Patuloy ang pagtulo ng mga luha ni Yekaterina sa kanyang mga pisngi habang pinagmamasdan sina Zayden at Ahrio na inililibing ang katawan ni Jade. Sumandal siya sa dibdib ni Andrik at niyakap siya nito ng patagilid na nagbibigay sa kanya ng labis na kaginhawaan.
Saglit na walang nagsalita sa kanila at nanatiling nakatitig lang sa puntod ni Jade. Hanggang sa binasag ni Blaize ang malungkot na katahimikan na bumabalot sa kanila.
“At least she’s free out there.” Nang marinig ang mga salitang iyon, lalo pang napaiyak si Yekaterina. Tuwang-tuwa sila sa pagkapanalo sa friendly games at sa pagiging exempted sa susunod na laro sa pag-aakalang magkakaroon sila ng kaunti pang oras para hayaang gumaling si Jade. Sinong mag-aakala na igugugol nila ang oras na iyon sa paglibing kay Jade at pagluluksa sa pagkamatay nito.
Bumalik na sila sa loob pagkatapos. Huminto si Yekaterina sa harap ng kwarto ng mga lalaki habang sina Ahrio, Blaize at Zayden ay pumasok pagkatapos na sumulyap sa kanya. Papasok na sana si Andrik pero hinawakan niya ang dulo ng shirt nito at bahagyang hinila iyon.
“I don’t want to be alone.” She murmured.
Andrik glanced down at her sad expression and decided to have her stay with them in their room. Sabay silang pumasok sa kwarto at sinenyasan niya itong humiga sa kanyang kama ngunit pinili ni Yekaterina ang higaan ni Jade.
Pinagmamasdan siya ng mga lalaki, nag-aalalang baka umiyak na naman siya. Niyakap niya ang unan ni Jade at naamoy niya ang pabangong pambabae kaya lumitaw ang maliit na ngiti sa kanyang mga labi.
“Jade’s death won’t be in vain. “ Ahrio opened up a conversation.
“Yes. We’ll win this game together.” Sabi ni Zayden na parang nangangako at iniukit iyon sa bato.
“No more deaths.” Blaize added.
“Yeah. So, you should probably stop trying to kill me.” Andrik looked at all three of them with knowing eyes. It’s not a surprise that Andrik knew the trio’s plan to do something to him.
“No more deaths. Except yours.” Ngumisi si Blaize, hindi pa rin tapos sa pang-asar kay Andrik. Tumawa sina Ahrio at Zayden, sinabayan ang pang-aasar ni Blaize.
Inis na bumangon si Yekaterina sa kama at tinignan silang lahat isa-isa. “Do you think this is making me feel better?”
Agad na tumigil sila sa pagtawa, , realizing Yekaterina’s not having it and she’s not finding their banters entertaining at all.
Napabuntong-hininga si Zayden at may naisip. “Why don’t we stroll around the arena? We’re exempted from the next game and we have nothing to do anyway.”
Sumang-ayon silang lahat, maging si Yekaterina na hanggang ngayon ay nalulungkot pa rin. Muli silang lumabas ng silid at bumaba sa hagdan patungo sa pangunahing, gitnang bahagi ng arena kung saan ginanap ang ilan sa mga laro.
Mayroong dalawang, double-door, glass door sa bawat gilid at ang pangunahing salaming entrance door na umangat kung saan ang lahat ng mga manlalaro ay tinatanggap sa pagpasok nila sa loob ng arena. Ang isa sa mga double-door ay mukhang back door o back exit. Naglakad sila roon at itinulak ni Zayden ang pinto, nagtataka kung bakit hindi ito naka-lock, never has been even ever since all the players arrived here.
Bumukas ito at lumakad siya, palabas ng pinto. Sinundan siya ng lahat ngunit makalipas ang ilang segundo ay bumalik na sila sa dati nilang pwesto. Ang double-door ay talagang isang umiikot na pinto lamang, na walang ibang patututunguhan kundi pabalik sa loob ng arena. It’s slight odd.
“Is this your own version of strolling around, Zayden? Literally around the same spot.” Andrik sarcastically remarked.
“Don’t get smart with me, Andrik. I still feel like drowning you because of what you did during that water game.” pagbabanta ni Zayden habang nakasandal sa pader na katabi ng double door.

“I’d be pleased to see you try.” Tugon naman ni Andrik at sumandal sa dingding katabi ni Zayden pero may sapat na distansya.
Si Yekaterina ay pumagitna sa kanila upang pigilan ang mga ito sa pagtatalo at sumandal din sa dingding. "Mga immature." Bulong niya.
Blaize followed suit but not before his sly remark. “Are we playing models here leaning against a wall?”
All of a sudden, the wall shifted to the side, creating an opening. Umalis sila mula sa pagkakasandal dito at sinuri ang siwang kung patungo ito sa kung saan. Sapat na ang maliit na espasyo para may magkasya kaya salitan sila at pumasok sa loob ngunit napaharap sa isa pang pader na limang hakbang ang layo mula sa dingding na kanilang binuksan.
“Another wall behind a wall? That’s some sketchy shit.” He said.
Sinubukan nilang sumandal muli dito tulad ng ginawa nila kanina sa kabilang pader para tingnan kung magshishift ito at bumukas ngunit hindi.
“Maybe this is just a storage room or something.” Yekaterina concluded.
“Yeah. We’re just wasting our time here.” Andrik agreed.
Nagpasya silang bumalik pagkatapos noon dahil wala na silang nakitang ibang bagay na tila kahina-hinala. Masyadong simple at plain ang arena sa paraang mukhang katulad lang ng ibang arena.
When they were back inside the guys’ room, they sat down on each of the beds, then Ahrio said, “What are we gonna do now? Magtitigan?”
Andrik’s eyes somehow landed on Yekaterina and he thought to himself, ‘I could stare at her forever.’
Biglang sumigaw si Zayden, “Anyone out there? Can you at least give us some wine?” tumingin siya sa paligid, sabawat anggulo at sulok ng silid ay nag-iisip kung nasaan ang mga camera.
Makalipas ang ilang minuto, may kumatok sa pinto. Binuksan ito ni Andrik at nasa labas ang isang robot na may dalang French Burgundy wine at limang wine glass.
“Your demand is my command.” Sabi ng robot sa robotic voice nito.
Zayden heard this and he jumped up on the bed and rushed to the door, getting the wine and wine glasses from the robot. Andrik shut the door, after Zayden said thank you to the robot, imitating a robotic voice.
Hindi na kailangan ni Zayden ng approval o disagreement mula sa kahit na sino dahil diretso lang niyang tinanggal ang takip ng bote ng alak at nagsalin ng kaunti sa isang wine glass saka inabot muna kay Yekaterina na nag-aatubili pang tinanggap iyon.
“Pour yours, lazy asses.” Aniya habang inaabot ang bote ng alak kay Andrik. He didn’t accept it fast enough that Zayden with his crazy antics, nabitawan niya ang hawak niya sa bote at nahulog ito sa sahig, nabasag ang bote at natapon ang laman nito sa sahig.
“Well, only $558,000 wasted." puna ni Ahrio habang nakatingin sa alak sa sahig.
Blaize corrected Ahrio as he gestured on the two, filled wine glasses on Yekaterina and Zayden’s hand. “Nope. Only $550,000. “
“More wine, please!” sigaw ulit ni Zayden. Dumating ang robot ngunit sa pagkakataong ito ay hindi ito ang parehong bote ng alak. Isa itong bote ng hindi kilalang brand ng brandy. Pinagmasdan niya ito, binabasa ang label pero hindi talaga siya pamilyar sa brand name.
“I didn’t ask for brandy. And definitely not a cheap one.” Zayden scrunched his nose like a, disgusted spoiled brat.
“That’s what you get for dropping the first bottle. Now, lick it off the floor. It’s still more pricy than that one you're holding.” Andrik said.
Isang ideya ang pumasok sa isip ni Yekaterina. Nakaisip siya ng paraan para hindi na mag-away ang dalawa.
“Why don’t you battle it out? The first one who drops drunk loses and will never again pick a fight with the other.” She said.
“Game!” Zayden exclaimed excitedly. Almost sure he’s gonna win.
"Deal." sagot ni Andrik.
They started out drinking after each other’s turns, glass after glass. It was probably just their fourth or fifth shot when both dropped their heads on the table, their alcohol tolerance clearly not used to the strong, cheap ones.
Blaize grabbed a bottle and drank too, he handed Ahrio glass but he declined so Blaize ended up finishing the bottle himself, still standing but slightly tipsy.
Humalakhak siya habang sinulyapan ang dalawa na nahimatay at bumulong, “Weaklings.”
Needless to say, the one who won the drinking competition is regrettably the one who isn’t a contender.