Nang makitang medyo maluwag ang harness ni Yekaterina sa baywang, inayos ito ni Andrik para mas I-secure ito sa kanya. Nag-aalala siya na baka magdulot ito ng panganib mamaya habang nasa laro. The sun is just starting to rise on the horizon and the cold breeze of dawn occasionally makes her shiver. Ngunit handa na si Yekaterina. Handa silang lahat na harapin ang isang bagong hamon at malagpasan ito nang buong lakas.
The tall mountain, approximately thousands of feet, stood high and proud in front of them. Ang parehong bundok kung saan sila ay magkakarera, mag-uunahan sa pag-akyat sa tuktok at bumaba dala ang isang flag na sisimbolo sa kanilang pagkapanalo. Ang bundok na kailangan nilang harapin ngayon sa loob ng sampung oras lang para makumpleto at mapagtagumpayan ang hamon.
Bumaba ang mga mata ni Andrik sa leeg ni Yekaterina kung saan nakasabit ang isang metal cuff collar. Lahat sila ay required na magsuot ng isa at kahit na hindi nila alam kung para saan ito, they all have a clear idea. Halata naman na hindi ‘yun isang accessory na nagpapatingkad sa kanilang "fashionable" na uniporme, at hindi rin ito isang kapaki-pakinabang na kagamitan para sa laro.
The metal cuff collar lights up a blinking green color, an indication they were all waiting for to start climbing the tall mountain. Agad na sinimulan ng mga manlalaro ang kanilang hamon nang makita nila iyon.
“Save the romantic stuff for later, will you? We’re gonna be late.” Sarkastikong puna ni Zayden sa ginawa ni Andrik.
Pinukol ni Yekaterina si Zayden ng matalim na tingin bago bahagyang lumayo kay Andrik. She mouthed a curt 'thanks', then she turned and started climbing, stepping on a rock to lift herself up. Sumunod naman ang apat na lalaki sa kanyang team.
"Akala namin lumipat ka na ng team, Ahrio." Nakahanap si Blaize ng paraan para gawing katuwa-tuwa at nakakaaliw ang hamong ito sa pamamagitan ng panunukso sa kasama.
“Stop teasing him. He’s too busy watching over her to catch her if she slips." Tumawa si Zayden. Then he jokingly threw a small handful of dust to Ahrio’s body
"Sigurado ka bang ako ang tinutukoy mo? Hindi si Andrik?" Inilipat ni Ahrio ang atensyon kay Andrik na nasa likod mismo ni Yekaterina, pinagmamasdan siyang mabuti sa bawat hakbang. Napasulyap sina Zayden at Blaize sa dalawa at pareho silang nainis sa nakita.
“Ang sakit niyo sa mata!”
The man in question looked down at them and spoke, “Got a death wish?”
Biglang nanlaki ang mga mata ni Blaize habang nakaturo sa itaas, “Watch out!” He yelled. Parehong agad napatingin sina Andrik at Ahrio. Andrik’s eyes on Yekaterina while Ahrio is on Svetlana. In that same second, they realized they had been tricked. In that same second, they realized they had been tricked. Si Yeka at Svetlana ay parehong ayos As a matter of fact, both are now a farther ahead of them.
Halos madulas si Zayden at Blaize sa bawat hakbang paakyat dahil sa kakatawa. Ang asar na ekspresyon nina Ahrio at Andrik ay lalaong nagpahagalpak sa kanila sa kakatawa.
“I hope you both fall and die.” Ahrio said.
“I can make your wish come true with no sweat.” Sinulyapan ni Andrik si Ahrio na parang hinihintay ang utos nito at gagawin niya kaagad sa isang sabi lang.
Blaize felt the underlying threat, he unconsciously held on to Zayden, their faces turning serious and continued stepping on stones to climb higher.
“Quit the banters! Hurry up, slowpokes.” Sigaw ni Yekaterina mula sa itaas. They climb up faster swiftly to catch up to her. She’s so good at this. Kitang-kita na maraming beses na siyang nag-mountain climbing o rock-climbing gaya nila.
“Ugh! Napakataas ng bundok na ito. Alam mo ba na aabot ng pitong oras para umakyat sa limang metrong bundok? At napakabagal natin!" Napakalakas ng mga bulyaw ni Olga.
She sounded like she's blaming someone else for being slowed when it's actually her fault. Hiniling niya na dapat nasa likod niya si Draco at Tradd sa lahat ng oras upang masalo at protektahan siya kung siya ay madulas. At ang bawat hakbang niya ay napakabagal na para bang nasa kanya ang lahat ng oras sa mundo.
Tradd could swear he can take a nap while waiting for her to move a few steps. While Draco just patiently waited for her.
“Well, if we can’t climb faster, we can make the others slower.” Puno ng kasamaan ang ngisi ni Draco. Naglabas siya ng maliit at matalas na sandata sa kanyang bulsa. It’s the sharp edge of an arrow that he got from the previous game held in the forest.
Umiling si Tradd ngunit alam niyang walang makakapigil sa masasamang pakulo ni Draco. He stepped up on a stone and in a blink of an eye, he raised his hand and reached for the man’s foot above him. Pilit niyang hinila ang lalaki pababa at napasigaw ang kawawang lalaki, tuluyan ng nahulog, nakataas ang mga kamay sa hangin habang sinusubukang abutin ang kahit anong bagay na makakapitan ngunit sa gulat, hindi niya naisip na gamitin ang hook sa dulo ng lubid ng kanyang harness. He fell on the ground below with a thud. Still breathing but with several broken bones
Draco then played innocent when the other players who noticed what happened looked in their direction.
"Kawawa namanNadulas siya at nahulog." Sabi ni Olga sa matamis at inosenteng boses. She smirked at Draco na ngayon ay mas lalo pang napangisi.
Draco then climb up higher and did it again unto the next player close above him. Luckily, the player was able to immediately stick the hook after falling down a few meters. Galit niyang minura si Draco pagkatapos ay nagsimula siyang umakyat muli, gamit ang nakakabit na lubid, as leverage.
Pero hindi hinayaan ng demonyong si Draco na mailigtas siya ng kanyang kapalaran. Pinakita niya ang kanyang matalas na weapon at binigyan ang lalaki ng masamang ngiti. Nawalan ng kulay ang mukha ng lalaki at pinutol ni Draco ang lubid sa isang mabilis na galaw lang. And right there, gravity pulled the man down, screaming.
“Oh my gosh! You guys, be careful.” Nagkunwaring gulat pa ang mukha ni Olga.
Tradd felt disgusted just by looking at her and Draco. Kaya naman, nakapagdesisyon siyang iwan ang dalawa habang pabilis ng pabilis ang pag-akyat niya. Narinig niyang tinawag siya ni Olga ngunit hindi niya ito pinansin.
“Hey! Beware of that tattooed guy and that blonde girl. Stay away if you can. They’re pulling people down.” He warned people along the way.
Ang kanyang intensyon ay para sana tumulong ngunitagad siyang nagsisi na ipinaalam niya ito sa kanila. Parang dahil sa kanya, nagkaroon ng idea yung ibang players kung paano i-eliminate yung iba.
Pagkalipas ng ilang minuto, parami nang parami ang mga manlalarong nahuhulog at walang magawa si Tradd para pigilan iyon. Ang mga tao ay malupit at makasarili, narealize niya. Hindi na pala niya dapat sinubukang tulungan sila.
"Salamat!" Nagulat siya nang marinig niya ang sincere na boses ng isang babae. Tumingin siya sa gilid niya at nakita niya si Yekaterina. Alam niya ang pangalan nito siyempre. Isa siya sa mga pinakakilalang leaders, dalubhasa, matapang at malakas. At siyempre, she's hell of a gorgeous woman. Nakita niyang ngumiti ito at halos mabitiwan niya ang hawak sa lubid at mawalan ng balanse. . But he immediately looked away from her and continued climbing, without responding to her gratitude, when he saw the deadly pair of Andrik’s eyes piercing him.
“Gawin natin itong mas exciting, Draco. Paano kung hilahin mo ang mga babae? Sa ganoong paraan maaari nating alisin ang isang buong grupo sa isang bagsakan lang.” Suggest ni Olga, na nakakaramdam ng pagkabagot sa pagpatay sa mga miyembro lamang ng koponan.
Pumayag naman si Draco. Umakyat siya palapit sa mga babae at hinila ang isa pababa. Nahulog ito, sumisigaw, tulad ng iba. Pagkalipas ng ilang minuto, sumabog ang metal cuff collars sa leeg ng kanyang mga miyembro, na ikinamatay nila sa isang iglap. Their bodies fell, like leaves. Lifeless.
“Woah!” Ang mga mata ni Olga ay kumikinang sa pagkamangha. Hawak niya ang sarili niyang metal cuff collar. “So, that’s what this is for.”
Draco laughed manically, finding the situation hilarious and entertaining. They both climb up higher, quicker this time because of their flamed excitement to watch people fall to their deaths.
Ang susunod niyang target ay si Svetlana. Nakita niya ito at siya ang pinakamalapit sa kanya ngayon. Ahrio saw it all when Draco reached for her foot, grabbed it and pulled her down.
Napasigaw si Svetlana nang siya ay malaglag, nanlalaki ang mga mata at nakaawang ang mga labi sa gulat. Alarmang napasigaw din ang mga miyembro ng team niya habang pinagmamasdan ang pagbagsak niya, takot at namumutla ang mga mukha nila at nanigas sila sa gulat.
Ahrio did not even think twice as he hooked his rope and made himself fall in a snap. He didn’t care about anything except saving her. He caught her, his arm embracing her waist while he held on to the rope that’s keeping them from falling.
Mas hinigpitan niya ang hawak sa nanginginig na katawan ni Svetlana. Niyakap siya nito habang isinubsob ang mukha sa leeg niya na para bang pinanghahawakan ang tanging bagay na nagbibigay ng kaligtasan sa kanya. In that moment, Ahrio felt murderous. He looked up to see Draco’s smirking face and all he could feel is blood red, fury.
He climbs up swiftly, carrying her frame with him. When he reached closer to Draco, Svetlana lifted her head up and saw Ahrio’s lethal rage.
Nakaramdam siya ng takot, nanginginig ang mga labi nang tawagin ang pangalan nito, “Ahrio...”
Bumaba ang tingin ni Ahrio sa kanya at nang makita niya ang takot na takot na ekspresyon nito, pakiramdam niya ay binuhusan siya ng tubig, at tinangay niyon ang kanyang galit. And just like that he calmed down instantly...