Still Shallei PoV
Chapter 11
Huminga muna ako nang malalim bago dahan-dahan na sumunod kay Ian papasok ng pinto.
I closed at my eyes at hinihintay ang nag-aabang sa akin. Akala ko sampal ni Kuya ang bubungad sa akin at ang mga masasakit na salitang sasabihin niya. But I was wrong.
Bumungad sa akin ang boses nang anak ko na mabilis na nagpakarga sa akin.
Bakit gising pa ang batang ito?
"Bakit gising ka pa?" I ask her with a low sweet voice.
She pouted her lips at cute na cute ako sa kaniya kapag ginagawa niya 'yun.
"I can't sleep, Mama." hinalikan ko muna siya sa noo atsaka naglalakad papasok.
Dumiretsyo ako sa living room nasa na hindi ko na lang ginawa because I saw my kuya.
'Yung kaba at takot ko ay bumalik na naman lalo na sa seryoso niyang mukha habang nakatitig sa akin.
Napaiwas na lang ako nang tingin atsaka umupo sa single couch at inupo ko naman si Ayecka sa aking kandungan.
Nagtaka ako nang nakatitig lang ang anak ko sa akin na animo'y kinikilatis ako nang mabuti.
Lumapit siya sa bandang tainga ko at may binulong.
"Mama, bakit ang guwapo ni Tito?" natawa naman ako sa sinabi niya at pinang-gigilan ko ang kanyang mga pisnge. At hayan na naman ang pag-nguso niya.
I know Kuya said everything to Ayecka. Kuya deserve to know everything about what happened to me before. And I am ready to tell to him everything. Lahat ng nangyari sa akin sasabihin ko sa kanya para mabawasan ang sakit at bigat na dinadala ko.
Sa buong buhay ko si Kuya ang naging kauna-unahang sandalan ko, karamay ko. Lahat kinu-kuwento ko sa kaniya. At isang malaking kasalanan na hindi ako nagsabi at nag-kuwento sa kaniya about sa nangyari sa akin noon.
Malaking kasalanan na pati siya hindi ko pinagsabihan noon at iniwan ko na lang din siya basta.
"Baby, sleep ka na. Late na." mahinahon na saad at paalala ko sa kaniya pero nginusuan niya lang ako.
Wala sa itsura at mukha niya na inaantok na siya.
"Mama..."
"Sleep na, Ayecka." napalingon naman siya kay Kuya nang magsalita si Kuya.
Kumpara kanina na seryoso ang kanyang mukha, ngayon naman ay bahagyang ngiti sa kanyang labi.
"Pero... Tito...."
"Hindi kita isasa-"
"I'm going to sleep na po." Madaling saad ni Ayecka at mabilis akong hinalikan sa pisnge. At mabilis na umali sa aking kandungan at pumunta kay Inay na nakatingin pala sa akin.
Inay smiled to me and I smiled too.
"Excuse," paalam naman ni Ian na tiningnan muna ako atsaka nginitian.
Sa ngiti niyang 'yun sinasabi niya na tatagan ko ang loob ko at kaya ko.
Thank you, Ian.
Dahan-dahan naman akong napalingon kay Kuya na seryosong nakatitig pala sa akin.
Palihim akong napalunok at napabuntong hininga. Bahagya ko pang kinuyom ang aking mga kamao.
Magsasalita na sana ako nang maunahan niya ako.
"I'm sorry, bunso." mahinahon na paumanhin ni kuya na bahagya kong pinagtaka.
Bakit siya nagso-sorry? Imbes na na ako dapat.
"Kuya..."
"Fvck!" bigla na lang akong napapikit nang bahagya dahil sa biglaan niyang pagmumura. "I'll kill that bastard! How dare him to hurt you?! How dare him to happy and smile habang ikaw hirap na hirap! Damm! He doesn't deserve you!" I relax myself kahit na takot na takot na ako dahil alam kung ilalabas niya Kuya ang galit niya.
"Just..... continue.. Kuya..." nasabi ko na lang sa mababang boses.
Napahilot naman siya sa sentido niya at bahagyang huminahon.
"I know your not okay..." mahinahon na saad niya at tanging tango lang ako.
Hindi ko alam ang gagawin ko. Hindi ko alam kung lalapit ba ako sakaniya para yakapin siya o ano.
"Kuya, I'm sorry..." unang mga katagang lumabas sa aking bibig.
"Don't sa-"
"Alam kong mali ako... Alam kong ako ang may mali. Ako ang dapat na humingi sainyo ng patawad. Andami kong gustong sabihin. But I'm tired..."
"Pinahirapan ka ba nang gagong 'yun?" Alam kong alam ba din siguro ni kuya na kay Aidan ako nagta-trabaho.
I don't want to lie. Kasi kapag ginawa ko 'yun mas mahahalata niyang nag-sisinungaling ako.
Hindi ko inaasahan na nasa harapan ko na siya at yakap yakap na ako.
"Rest... bunso..." tanging saad niya atsaka ako hinalikan muna sa noo.
Sinamahan niya ako papunta sa kung nasaan ang kuwarto nang anak ko.
Bumungad na agad sa akin ang anak ko na mahimbing na natutulog habang may yakap yakap na cute na pink na teddy bear.
I sighed. Kahit na pagod ako nawawala 'yun kapag nakikita ko ang anak ko.
Kapag naiisip ko na nasa iisang lugar lang kami nang ama niya hindi ko maiwasan na kabahan at matakot lalo na ang mag-isip ng kung ano-ano.
"I'm happy for you." mababa ang boses ni kuya habang sinasabi niya ang mga katagang 'yun.
Ngumiti lang ako sa kaniya at muli siyang niyakap at niyakap naman niya ako pabalik.
Para akong maiiyak dahil namiss ko nang sobra si Kuya.
Ramdam ko ang paulit-ulit niyang paghalik sa tuktok nang aking ulo kasabay ang paghaplos niya sa aking buhok.
"You need to rest, bunso." mahinahon na saad niya pa at hinalikan muli ako sa noo bago umalis.
I will do my best for Ayecka. If Aidan knew it about our child, I can accept that. Yes, Kuya and Ian is correct. For me, Aidan doesn't deserve to know about Ayecka, pero ayaw ko naman na ipagkait sa kaniya si Ayecka, at ayaw ko din na ipagkait kay Ayecka na makilala niya ang kanyang ama.
Pero may namumuong takot sa dibdib ko. Aidan have a family. He is happy. Masaya na siya sa pamilya niya, like Ian said. Pero bakit parang hindi naman no'ng....
Arghh!!!
Ayaw kong umasa.
Ayokong masaktan na naman.
Ayokong bumalik na naman sa akin lahat.
I need to accept and move on.
Nakayanan ko ngang wala siya sa tabi namin ni Ayecka na halos mag-lilimang na taon na. Ngayon pa kaya?
Ngayon pa kayang nalaman kung masaya na siya sa pamilyang binuo niya na dating pinapangarap naming dalawa.