyang paliwanag ay sapat na upang gawing katanggap-tanggap morally ang kanyang mga pagpatay.
“Who gave you the right to decide who lives and who dies, Dad?” " Sabi ni Ahrio, bakas sa boses niya ang hindi pagkapaniwala sa rason ng kanyang ama. Kahit sa murang edad, sa murang isipan niya, alam niyang walang matimbang na rason o excuse para sa kanyang ama. Walang excuse na makapagpapawalang-sala sa kanyang mga krimen. Isa siyang serial killer. Kahit anong katwiran ang pilit niyang ibigay para sa sarili.
“I kill those people who have no will to live. And I save those who wishes to live longer. I am just granting each of them their wishes.” His dad reasoned.
“No, dad! That’s the excuse you tell yourself for the satisfaction you get from killing people! You justified what you’re doing thinking it’s okay because you’re saving lives at the same time like some sort of payment?! You don’t get to do that. You don’t have the right to decide which lives matter more than the others!”
“Isipin mo ang mama mo! Isipin mo kung paanong nabubuhay pa sana siya hanggang ngayon kung may naging heart donor lang sana siya! Yung mga taong naligtas ko? They’re grateful for what I did! Does it matter where the organs came from? No, it doesn’t!” " Tumaas ang boses ng kanyang ama habang itinuro niya ang mga pahayagan na may mga larawan ng mga pasyenteng iyon na mukhang napakasaya at buhay na buhay.
“But we can’t blame others for mom’s death, dad. And don’t drag mom’s name here. Don’t you dare use her like you’re doing this because of her!”
Iyon ang huling beses na nakita ni Ahrio ang kanyang biological father. Tumakas siya sa bahay at hindi na bumalik. Narinig niya mula sa balita isang araw, habang nasa labas siya sa mga lansangan na nabubuhay sa limos mula sa ibang tao, na ang kanyang ama ay inaresto at nasentensiyahan ng habambuhay na pagkakulong na walang pagkakataon na makapagparol.
His father did not mention anything about him as if he never existed. And honestly, Ahrio was thankful for that. He didn’t wanna be known as the serial killer’s son.
He lived on the streets for three years before a kind lady brought him to an orphanage where he was adopted. Unbeknownst to Ahrio, his adoptive family knew about his past, who his father was and where came from. Why did they adopt him still? That’s another question left unanswered...